Θεωρώ η ανεργία εν μέρη οφείλεται και στο γεγονός ότι πολλά παιδιά μπαίνουν στα τμήματα αυτά από τύχη, επειδή δεν έπιασαν υψηλές βαθμολογίες ή τις απαιτούμενες για την πρώτη τους επιλογή. Δεν τους αρέσει δηλαδή το αντικείμενο και το παρακολουθούν με το ζόρι στην τελική. Στην Ελλάδα έχουμε και την νοοτροπία ότι όλοι οι απόφοιτοι Λυκείου πρέπει να σπουδάσουν κάτι. Και ας μην έχουν ουσιαστικό ενδιαφέρον για την πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Θέλω να πω, δεν ξέρω πόσοι από τους χιλιάδες ανέργους πτυχιούχους ήθελαν όντως αυτό που σπούδασαν και πόσο το κυνήγησαν. Έχω φίλη στο παιδαγωγικό προσχολικής εκπαίδευσης που μου λέει πόσο ανυπομονεί να τελειώσει για να ασχοληθεί επιτέλους με την αισθητική.
Βλέπω πολλά σχόλια για τον κορεσμό, που αναμφισβήτητα υπάρχει, αλλά μήπως πρέπει να θίξουμε λίγο και το φετίχ που έχει ο μέσος Έλληνας με τις σπουδές σε ΑΕΙ, που δεν ταιριάζουν σε όλους εν τέλη;