Θέλω μέρες να γράψω κατιτί σ' αυτό το νήμα αλλά δεν αξιώθηκα ως τώρα. Εγώ έχω να πω πως οι περισσότεροι εδώ μέσα έχετε στήσει ένα 18χρονο στον τοίχο και το κατηγορείτε για οτιδήποτε κάνει στη ζωή του, σχετικό ή όχι με τις πανελλήνιες. Ειδικά εσύ η αδερφή της, έδωσες ρέστα. Ούτε πρόκειται να είναι ίδια με σένα η αδερφή σου (το οποίο φαίνεται πως θα εκτιμούσες πολύ περισσότερο) κι ούτε πρέπει να είναι. Και με τη συμπεριφορά σου περισσότερο την πιέζεις και τη σκας παρά τη βοηθάς ουσιαστικά. Για να σταμάτησε να διαβάζει προφανώς δεν άντεχε άλλο, δε γίνεται ένα παιδί που διαβάζει να σταματάει απ' τη μια μέρα στην άλλη. Κατανόηση χρειαζόταν σε εκείνη τη φάση καθώς και σε όλη τη διάρκεια των πανελληνίων, κι όχι επικριτικά βλέμματα και σχόλια που το μόνο που έκαναν είναι πως την άγχωναν ακόμα παραπάνω. (Ναι, φυσικά και είδα το κομμάτι όπου ''τη στηρίζεις και της λες να συνεχίσει την προσπάθεια", αλλά είδα επίσης και μια απογοήτευση πίσω από κάθε λέξη σου, την οποία δε γίνεται να μην της μετέδωσες, αδερφή της είσαι.) Οι γονείς δεν μπορούν συχνά να τα καταλάβουν αυτά, εσύ όμως, που πέρασες από το λούκι των πανελληνίων πρόσφατα, θα έπρεπε να τα ξέρεις...
Γελάω δε πιο πολύ με τους υπόλοιπους που εξαπολύουν μύδρους επειδή κανόνισε να πάει διακοπές. Λες και σε μία εβδομάδα θα μάθει αγγλικά! Κάνα 2-3 τεστ από προηγούμενες εξετάσεις να κάνει, απλώς για να δει πώς είναι η δομή των θεμάτων. Ας δει πρώτα πώς έγραψε και τότε αυτό που πρέπει να κάνετε και εσύ ως αδερφή της και οι γονείς σου, είναι να της μεταδώσετε υγιείς ευθύνες, να αναλάβει η ίδια πλήρη έλεγχο του τι θέλει τελικά να κάνει, μέσα στα επιτρεπόμενα όρια εννοείται (καλά τα όνειρα για Αγγλία αλλά δε νομίζω να δυσκολευτεί να καταλάβει πως προς το παρόν όνειρα θα παραμείνουν). Σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση μη της μεταδώσετε τύψεις, όλα χειρότερα θα γίνουν κι ούτε θα μπορέσει να πάρει μια ώριμη απόφαση. Καλή τύχη εύχομαι!