Ακολουθεί post μακρόσυρτο και βραδύκαυστο, σαν το θάνατο που σε περιμένει αν ασχοληθείς με τα μαθηματικά. Πλακίτσα, πλακίτσα, ίσως αποτυχημένη. Έχουμε και λέμε.
Καταλαβαίνω ότι τα μαθηματικά είναι η βάση, η πιο καθαρή επιστήμη. Αλλά μέχρι εκεί μπορεί και φτάνει το μυαλό μου.
Συμφωνώ μάλλον. Τα μαθηματικά χωρίζονται χονδρικά και παραδοσιακά σε Καθαρά και Εφαρμοσμένα. Εκ των προτέρων θεωρώ τη Στατιστική ως κάτι ξέχωρο των Μαθηματικών, δηλαδή ως αυτόνομη επιστήμη, η οποία κάνει εκτενή χρήση Μαθηματικών και της οποίας οι έννοιες θεμελιώνονται στα Καθαρά Μαθηματικά. Επίσης, δε θεωρώ τα μαθηματικά φυσική επιστήμη, όπως π.χ. η Φυσική ή η Χημεία. Επίσης περιορίζομαι στα Καθαρά (Pure) Μαθηματικά, καθώς μ' αυτά ασχολούμαι ερευνητικά και γι' αυτά μπορώ να εκφέρω γνώμη. Τα καθαρά πλέον, να πω την αλήθεια δεν τα βλέπω τόσο ως επιστήμη, αλλά ως μια τέχνη η οποία έχει αυστηρούς κανόνες (όπως π.χ. η σύνθεση) και απαιτεί εμπειρία για να αντιληφθείς και να εκτιμήσεις την ομορφιά της, όπως π.χ. στη γλυπτική ή στη ζωγραφική, οι οποίες στο μάτι του εκπαιδευμένου δημιουργούν άλλες εντυπώσεις. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν κάνω σύγκριση Μαθηματικών και Ζωγραφικής ή Μουσικής, αλλά παρομοιάζω συναισθήματα. Αξίζει να αναφέρω πως πρώτος ο Αριστοτέλης ανέφερε ότι ο κυρίαρχος σκοπός των Μαθηματικών είναι η παροχή αισθητικής πληρότητας στον κόσμο, ενώ πιο σύγχρονο παράδειγμα αποτελεί ο G.H. Hardy, ο οποίος στην "Απολογία ενός Μαθηματικού" προβάλει το πρότυπο του Μαθηματικού-Καλλιτέχνη.
Πού βρίσκεται όμως η αλήθεια; Προσωπικά αρέσκομαι να αντιμετωπίζω τα Μαθηματικά κατ' αυτόν τον τρόπο, γιατί γεμίζει την ψυχή μου και εναρμονίζεται με άλλες δραστηριότητες με τις οποίες ασχολούμαι, όπως π.χ. ο κινηματογράφος. Τα Μαθηματικά όμως είναι η βασικη γλώσσα επικοινωνίας και έκφρασης των επιστημών, όπως π.χ. της Φυσικής. Οι αλήθειες της Φυσικής δεν μπορούν να εκφραστούν σε άλλη γλώσσα, όπως για παράδειγμα στα Κινέζικα, κάτι που εμείς θεωρούμε αυτονόητο, αλλά στην πραγματικότητα είναι φιλοσοφικό ερώτημα. Θυμάμαι ότι στο τμήμα Φυσικής του ΕΚΠΑ, όταν παρακολουθούσα κάποια μαθήματα Μηχανικής (πάλαι ποτέ) ως προπτυχιακός του Μαθηματικού, ο μεγάλος Θεοχάρης Αποστολάτος έκανε συχνά πυκνά συζητήσεις για τη "γλώσσα" των Μαθηματικών. Μάλιστα, δε δεχόταν την άποψη ότι τα Μαθηματικά είναι εργαλείο για τις υπόλοιπες επιστήμες. Επέμενε στην έννοια της "γλώσσας". Λόγω λοιπόν αυτής της εκτενούς χρήσης των μαθηματικών σε επιστήμες, θα μπορούσαμε να πούμε ότι και τα ίδια είναι επιστήμη, αλλά το επισφαλές αυτού του χαρακτηρισμού, όπως και του χαρακτηρισμού τους ως τέχνη, κάνουν τα μαθηματικά μοναδικά. Ίσως υπάρχει κάποια τρίτη "περιοχή" στην οποία αυτά ανήκουν. Κόβω εδώ όμως αυτήν την κουβέντα, γιατί βλέπω να δημιουργείται σεντόνι και θέλω να απαντήσω σε κάποια ακόμα ερωτήματα, πιο πεζά, όχι τόσο φιλοσφικής χροιάς.
