Ανυπομονησία για το τέλος των πανελλαδικών

[nikolakisss_]

Καλησπέρα! Είμαι καινούργιος στο φορουμ και ήθελα να μοιραστώ το πόσο ανυπομονώ να τελειώσουν οι εξετάσεις. Ανυπομονώ για την φοιτητική ζωή στην Αθήνα τόσο πολύ(αν περάσω φυσικά και δεν χρειαστεί να φύγω). Θέλω να μη σκεφτομαι ούτε θεωρία αοθ ούτε θεωρία μαθηματικών ούτε ασκήσεις. Προσωπικά έχω αρχίσει και έρχομαι κοντά με μια κοπέλα από την παρέα μου, αυτή τη περίοδο, που με ενδιαφέρει αρκετά, αλλά επειδή δίνει και αυτή πανελλαδικες περιμένω να ολοκληρώσουμε τις εξετάσεις για να της ζητήσω να βγούμε(ας ελπίσουμε να δεχτεί κιόλας) Γενικα νιωθω ότι αρκετά προβλήματα απλά θα λυθουν στις 12 Ιουνίου. Προφανώς και δεν ισχύει αυτό και πως μετά αρχίζουν τα δύσκολα αλλά νομίζω καταλαβαίνετε όσοι έχετε δώσει ήδη πανελληνιες πόσο πολύτιμη ειναι αυτή η στιγμιαία ευτυχία μετά τις πανελλαδικες. Εσείς μιλάτε με κανέναν αυτή τη περίοδο και πως νιώθετε που επιτέλους θα τελειώσει το μαρτύριο;

 

[artemis.lnrd]

Και εγώ ανυπομωνώ φουλ επιτέλους θα χαλαρώσουμε να απολαύσουμε καλοκαίρι διακοπές κλπ. Όσο για το άλλο θέμα τώρα που δεν βγαίνουμε πολύ με τις παρέες είναι δύσκολο αλλά από καλοκαίρι θα φτιάξει σίγουρα!

 

[nikolakisss_]

Και εγώ ανυπομωνώ φουλ επιτέλους θα χαλαρώσουμε να απολαύσουμε καλοκαίρι διακοπές κλπ. Όσο για το άλλο θέμα τώρα που δεν βγαίνουμε πολύ με τις παρέες είναι δύσκολο αλλά από καλοκαίρι θα φτιάξει σίγουρα!

Ειναι ψυχοφθόρα διαδικασία... Ας ελπίσουμε το καλοκαίρι να αναπληρώσει τη κούραση που εχουμε φάει. Εσύ για ποια σχολη στοχεύεις αν επιτρέπεται;

 

[Κάμπια]

Εύχομαι καλή επιτυχία και να πάνε όλα καλά με την κοπέλα. Το 'χεις!!!

 

[artemis.lnrd]

Ειναι ψυχοφθόρα διαδικασία... Ας ελπίσουμε το καλοκαίρι να αναπληρώσει τη κούραση που εχουμε φάει. Εσύ για ποια σχολη στοχεύεις αν επιτρέπεται;

Πληροφορική και τηλεπικοινωνιών ΕΚΠΑ, εσύ;

 

[carnage]

Παιδιά, όταν θα είστε 24 - 25, και θα ολοκληρώνετε σπουδές - μεταπτυχιακά - στρατό - κλπ και θα ετοιμάζεστε να «βγείτε στην κοινωνία», συντηρώντας τον εαυτό σας μόνοι σας, αν δε συμβεί αυτό νωρίτερα, λόγω κάποιου ξαφνικού γεγονότος (πχ, θάνατος γονέα), τότε θα παρακαλάτε να είχατε κάθε χρόνο πανελλήνιες. «Χάσατε» μία χρονιά με εντατικό διάβασμα και συμπεριφέρεστε λες και σκάβατε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Όταν θα έχετε λογαριασμούς, ενοίκια, δάνεια, γονείς άρρωστους να φροντίσετε, τότε θα παρακαλάτε να ήσασταν ακόμα στο Λύκειο, ή και στο Γυμνάσιο. Χαρείτε το, γιατί μόλις γίνετε 18, τότε δε σας προστατεύει πλέον το Οικογενειακό Δίκαιο και οι γονείς σας «μπορούν να σας πετάξουν εκτός σπιτιού», ό,τι ώρα θέλουν. Μη βιάζεστε να μεγαλώσετε...

 

[Kolokythiatoumpana]

Παιδιά, όταν θα είστε 24 - 25, και θα ολοκληρώνετε σπουδές - μεταπτυχιακά - στρατό - κλπ και θα ετοιμάζεστε να «βγείτε στην κοινωνία», συντηρώντας τον εαυτό σας μόνοι σας, αν δε συμβεί αυτό νωρίτερα, λόγω κάποιου ξαφνικού γεγονότος (πχ, θάνατος γονέα), τότε θα παρακαλάτε να είχατε κάθε χρόνο πανελλήνιες. «Χάσατε» μία χρονιά με εντατικό διάβασμα και συμπεριφέρεστε λες και σκάβατε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Όταν θα έχετε λογαριασμούς, ενοίκια, δάνεια, γονείς άρρωστους να φροντίσετε, τότε θα παρακαλάτε να ήσασταν ακόμα στο Λύκειο, ή και στο Γυμνάσιο. Χαρείτε το, γιατί μόλις γίνετε 18, τότε δε σας προστατεύει πλέον το Οικογενειακό Δίκαιο και οι γονείς σας «μπορούν να σας πετάξουν εκτός σπιτιού», ό,τι ώρα θέλουν. Μη βιάζεστε να μεγαλώσετε...

