Χθες ειδα την Αθηνα κακασχημη. Φανταζομαι ξερετε για τα γεγονοτα με το παιδι (το οποιο τυχαινει να ηταν στον ιδιο κυκλο-παρεα με φιλους μου..) και το τι επακολουθησε.
https://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=965217&lngDtrID=244
Τελοσπαντων, προσπερνω το γεγονος οτι καλυφθηκε μεγαλο μερος της αληθειας (για παραδειγμα, δεν ειναι και τοσο ασημαντο πιστευω το οτι το παιδι ΔΕΝ ηταν 16, αλλα 14..για ονομα). Και φτανω στο θεμα μας. Ημουν στο σπιτι φιλου μου που μενει λιγο πιο πανω απο το ζαππειο..ειχε γενεθλια και του καναμε παρτυ-εκπληξη. Ειμασταν λοιπον αρκετα παιδια, μεταξυ των οποιων ενας πολυ καλος φιλος του 14χρονου. Το τηλεφωνο χτυπαει και ακολουθει σιωπη. Και κλαματα, κραυγες. Μια κατασταση που δεν εχω βιωσει πολλες φορες. Τελοσπαντων.
Κατα τις 2μιση-3 το πρωι ανεβηκαμε στην ταρατσα του σπιτιου.. Παιδια ηταν απεριγραπτο.. Ακουγαμε απο παντου γυρω μας σειρηνες, βλεπαμε τις φλογες να διελυουν τα παντα κοντα στο συνταγμα. Πυροβολισμοι, φωνες, συνθηματα. Τηλεφωνα σε ολους τους γνωστους που ειναι κεντρο και δεν ειχαν ενημερωθει να βρουν τροπο να φυγουν. Γονεις να παιρνουν τηλεφωνο να λενε να μην τολμησουμε να κουνηθουμε απο εκει. Χθες ειδα την πιο σιχαμενη Αθηνα. Ειναι αλλο να ξερεις τι γινεται, και αλλο να το βλεπεις απο καποια αποσταση και να νομιζεις οτι βλεπεις καποια πολεμικη ταινια.. Δεν θελω να το ξαναδω αυτο.. ποτε.