Γιατί όσο και να γουστάρεις κάτι τρελά αν δεν πληρώνει...νηστικό αρκούδι δεν χορεύει.
Σε κάθε περίπτωση χρόνια μετά αντιλαμβάνομαι πως εάν είσαι εκπαιδευτικός στην Ελλάδα πιθανότατα θα είσαι αρκετά δυστυχισμένος καθώς όλο το σύστημα δεν έχει να κάνει πλέον ούτε με επιστήμη ούτε με εκπαίδευση, αλλά με τον βιοπορισμό του ανεξέλεγκτου αριθμού αποφοίτων από τις "καθηγητικές" σχολές.
Και σε αυτό προσωπικά εγώ κατηγορώ πρωτίστως τους εκπαιδευτικούς γιατί ως μορφωμένοι θα έπρεπε να είχαν υψώσει ανάστημα και να πάρουν τις δύσκολες αποφάσεις. Όμως η πείνα αλλάζει τον άνθρωπο, πολλοί εξ αυτών έχουν πλέον βολευτεί με το υπάρχων ελαττωματικό σύστημα, έχουν λογαριασμούς και ίσως και οικογένεια, οπότε δεν μπορούν να κάνουν κάτι για αυτό. Το αποτέλεσμα ; Να διδάσκουμε 5 ώρες αρχαία από το Γυμνάσιο με κύριο κριτήριο να βγαίνουν οι ώρες στο δημόσιο και να μην διαταραχθούν οι ισορροπίες στα ωρολόγια προγράμματα των φροντιστηρίων.
Βέβαια σε αυτό φταίει και το κράτος. Όταν ζητάς συνεχώς επιμορφώσεις που έχουν πιο πολύ διεκπαιρεωτικό χαρακτήρα χωρίς ουσιαστικά στόχευση, για να μπορεί να λέει η κάθε κυβέρνηση πως : "να κάτι κάναμε", είναι λογικό ο μέσος εκπαιδευτικός να μην τρελένεται όσον αφορά στην "ανάπτυξη και εξέλιξη ικανοτήτων"...
Στην Φιλανδία το επάγγελμα του καθηγητή έχει πολύ μεγάλο κύρος. Οι απαιτήσεις είναι υψηλές και η πλειοψηφία διαθέτει μεταπτυχιακά ή ακόμα και διδακτορικά. Επίσης το σχολείο είναι 4 ώρες ή και μια μέρα της εβδομάδας μπορεί και 5 ώρες. Επιπλέον οι μαθητές έχουν το λιγότερο άγχος σε σχέση με άλλες χώρες σχετικά με τις εξετάσεις, καθώς δεν αποτελούν την βάση του συστήματος αλλά λειτουργούν επικουρικά στην διαδικασία της εκπαίδευσης. Όχι όπως εδώ που τις έχουμε ανάξει στο Α και το Ω.
Και πριν πει κανένας κακοπροαίρετος πως με τόσες λίγες ώρες δεν μαθαίνουν τίποτα...ίσα ίσα που καταφέρνουν και αποδίδουν εξαιρετικά. Καταρρίπτοντας τον μύθο περί ατελείωτων ωρών διαβάσματος ως προϋπόθεση για να πετύχεις. Το οποίο είναι λογικό, όταν η ώρα αξιοποιείται στο μεγιστο, και τα παιδιά είναι ξεκούραστα, η απορρόφηση της γνώσης είναι μεγαλύτερη. Το ζήτημα είναι η συνέπεια, όχι η ένταση.
Το Ελληνικό σχολείο είναι απαρχαιωμένο, ανελαστικό, τιμωρεί τον μαθητή που δεν θέλει να μπει σε συγκεκριμένα καλούπια, όπως και τον εκπαιδευτικό που θέλει να προσαρμόσει το μάθημα στις πραγματικές ανάγκες της τάξης του.
Αλήθεια, θα ήταν δυνατόν όλοι οι γιατροί να συνταγογραφούν την ίδια αγωγή σε όλους τους ασθενείς ; Δεν νομίζω...δεν θα είχε νόημα να υπάρχουν γιατροί, πόσο μάλλον ειδικότητες, και να απαιτείται και προσωπική φυσική εξέταση. Ποιο είναι το νόημα να υπάρχει καθηγητής λοιπόν εάν δεν μπορεί να κάνει προσαρμογές σε έναν κορμό γνώσης που θα εξασφαλίζουν το βέλτιστο εκπαιδευτικό αποτέλεσμα ;
Εάν σε όλη αυτή την μιζέρια, προσθέσουμε και τον πενιχρό μισθό, ακόμα και μετά από από δεκαετία προϋπηρεσίας, και τέλος την έλλειψη κύρους του επαγγέλματος στην κοινωνία(ξαναλέω είναι Ελληνικό φαινόμενο αυτό), τότε για ποιον λόγο να θέλει οποιοδήποτε παιδί να σπουδάσει σε τέτοιες σχολές ; Και ακόμα και εκείνα τα λίγα που όντως θα το επιχειρήσουν, γνωρίζουν εκ των προτέρων πως οι 8 με 9 στους 10 θα το μετανιώσουν.
