Όταν ένας/μία καθηγητής/τρια φεύγει...

[nPb]

To πρόβλημα @atlantida δεν είναι τόσο η ηλικία που και αυτό παίζει ρόλο όπως αναφέρει και η Jo, όσο η επαγγελματική θέση και ότι απορρέει από αυτή. Ακόμη επικρατούν πολλές προκαταλήψεις για την έννοια της φιλίας πόσο μάλλον και μεταξύ ενηλίκων, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Οι άνθρωποι δημιουργούν τα προβλήματα στον εαυτό τους. Αν νιώθεις άνετα και τώρα που είσαι φοιτήτρια, θεωρείσαι ενήλικη. Γιατί όχι;

Ένας καθηγητής θα έπρεπε να είναι εκεί για να ακούσει (τυχόν) προβληματισμούς των μαθητών, να «θυμίζει» φίλο ώστε να νιώσουν τα παιδιά περισσότερο οικεία μαζί του αλλά κατά τ’άλλα το θεωρώ υπερβολή να αναπτύξετε όντως μια φιλική σχέση. Δεν ξέρω τι μπορεί αν σου προσφέρει ένας άνθρωπος που σου σκάει τουλάχιστον 25+ χρόνια που δεν μπορεί ένας άνθρωπος στην ηλικία σου, πέρα από γνώσεις και στήριξη σε αυτόν τον αγώνα.

Πιστεύεις ότι η ωριμότητα των ανθρώπων βασίζεται στην αριθμητική έννοια της ηλικίας ώστε να επιλέγουν φίλους με βάση την ηλικία; Επειδή όλα στην κοινωνία μας τα ερμηνεύουμε με μια σεξιστική ιδέα, ακόμη και η φιλία θεωρείται άβολη αν υπάρχουν δεκαετίες διαφοράς ηλικίας. Μπορεί να μην κολλάει με τη συζήτηση, αλλά εδώ μια ενήλικη γυναίκα αν γνωρίσει έναν άντρα 20 χρόνια μεγαλύτερό της, αμέσως αρχίζουν τα σχόλια εις βάρος της γυναίκας. Kάτι ανάλογο για έναν άντρα. Ξέρω πολλές γυναίκες άνω των 50 ετών που νιώθουν τελείως αμήχανα να έχουν έναν φίλο νεότερό τους. Γιατί...τι θα πει η κοινωνία;

Χωρίς να παρεξηγηθώ, νομίζω ότι η κοινωνία ορίζει συμβάσεις "κανονικότητας" και "φυσιολογικού" οπότε και η φιλία ορίζεται όπως την αποδέχεται η κοινωνία και σε νομικό επίπεδο και όχι ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος ανήκει στην κοινωνική επιτροπεία του κράτους, ή απλά της κοινωνικής ομάδας. Δηλαδή, κατά μια έννοια το εκάστοτε κράτος, σου ορίζει την σημαίνει φιλία και πώς πρέπει αυτή να ορίζεται. Αυτό περνάει στους ανθρώπους ως κοινωνική άποψη και μεταφέρεται ως αξία, κουλτούρα στην επόμενη γενιά.

 

[Joji]

To πρόβλημα @atlantida δεν είναι τόσο η ηλικία που και αυτό παίζει ρόλο όπως αναφέρει και η Jo, όσο η επαγγελματική θέση και ότι απορρέει από αυτή. Ακόμη επικρατούν πολλές προκαταλήψεις για την έννοια της φιλίας πόσο μάλλον και μεταξύ ενηλίκων, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Οι άνθρωποι δημιουργούν τα προβλήματα στον εαυτό τους. Αν νιώθεις άνετα και τώρα που είσαι φοιτήτρια, θεωρείσαι ενήλικη. Γιατί όχι;



