Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Κάποιοι/ες σκοτώνονται. Κάποιοι/ες άλλοι/ες όμως τα πάνε πολύ καλά. Θα σας πω για τη δική μου εμπειρία. Το 2010 πέρασα στο Διδασκαλείο Θεσσαλονίκης. Είναι μια διετής επιμόρφωση για νηπιαγωγούς (και για δασκάλους), εν είδει μεταπτυχιακού, η οποία δεν υφίσταται πλέον (καταργήθηκε το 2012, την πρόλαβα στο παρά πέντε, δηλαδή). Το διδασκαλείο έδρευε σε 7 πόλεις. Εγώ τις δήλωσα όλες επειδή ήμουν (και συνεχίζω να είμαι) ανύπαντρη. Έδωσα εξετάσεις και πέρασα στη 2η μου επιλογή, δηλαδή, στη Θεσσαλονίκη. Πήγα λοιπόν να φοιτήσω με εκπαιδευτική άδεια (μετ' αποδοχών, κάποτε δίνονταν κι εκπαιδευτικές άδειες). Να μην σας κουράζω, όμως. Συγνώμη για την παρένθεση. Αν και είμαι ενήλικη, φοβόμουν να μείνω μόνη μου. Οι γονείς μου έμειναν μαζί μου για 2 εβδομάδες, αλλά μετά έφυγαν, γιατί είχαν διάφορες υποχρεώσεις στην Αθήνα. Για καλή μου τύχη βέβαια γνώρισα μια κοπέλα από Αθήνα, γίναμε πολύ καλές φίλες και αποφασίσαμε να συγκατοικήσουμε. Περάσαμε πάρα πολύ ωραία αυτά τα δύο χρόνια, όχι μόνο γιατί ταιριάζαμε, αλλά κυρίως γιατί η καθεμία διατηρούσε την αυτονομία της. Ακόμα κι όταν γνωρίσαμε αγόρια (όχι απ' τη νηπιαγωγική φυσικά
), η καθεμία σεβόταν τα 'όρια της άλλης και υπήρχε διακριτικότητα. Εκεί νομίζω ότι είναι το κλειδί της επιτυχίας, καθώς και στο μοίρασμα των υποχρεώσεων (εξόδων, μαγειρέματος, συγυρίσματος, ακόμα και την άμμο της γάτας
-μια σιαμαία που είχαμε αγοράσει από κοινού- πότε την άλλαζα εγώ πότε η φίλη μου).
