Έχοντας πτυχιο και μεταπτυχιακο σε θετικη επιστημη, και τωρα φοιτητης Ιατρικης, εγω προσωπικα, παντα θεωρουσα την Ιατρικη πιο ευκολη…μεχρι που μπηκα.
Ο ογκος της Ιατρικης, δεν συγκρινεται. Ισω μονο με τις Κτηνιατρικης. Το γεγονος οτι δεν εχεις οπως ειπαν, να «λυσεις» μονος κατι, κατα την φοιτηση σου στηΝ ιατρικη, αυτο ειναι που κανει τα πραγματα πιο δυσκολα, για εμενα.
Στο τελος της ημερας, εγω με διαβασμ 3-4μερες, δεν κοβονουν ποτε σε μαθημα. Στην ιατρικη, 3 μερες διαβασμα, ειναι εγγυηση για 2/10. Αντε 3/10, αν πηγαινες και διαλεξεις.
Οπως και να εχει, εξαρταται τι τυπος ανθρωπου εισαι. Η σχολη ομως, ειναι το μικροτερο κομματι του «επαγγελματος». Ως Ιατρος, η «φοιτηση» δεν τελειωνει ΠΟΤΕ. Ως «φιλολογος» ως «μαθηματικος» μπορει καλλιστα να τελειωσει η φοιτηση με την αποκτηση του πτυχιου. Στο χερι σου οι επομενες σπουδες σου. Δεν ειναι απαραιτητες για να εργαστεις. Ταβανι δεν εχουν τα κονσεπτ, ταβανι ομως εχει το πτυχιο.
Στην Ιατρικη παιδια, που τοσο ευκολα ψαχνετε ολοι ευκαιρια να θαψετε, δεν τελειωνει αυτο, ποτε. Ακομα και για τον «μεσο» γιατρο, που δεν θελει διδακτορικα και ερευνες, δεν τελειωνει το διαβασμα, μεχρι τη συνταξη.
Σιγουρα λοιπον, οποια και να ειναι η πιο δυσκολη σχολη, η πιο δυσκολη δουλεια θεωρω πως ειναι αυτη του Ιατρου.
Και οταν βλεπω κοσμο να θεωρει το 50ρικο υψηλη τιμη, για εναν ανθρωπο που επρεπε να φτασει 35-40 ετων για να αρχισει να βγαζει λεφτα, και να αναγνωριζεται ως «επαγγελματιας» , που εχει στο κεφαλι του (ιδανικα παντα) μια βιβλιοθηκη γνωσεων, συνειδητοποιω την μικρη αξια που δινουν στην υγεια τους, μεχρι να συμβει κατι σοβαρο και το στιγμα που κουβαλαει η Ιατρικη, εξαιτιας της τεραστιας ευθυνης της. Κανεις δε θα βγαλει μ@@@@ τον υδραυλικο, τον ηλεκτρολογο, τον μηχανικο και τον οικοδομο, οταν σε κλεβουν μια χαρα, ο γιατρος ομως, που σπουδασε 15 χρονια για να παιρνει 50€, με τη μεγαλυτερη ευθυνη επαγγελματος στη πλατη, ειναι ξεζουμιστης.