Πιστεύεις ότι η ωριμότητα των ανθρώπων βασίζεται στην αριθμητική έννοια της ηλικίας ώστε να επιλέγουν φίλους με βάση την ηλικία; Επειδή όλα στην κοινωνία μας τα ερμηνεύουμε με μια σεξιστική ιδέα, ακόμη και η φιλία θεωρείται άβολη αν υπάρχουν δεκαετίες διαφοράς ηλικίας. Μπορεί να μην κολλάει με τη συζήτηση, αλλά εδώ μια ενήλικη γυναίκα αν γνωρίσει έναν άντρα 20 χρόνια μεγαλύτερό της, αμέσως αρχίζουν τα σχόλια εις βάρος της γυναίκας. Kάτι ανάλογο για έναν άντρα. Ξέρω πολλές γυναίκες άνω των 50 ετών που νιώθουν τελείως αμήχανα να έχουν έναν φίλο νεότερό τους. Γιατί...τι θα πει η κοινωνία;

Χωρίς να παρεξηγηθώ, νομίζω ότι η κοινωνία ορίζει συμβάσεις "κανονικότητας" και "φυσιολογικού" οπότε και η φιλία ορίζεται όπως την αποδέχεται η κοινωνία και σε νομικό επίπεδο και όχι ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος ανήκει στην κοινωνική επιτροπεία του κράτους, ή απλά της κοινωνικής ομάδας. Δηλαδή, κατά μια έννοια το εκάστοτε κράτος, σου ορίζει την σημαίνει φιλία και πώς πρέπει αυτή να ορίζεται. Αυτό περνάει στους ανθρώπους ως κοινωνική άποψη και μεταφέρεται ως αξία, κουλτούρα στην επόμενη γενιά.

Βλέπω τι θες να πεις, αλήθεια. Το συμμερίζομαι σε έναν βαθμό μάλιστα. Πιστεύω ότι παίζει ρόλο η ηλικία λόγω των εμπειριών. Άσε την κοινωνία στην άκρη για λίγο. Εγώ, όντας 19 τώρα, δεν μπορώ να πιάσω μακροσκελείς συζητήσεις με άτομα κάτω των 15 ετών. Και αντίστοιχα με άτομα 40+. Σίγουρα γίνεται αλλά άλλα θέλει να συζητήσει ο 14χρονος, άλλα ο 20χρονος και άλλα ο 40άρης. Γιατί; Γιατί βρισκόμαστε σε διαφορετικές φάσεις στην ζωή μας. Ο 14χρονος πάει ακόμη σχολείο, ο 20χρονος σπουδάζει και ο 40άρης δουλεύει, έχει οικογένεια κτλ. Καταλαβαίνεις πως είναι δυνατό να συζητήσετε τα τυπικά αλλά σε καθημερινό επίπεδο π.χ. με ανταλλαγή social media κτλ. δεν υπάρχει κάτι τρομερό προς συζήτηση. Ίσα ίσα ο ένας θα μιλάει για τις δουλειές του, ο άλλος για γκόμενους, ο άλλος για εξόδους, διάβασμα κ.ο.κ. Και δεν υπάρχει καλύτερο άτομο να τα συζητήσεις όλα αυτά από αυτόν που βρίσκεται στην ίδια ηλικία με εσένα ή κοντά τέλος πάντων. Νιώθω πως όσοι κάνουν παρέα με υπερβολικά μεγαλύτερους σε καθημερινό επίπεδο και αποφεύγουν να ζήσουν τα της ηλικίας τους την στιγμή που προορίζονται, το εμφανίζουν αργότερα στην ζωή τους σαν έλλειψη. «Ωριμάζεις» νωρίτερα από ότι πρέπει. Κάθε άνθρωπος πρέπει να ζήσει κάθε εμπειρία σε συγκεκριμένες ηλικίες. Όλα στην ώρα τους. Αυτό εξασφαλίζει ως έναν βαθμό την ομαλή εγκεφαλική ανάπτυξη αλλά και την συμπεριφορική. Μπορεί να φαίνεται ότι το μεγαλοποιώ, μιλάγαμε για καθηγητές αλλά τώρα σου μιλάω γενικότερα για το χάσμα ηλικιών.