Μεταξύ μη συναφών πεδίων δεν νομίζω πως υπάρχει λόγος να υπάρχει ευελιξία. Εκεί αλλάζεις τελείως προσανατολισμό, οπότε είναι λογικό να πρέπει να αλλάξει και η προετοιμασία σου. Στην Αμερική ας πούμε υπάρχει αυτή η ευελιξία αλλά για να αλλάξεις λόγου χάρη απο μηχανολόγος σε ηλεκτρολόγος ή σε πληροφορικάριος κτλπ. Όχι απο ένα εντελώς άσχετο πεδίο σε ένα άλλο άσχετο πεδίο.
Κατά τα άλλα θα έπρεπε να υπάρχει ευελιξία κάποιος να δώσει περισσότερα μαθήματα αλλά με ίδια ύλη καθώς δεν θα είναι δίκαιο κάποιος που πήρε περισσότερα σχετικά με τον τομέα μαθήματα να έχει μικρότερη προτεραιότητα, ακόμα και εαν ο άλλος έγραψε πιο καλά σε άσχετα μαθήματα. Ένα 6 στην χημεία προφανώς είναι πολύ καλύτερο απο ένα 9 στην ιστορία εαν θες να γίνεις χημικός.
Αυτό που λες γίνεται και στο ΗΒ, αλλά με ισοδύναμα μαθήματα, και απο συναφή πεδίο, και επίσης έχουν διαφορετική βαρύτητα. Λόγου χάρη εαν θέλω να περάσω πολυτεχνείο, προφανώς άλλη βαρύτητα έχει να δώσω φυσική και μαθηματικά και άλλο να δώσω μαθηματικά και βιολογία ή μαθηματικά και χημεία. Διαφορετικά θα πηγαίνει ο άλλος θα επιλέγει λατινικά, ΑΕΠΠ, ΑΟΘ και γλώσσα ως τα καλύτερα του και θα περνάει πολυτεχνείο και ιατρική, και πιθανότατα είτε δεν θα τελειώσει ποτέ είτε μετά απο 20 χρόνια. Δεν γίνεται αυτό.
Ομοίως κάτι τέτοιες αυθαιρεσίες γίνονται και στο πτυχίο. Παίρνει ο ένας ας πούμε επιλογής Μιγαδική ανάλυση ΙΙ γράφει 7, και ο άλλος διδακτική της επιστήμης ή διοίκηση επιχειρήσεων και γράφει 10, και ο δεύτερος ενδέχεται λόγω αυτού να βγάλει υψηλότερο μ.ο. και ας ήθελε το 7 της μιγαδικής ανάλυσης 1000 φορές παραπάνω κόπο απο το 10 των άλλων επιλογής. Γενικότερα οι βαθμολογίες πρέπει να βασίζονται και σε αντικειμενικά δεδομένα αλλά και σε ποιοτική εκτίμηση της δυσκολίας(ακόμα και σε μεταπτυχιακό επίπεδο, άλλη αντιμετώπιση θα έχει ο πρώτος και ο δεύτερος).
Δεν μπορείς να επιλέξεις όποια μαθήματα θέλεις, γιατί για κάθε σχολή που σε ενδιαφέρει υπάρχουν συγκεκριμένα μαθήματα βαρύτητας. Απλώς μπορεί να γίνει ένας συνδυασμός. Για παράδειγμα για να εισαχθείς στην ιατρική πρέπει σίγουρα να δώσεις Βιολογία και Χημεία αλλά από εκεί και έπειτα μπορείς να δώσεις και μαθηματικά και φυσική (αν σε ενδιαφέρουν και οι θετικές επιστήμες) ή και πιο ασυνήθιστες επιλογες όπως ιστορία και Γερμανικά.
Αλλά και παλιότερα στην Ελλάδα, π.χ., δεν έμπαινες Ιατρική από τη θεωρητική, αλλά μπορούσες να πιάσεις παραϊατρικές σχολές λόγω της βιολογίας.
Τώρα, για το πανεπιστήμιο, συμφωνώ πάρα πολύ γι αυτό κιόλας πολλές φορές ο τελικός βαθμός (π.χ. 8,5 και όχι 8) κρίνεται από τις επιλογές των μαθημάτων επιλογής. Παρ’ όλα αυτά, αξίζει χίλιες φορές κάποιος να επιλέξει μαθήματα που τον ενδιαφέρουν, ακριβώς επειδή και στα μεταπτυχιακά μετράει περισσότερο να έχεις συναφή μαθήματα, παρά να έχεις 10 σε μαθήματα που δεν έχουν σχέση με το αντικείμενο.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 9 Αυγούστου 2025
Αυτό το θεωρώ κάπως άτοπο. Ναι μεν όλοι έχουμε κλίση, ταλέντα και ενδιαφέροντα, αλλά σίγουρα μπορεί ένας μέσος μαθητής λυκείου να πάει σε όλες τις κατευθύνσεις και να γίνει και πληροφορικάριος. Λογικά δεν θα γράψει παντού 19, αλλά σε όλες τις κατευθύνσεις μπορεί κάποιος να γράψει έναν αξιοπρεπή βαθμό.
Περισσότερο εννοώ ότι το να συγκρίνουμε τις προοπτικές που έχει μια σχολή της θεωρητικής κατεύθυνσης με μια σχολή όπως των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών δεν έχει ιδιαίτερο νόημα. Συνήθως, όσα παιδιά ενδιαφέρονται για τη θεωρητική και έχουν κλίση εκεί, μάλλον δεν θα γινόντουσαν ποτέ ηλεκτρολόγοι. Αντίστοιχα, ένα παιδί που θέλει να γίνει ηλεκτρολόγος δεν θα επέλεγε ποτέ τη θεωρητική.
Αυτό που λέω είναι απλώς να υπάρχει μια ευελιξία, ώστε ο καθένας να μπορεί να ακολουθήσει την κατεύθυνση που τον ενδιαφέρει, χωρίς να περιορίζεται υπερβολικά από το σύστημα. Για παράδειγμα ένα παιδί που ενδιαφέρεται για την ψυχολογία, μπορεί κάλλιστα να ενδιαφέρεται και για την εργοθεραπεία.
Και τώρα που λέω ψυχολογία, δεν υπάρχει κανένας λόγος να είναι αποκλειστικά σχολή του πρώτου πεδίου.Μα κανένας όμως.