Ξέρεις ποιο είναι το θέμα; Σε σύγκριση με λαούς άλλων πιο οργανωμένων κρατικών συστημάτων (δεν πιστεύω στην ανωτερότητα χώρας σαν έννοια αλλά σαν θεσμός κράτους μόνο) αυτοί οι λαοί έχουν μάθει να δοκιμάζουν τη ζωή τους, με τα σωστά τους και τα λάθη τους. Βέβαια το κράτος είναι δίπλα τους με διάφορες υπηρεσίες και φυσικά πιο ελαστικά συστήματα εκπαίδευσης και επαγγελματικών λύσεων γιατί η μέριμνα είναι ο νέος να έχει δουλειά. Αν ο νέος είναι με κομματική σκοπιμότητα άνεργος ή υποαπασχολούμενος, πότε θα δουλέψει; Στα γεράματα; Η ερώτηση είναι λίγο ρητορική για να σκεφτούμε ότι η εργασία όπως κάποια άλλα πράγματα πρέπει να γίνονται σε ηλικία κοντά με τις σπουδές, τότε που η προσωπικότητα βελτιώνεται, είσαι νέος, υγιής και με θέληση για νέα πράγματα.
Στην Ελλάδα μας, δυστυχώς οι επιλογές έχουν κόστος και πάντα ένα κράτος απέναντι, σαν τιμωρός. Η λογική είναι ότι επειδή πολλοί θέλουν το δημόσιο, έχει δομηθεί μια φιλοσοφία ζωής ότι η ευελιξία σημαίνει:
- ατελείωτα φροντιστήρια (μέχρι και για διορισμό στο δημόσιο)
- άστοχες σπουδές μόνο για το χαρτί
- οι αλλαγές συνοδεύονται μόνο με εξετάσεις και ψυχικό, υλικό και πάσης φύσεως κόστος για τον ενδιαφερόμενο και την οικογένειά του
Έτσι ο νέος ξέρει ότι η δεύτερη επιλογή έχει και αυτή κόπο αλλά και αβεβαιότητα. Άρα γι' αυτό η κάθε Εριφύλη δοκιμάζει απόψεις γιατί απλά ξέρει ότι οι επιλογές και οι ευελιξίες πάνε από την ίδια διαδικασία. Το κράτος είναι πάντα ως η κολλημένη αρχή με τη γραφειοκρατία: προετοιμασία, εξετάσεις, επικύρωση.