Μπορεί λοιπόν, κάποιος που δεν έχει την εκ γενετής ευχέρεια να μην γίνει Πυθαγόρας αλλά θα γίνει ένας εξαιρετικός Μαθηματικός άνω του μετρίου.
Συμφωνώ απόλυτα. Τα μαθηματικά θέλουν πολλή υπομονή και επιμονή. Είναι αυτοαναφορικά και οι αλήθειες τους αφορούν ένα δικό τους σύμπαν, έξω από το δικό μας. Το "ταλέντο" είναι αυτό που από το 95 θα σε πάει στο 100 που λέμε. Δυστυχώς, ο τρόπος με τον οποίο διδάσκονται είναι τέτοιος που ούτε βοηθάει κάποιον να καταλάβει τι κάνει, γιατί το κάνει, αν έχει ουσία αυτό που κάνει και πάνω απ' όλα δεν προάγει τη μαθηματική σκέψη. Τα μαθηματικά είναι βαθύτατα αυτοσχεδιαστικά και αυτό φαίνεται μόνο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Για να το συνειδητοποιήσει κάποιος αυτό στο Γυμνάσιο και το Λϋκειο, θέλει έκθεση σε μια πρώιμη μορφή έρευνας και μεθοδολογίας έρευνας, κάτι που γίνεται στις ΗΠΑ και στη Βόρειο Ευρώπη, αλλά εδώ όχι. Η αλήθεια βέβαια είναι πως δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να έρθει κάτι τέτοιο εδώ, δεν έχω καμία γνώση σ' αυτό το θέμα.
Όσοι λοιπόν ασχολείστε με μαθηματικά γιατί;
Είναι από τις πιο χαμηλόβαθμες σχολές, που δείχνει ακριβώς ότι δεν την προτιμούν.
Προσοχή! Πέφτεις σε πλάνη μ' αυτό που λες. Είναι αξιοσημείωτο πως πολλοί με αρκετά μόρια έχουν ως πρώτη επιλογή το Μαθηματικό. Αξίζει επίσης να σημειώσω ότι σχεδόν οι μισοί που εισέρχονται σε τμήματα Μαθηματικών έχουν βαθμολογίες από 17000 και πάνω. Το "πρόβλημα" που εσύ αναφέρεις είναι οι "ουρές" στις οποίες συσσωρεύονται, από άτομα που απέτυχαν στα Πολυτεχνεία, μέχρι τυχοδιώκτες των σχολών, με τους τελευταίους να εγκαταλείπουν νωρίς την προσπάθεια. Μου αρέσει να λέω συχνά ότι το Μαθηματικό είναι από τις 2-3 σχολές που μπαίνεις πανεύκολα, αλλά μπορεί και να μην ξαναβγείς απ' αυτήν.
Προσωπικά, στα Μαθηματικά πήγα με 18700 (ξεδιάντροπο show off κάνω

) και θα ξαναπήγαινα. Ένα "κουσούρι" που έβγαλα από αυτή τη σχολή είναι ότι ενώ πιο παλιά μου άρεσαν πιο εφαρμοσμένα αντικείμενα, π.χ. data science, bioinformatics, κάποια στιγμή έφτανα να σκέφτομαι "με τι ασχολείσαι μαθηματικός πράγμα;!". (αυτή η άποψη είναι προσωπική και με τίποτα δεν ειρωνεύομαι άτομα που ασχολούνται με τα προηγούμενα. Αυτοί μπορούν να βγάλουν πολλά χρήματα, εγώ όχι τόσα! ) Έτσι επέλεξα για διδακτορικό τα Θεωρητικά (Καθαρά) Μαθηματικά. Και έτσι ερχόμαστε στο τελευταίο...
Το μόνο άτομα που γνωρίζω ότι το σπούδασαν είναι έναν φίλος μου που η μητέρα του είναι καθηγήτρια Μαθηματικών στο πανεπιστήμιο και προφανώς ελπίζει να πάρει την έδρα.
Ναι, η ακαδημαϊκή καριέρα στην Ελλάδα είναι μανίκι. Ο νεποτισμός καλά κρατεί, αλλά στον τομέα μας έχει αρχίσει να ξεκαθαρίζει το τοπίο. Πέραν της ακαδημαϊκής καριέρας και της εργασίας σε Γυμνάσια-Λύκεια, φροντιστήρια, οι θέσεις των Quantitative Analysts, Risk Analysts, Data Analysts, ζητούν πτυχίο Μαθηματικών ή Στατιστικής (συνήθως με μεταπτυχιακό) και είναι από εκείνα τα επαγγέλαμτα (μαζί με τους Developers) που έχουν καλές προπτικές και στην Ελλάδα (και αποκατάστασης και μισθολογικά).