Λοιποοον… Ας ξεκινήσω από τα βασικά. Είμαι απόφοιτ@ και δίνω δεύτερη φορά, έχοντας έναν σχετικά υψηλό στόχο μορίων. Φέτος, έκανα κάποια μικρα λαθάκια τα οποία θεωρώ (αν και ακόμη δεν έχω δώσει το τελευταίο μάθημα) θα μου στερήσουν την πρώτη μου επιλογή. Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι τόσο θλιμμέν@-ισως ακόμη- αλλά πιο πολύ πεισμωμέν@. Γενικά, είμαι ένα άτομο που δεν ήξερα στο τέλος της τρίτης λυκείου τι ήθελα να κάνω. Και το ότι δεν είχα έναν συγκεκριμένο στόχο και απλώς έπρεπε να μαζέψω όσα περισσότερα μόρια μπορώ δεν με έκανε ιδιαίτερα προσηλωμέν@ στο διάβασμα της χρόνιας. Φέτος, ενώ θεωρητικά είχα θέσει έναν στόχο πάλι δεν ήμουν απολύτως σίγουρ@ για αυτόν. Ένα μηνα πριν δώσω όμως, άρχισα να καταλαβαίνω τι θέλω όντως να κάνω. Και ναι. Για αυτό θα προσπαθήσω όσες φορές χρειαστεί. Γιατί ξερω πια. Ξερω τι θέλω να κάνω. Και όχι παιδιά, δεν είναι κακό να βρεις τι σου αρέσει ένα, δυο ή και τρία χρόνια αφού τελειώσεις το σχολείο. Αλλά αλήθεια, μόλις το βρείτε και είστε σίγουροι για αυτο, θα αγωνιστείτε όσο περισσότερο μπορείτε και στο τέλος αλήθεια πιστεύω πως κερδίζουμε πολλα. Κλείνοντας λοιπόν, αυτό που θέλω να πω είναι πως ναι, οι πανελληνιες ειναι μια ψυχοφθόρα διαδικασία γιατί έχεις να ανταγωνιστείς με αλλά άτομα αλλά κατά βάση με τον ίδιο σου τον εαυτό. Αυτή η δοκιμασία λοιπόν, μέσα από τα άπειρα σκαμπανεβάσματά της, σου διδάσκει πολλα. αυτά λοιπον απο εμένα λοιπον. Να σας αγαπάτε και να πιστεύετε σε εσάς

