Σορι αλλα πως μεταφραζεις το "πατος"?

Είναι τα πρώτυπα που θελει να επιτύχει η βρετανία...Αλλιως θα ηταν πρώτοι
Νόμιζα ότι μίλησες ειρωνικά. Με συγχωρείς αν σε παρεξήγησα.
Ε... σε ποια ακριβώς πρότυπα αναφέρεσαι;
Γιατί, στο National Health System του Ηνωμένου Βασιλείου πόσο νομίζεις ότι περιμένεις για να εγκριθεί κάποια επέμβαση και να βρεθεί ημερομηνία; 10 μήνες περίπου, όσο ακριβώς χρειάζεται και για να βρεθεί ημερομηνία επέμβασης σε κάποιο ελληνικό κρατικό νοσοκομείο και τουλάχιστον στην Ελλάδα και σε ιδιωτικό νοσοκομείο να πας, ένα ποσοστό στο καλύπτει το ταμείο. Τουλάχιστον να γνωρίζουμε λίγο πριν μιλήσουμε...
Εμείς περίμενουμε ΧΡΟΝΙΑ για μια εγχείρηση, τί μου λες τώρα για 10 μήνες... Όχι γιατί περιμένουμε όργανο, με τη σωστή οργάνωση έχει μια χαρά μπορεί να προγραμματιστεί.
Και δε λέμε μόνο για επεμβάσεις...
Για να πας να κλείσεις ραντεβού, πρέπει να πας στο ίδιο το νοσοκομείο και να περιμένεις από μισή έως μία ώρα στην ουρά. Μετά, πάλι, πρέπει να περιμένεις άλλη τόση ώρα την ημέρα του ραντεβού, για να το επιβεβαιώσεις στη γραμματεία. Μετά, για να πας στο γιατρό με τον οποίο έχεις κλείσει ραντεβού, πρέπει να περιμένεις πάλι τουλάχιστον μισή ώρα, ή και ΠΕΝΤΕ ώρες (πέντε ώρες μετά το ραντεβού, χωρίς να τύχει κάτι επείγον, μάλιστα). Και δε μιλάω χωρίς να ξέρω. Δεν ξέρω πόσοι έχουν την πολυτέλεια να πηγαίνουν στα απογευματινά, εμείς πάντως δε την έχουμε και χρόνια οι γονείς μου και κυρίως η μητέρα μου τρέχουν στα νοσοκομεία για την αδερφή μου.
Της οποίας ο φάκελος, παρεμπιπτόντως (φάκελος χοντρός, ΤΟΜΟΣ, η μητέρα μου λέει ότι ήταν πιο χοντρός από την κοιλιά μου -δεν είμαι πολύ αδύνατος, μάλλον προς το στρουμπουλός-, με εξετάσεις ΧΡΟΝΩΝ από την Ολλανδία, οι οποίες είναι εξουθενωτικές για το παιδί και χρονοβόρες -πώς άραγε νιώθεις αν σου χώσουν ένα, έστω λεπτό, σωληνάκι στον πνεύμονα;- και από εδώ) εξαφανίστηκε... Έψαχναν, δε τον έβρισκαν πουθενά, τώρα πώς χάθηκε τόσο χοντρός φάκελος, ένας θεός (αν υπάρχει) ξέρει.
Να κάνουν οι γιατροί απεργίες -οι οποίοι δουλεύουν για πενταροδεκάρες και ειδικά στις υπερωρίες-, να παίρνουν κάποιοι φακελάκια -κι αν τους ανακαλύψουν, τί έγινε; Θα τους καλύψει ο φιλαράκος τους ο διευθυντής. Σε άλλες χώρες όμως πας φυλακή.-, και, το αποκορύφωμα, η πλειοψηφία (τα 2/3 αν δεν κάνω λάθος) των ασθενών... να μην είναι πραγματικά ασθενείς. Από την άλλη, μια ανίκανη γιατρός που ούτε βρογχίτιδα δε μπορεί να διαγνώσει -τί παράξενη και εξωτική ασθένεια-, και που περνάει τα υπολείμματα από ντόνατ για... πύον (

). Υπέροχο; Α, και πουν' το άλλο, να στέλνει έναν ασθενή με προβλήματα καρδιάς, ο οποίος δεν αισθάνεται καλά και έχει τσιμπήματα στο στήθος... να οδηγήσει μέχρι το περιφερειακό νοσοκομείο... Ε, συγγνώμη, αλλά δε μπορώ να χαρακτηρίσω το σύστημά μας ούτε καν "επαρκές". Βέβαια, οφείλω να αναγνωρίσω ότι είναι καλύτερο από το Αμερικάνικο...