--- Το ξέρω ότι οι περισσότεροι και κυρίως οι μαθητές δεν θα συμφωνήσετε. Τα παραπάνω είναι εντελώς αντίθετα με τον τρόπο ζωής της λούφας, της ελάχιστης δυνατής προσπάθειας και της απαξίωσης του σχολείου που επικρατεί γύρω μας. Μπορείτε ελεύθερα να με λιθοβολήσετε.
Δία κι εγώ όπως κι εσύ δεν έχω σκοπό να πείσω κανέναν για το τι είναι το πιο σωστό. Ο καθένας έχει και την άποψή του. Αλλά το να λες κάτι όπως αυτό δεν καταλαβαίνω σε τι αποσκοπεί. Δηλαδή αυτά που διάβασες πιο πάνω είναι η συμβατική αντίληψη που ενθαρρύνει τη λούφα και την απαξίωση του σχολείου ενώ αυτά που γράφεις εσύ είναι η φωτεινή αχτίδα αλλαγής που πάει κόντρα στο καθεριερωμένο; Μήπως μας αδικείς λίγο;
Προσωπικά είπα συγκεκριμένα:
Κι αν σε άλλα θέματα όπως η συμπεριφορά ή ο τρόπος διαβάσματος έχεις ενστάσεις ( που φυσικά δεν υπόκεινται σε άλλου είδους μέτρα που ορίζουν οι κανόνες του σχολείου ), μπορείς να το λύσεις με άλλους τρόπους δε χρειάζεται να τσακίσεις στο βαθμό δηλαδή τι, εκδικητικά το πάμε; Μετά πώς να μην αναρωτιέται κάποιος γιατί πέφτει τόση βαθμοθηρία.
Προφανώς και αυτόν πχ που παριστάνει τον καραγκιόζη της τάξης σε υπερθετικό βαθμό ενοχλώντας τους πάντες δε θα τον αγνοήσεις. Μπορείς πάντα να το λύσεις είτε έπειτα από συνεννόηση με τον ίδιο ή τους γονείς του είτε με οποιοδήποτε άλλο τέχνασμα μπορεί να σκεφτεί κανείς είτε με σκληρότερα μέτρα αν κριθούν αναγκαία.
Θεωρώ αδιαπραγμάτευτο το ότι στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς ο καθηγητής θα πρέπει να εξηγεί ποιες είναι οι απαιτήσεις του μαθήματος, με ποια κριτήρια θα υπάρξει η βαθμολόγηση, τι περιμένει γενικότερα από τους μαθητές και αντίστοιχα τι μπορούν και πρέπει να περιμένουν οι μαθητές από αυτόν. Αυτό ονομάζω εγώ υπεύθυνη στάση και αυτό βλέπω και στο πανεπιστήμιο. Στο σχολείο αυτό συνήθως δε γίνεται, και είτε βλέπεις καθηγητές που νομίζουν πως είναι θεοί και μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, είτε άβουλα άτομα που κοιτούν απλά να είναι όλοι ευχαριστημένοι μη τυχόν και σκάσει στο τέλος του τετραμήνου καμιά κυράτσα και κάνει σκηνή για το βαθμό που έριξε το ΜΟ του γιόκα της.
Και θεωρώ πως το να περιορίζεται ο βαθμός σε καθαρά τεχνοκρατικά όρια που αφορούν την επίδοση αποκλειστικά, βοηθά προς αυτή τη κατεύθυνση. Κυρίως γιατί:
α) Έτσι καθίσταται η βαθμολόγηση κάτι αυστηρά αντικειμενικό με αποτέλεσμα να μη μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον καθηγητή για σκοπούς που δε θα πρεπε και αντίστοιχα να είναι και ο ίδιος ο καθηγητής καλυμμένος σε περίπτωση που αμφισβητηθεί η κρίση του. ( και ειδικά με τα μυαλά που υπάρχουν σε αυτή η χώρα... )
β) Υποβιβάζεται ο ίδιος ο βαθμός σαν βαθμός και καθίσταται σαφές πως ένας μαθητής δε χαρακτηρίζεται 100% ως μαθητής από ένα νούμερο το οποίο αποτελεί απλά έναν καθρέπτη των δυνατοτήτων του, αλλά από την εικόνα που δίνει με τις πράξεις του ως μαθητής γενικότερα.
Και πέρα από αυτά θεωρώ επίσης πως με το να συνυπολογίζεις στην επίδοση παράγοντες όπως η συμπεριφορά ή η εργατικότητα καλλιεργεί λανθασμένες αντιλήψεις στο παιδί. Κι αυτό γιατί καλώς ή κακώς κάτι τέτοιο απέχει πάρα πολύ από την πραγματικότητα. Και ένας τρόπος να το δει κάποιος αυτό είναι όταν παρατηρείς βαθμολογίες πανελληνίων και βλέπεις κάτι μαθητές του 19 να βγάζουν κάτι 15άρια και να αναρωτιούνται τι πήγε στραβά. Εμ όταν είσαι για 15-16 και επειδή είσαι καλό παιδί και διαβάζεις και συμμετέχεις ο καθηγητής το τραβάει απ' τα μαλλιά και το κάνει 18 και 19 λογικό δεν είναι;
Όταν όμως έχεις μάθει σαν χώρα να θεωρείς το βαθμό υπεράνω όλων όπου τα πάντα περνούν μέσα από κει και να αναπαράγεις τέτοιες αντιλήψεις από γενιά σε γενιά λογικό είναι να μην λέγονται ποτέ τα πράγματα με το όνομά τους.
