Γύρισα και εγώ απ'το κέντρο της Αθήνας...πολύ κουρασμένος,πέραν απ'αυτά που είδα με τα μάτια μου,ό,τι έχουν αναμεταδόσει τα μέσα το ξέρω αποσπασματικά.Σήμερα,ζήσαμε μαγικές στιγμές.Μια γνήσια νύχτα εξέγερσης,μια νύχτα ξέχειλης λαϊκής οργής,σαν τις αξέχαστες βραδιές του Δεκέμβρη του '08.Δεν ξέρω τι είπαν τα καθεστωτικά,αλλά πιστεύω κατέβηκαν τουλάχιστον 100.000 άνθρωποι.Γεμάτα τρένα,γεμάτοι οι δρόμοι,ασταμάτητος ο παλμός.Δεν χωρούσαμε στο Σύνταγμα,μπλοκς έφταναν μέχρι το Πανεπιστήμιο,από Πανεπιστημίου και Σταδίου,και γέμιζαν την Κοραή.Τα ΜΑΤ παρατεταγμένα σε κορδόνια μπροστά απ'τη Βουλή και τον Άγνωστο Στρατιώτη.Και τότε,ξεκίνησε ο πόλεμος.Ένταση,βρισιές,η πρώτη σπίθα,και ξάφνου το κέντρο γέμισε με αποφασισμένα βλέμματα κάτω από μαύρες κουκούλες.Εγώ βρισκόμουν στη Σταδίου όταν έφτασαν τα ΜΑΤ.Τα απωθήσαμε γερά όσο ήμουν,μετά έφυγα μέσα απ'τα στενά για Ερμού.Εκεί,το σκηνικό ήταν πραγματικό αντάρτικο πόλης σε όλα τα επίπεδα:μπροστά εμείς,πίσω αυτοί,μπροστά αυτοί,πίσω εμείς.Στην αρχή καιγόμασταν απ'τα χημικά,φτύναμε και τρέχαμε γύρω απ'τις φωτιές για να κάψουν το δακρυγόνο που είχε κάτσει στο πρόσωπό μας.Όσο περνούσε η ώρα,δεν νιώθαμε πια φόβο ή πόνο.Οι κρότοι απ'τα χημικά των μπάτσων ακουγόντουσαν μακρινοί,δεν μας επηρέαζαν πια,γιατί οι φωτιές πια έκαιγαν μέσα μας.Δεν υπήρχαν καπνοί,που να μας κρύβουν το πεδίο:υπήρχαμε μόνο εμείς και αυτοί,ο λαός απέναντι στα σκυλιά της εξουσίας.Τους χτυπούσαμε,ξανά και ξανά και ξανά,με ό,τι είχαμε στη διάθεσή μας,φλεγόμενα μπουκάλια,πέτρες,μάρμαρα και καδρόνια.Και ξαφνικά,μερικοί με ντουντούκες άρχισαν να φωνάζουν:"τους τελείωσαν τα χημικά!πάμε να ανακαταλάβουμε την πλατεία Συντάγματος!"Είχαμε κερδίσει!Ορδές κόσμου προχωρούσαν προς το Σύνταγμα,γεμίζοντας την πλατεία.Τα ΜΑΤ είχαν ταμπουρωθεί δίπλα στο υπουργείο Οικονομικών,ανήμπορα-όπως φαινόταν-να μας συγκρατήσουν.Χτυπούσαμε με όλη μας τη μανία,και αυτοί όλο και οπισθοχωρούσαν.Όμως είχαμε κάνει λάθος:είχαν και άλλα χημικά,και άρχισαν να μας ρίχνουν με λύσσα,σπάζοντας τον κόσμο στα δύο,όσους ανέβηκαν στην πάνω μεριά της πλατείας και όσους ξαναέτρεξαν πίσω στα στενά.Εκεί πλέον δεν αντέχαμε άλλο χημικό πόλεμο,τρέξαμε πίσω με κατακόκκινα μάτια,φτύνοντας και ξερνόντας σε κάθε γωνία,μέχρι την Αθηνάς,όπου μας ξανακυνήγησαν οι ΔΙΑΣ.Τελικά φτάσαμε στην Ομόνοια,τη στιγμή που ο στρατός των ΜΑΤ αλύπητα χτυπούσε τους διαδηλωτές και διέλυε τα μπλοκ,Ήμασταν εξουθενωμένοι για να κάτσουμε να βοηθήσουμε εκεί τους συντρόφους,οπότε φύγαμε.Όσοι κατεβήκατε στο Σύνταγμα σήμερα,σας ευχαριστώ όλους,ακόμα και αν δεν βρεθήκαμε δίπλα-δίπλα στα οδοφράγματα.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