Πολύ λάθος σκεπτικό. Είναι εκ των πραγμάτων άδικο να εξομοιώνουμε την ψυχολογία ενός 17-18 χρόνου και το άγχος του για τις πρώτες "μεγάλες" εξετάσεις της ζωής του με τα πολλά βάσανα και δυσκολίες που βιώνει ένας 25-30χρονος. Είναι άδικο να περιφρονούμε την ψυχολογική φόρτιση που βιώναμε σε μια προηγούμενη περίοδο της ζωής μας επειδή απλά τώρα μας φαίνεται ασήμαντη ή γελοία. Σαφώς οι πανελλήνιες δεν συγκρίνονται μπροστά σε δύσκολες και ψυχοφθόρες συνθήκες που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε στη συνέχεια, όμως ας μην απαξιώνουμε το άγχος και τη δυσανασχέτηση των εφήβων. Κι εσείς ήσασταν 18 κάποτε. Όλα στον καιρό τους..

 

[carnage]

Πολύ λάθος σκεπτικό. Είναι εκ των πραγμάτων άδικο να εξομοιώνουμε την ψυχολογία ενός 17-18 χρόνου και το άγχος του για τις πρώτες "μεγάλες" εξετάσεις της ζωής του με τα πολλά βάσανα και δυσκολίες που βιώνει ένας 25-30χρονος. Είναι άδικο να περιφρονούμε την ψυχολογική φόρτιση που βιώναμε σε μια προηγούμενη περίοδο της ζωής μας επειδή απλά τώρα μας φαίνεται ασήμαντη ή γελοία. Σαφώς οι πανελλήνιες δεν συγκρίνονται μπροστά σε δύσκολες και ψυχοφθόρες συνθήκες που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε στη συνέχεια, όμως ας μην απαξιώνουμε το άγχος και τη δυσανασχέτηση των εφήβων. Κι εσείς ήσασταν 18 κάποτε. Όλα στον καιρό τους..

Λάθος σκεπτικό είναι να σας πιάνει πανικός και «ψυχολογικό» με την πρώτη δυσκολία, ενώ θα έπρεπε να θωρακίσετε την ψυχολογία σας απέναντι σε τέτοια ασήμαντα γεγονότα, ειδικά 5 μέρες πριν τις εξετάσεις. Πανελλήνιες υπάρχουν από το 1999, και πιο πριν Δέσμες, και πιο πριν Εισαγωγικές, κλπ. Έχουν περάσει εκατομμύρια μαθητές από αυτή τη διαδικασία και κανείς δεν πέθανε.

Ουσιαστικά, με τα γραφόμενά σας, με επιβεβαιώνετε. Δηλαδή, αν είχατε να αποπληρώσετε δάνειο και χάνατε μία δόση, χωρίς να «τσοντάρει» οικονομικά μαμά - μπαμπάς, τότε τι? Κατάθλιψη? Ή τάσεις αυτοκτονίας? Σοβαρευτείτε. Πριν 2 μήνες, ήσασταν πενθήμερη εκδρομή.

 

[Kolokythiatoumpana]

Λάθος σκεπτικό είναι να σας πιάνει πανικός και «ψυχολογικό» με την πρώτη δυσκολία, ενώ θα έπρεπε να θωρακίσετε την ψυχολογία σας απέναντι σε τέτοια ασήμαντα γεγονότα, ειδικά 5 μέρες πριν τις εξετάσεις. Πανελλήνιες υπάρχουν από το 1999, και πιο πριν Δέσμες, και πιο πριν Εισαγωγικές, κλπ. Έχουν περάσει εκατομμύρια μαθητές από αυτή τη διαδικασία και κανείς δεν πέθανε.

Ουσιαστικά, με τα γραφόμενά σας, με επιβεβαιώνετε. Δηλαδή, αν είχατε να αποπληρώσετε δάνειο και χάνατε μία δόση, χωρίς να «τσοντάρει» οικονομικά μαμά - μπαμπάς, τότε τι? Κατάθλιψη? Ή τάσεις αυτοκτονίας? Σοβαρευτείτε. Πριν 2 μήνες, ήσασταν πενθήμερη εκδρομή.

Πρώτα από όλα δεν καταλαβαίνω γιατί δαιμονοποιούμε την άσχημη ψυχολογική κατάσταση, το άγχος και τη κατάθλιψη. Οι έφηβοι δεν χρωστάνε να έχουν αναπτύξει υγιείς μηχανισμούς διαχείρισης τέτοιων αγχωτικών καταστάσεων, όπως οι πανελλήνιες, ειδικά όταν ζουν σε μία χώρα που τις αξιώνει ως καθοριστικές για τη ζωή τους. Σε κάθε περίπτωση, είναι λάθος να συγκρίνουμε προβλήματα διαφορετικών ηλικιών. Ένα άτομο δεν είναι αδύναμο ντε και καλά επειδή στα 17 του φρίκαρε με τις πανελλήνιες. Τι εξυπηρετεί εσάς ή τους μαθητές που δίνουν η ανάγκη σας να τους φορτώνετε με τύψεις και επιπλέον άγχος κατηγορώντας τους;

 

[Samael]

Παιδιά, όταν θα είστε 24 - 25, και θα ολοκληρώνετε σπουδές - μεταπτυχιακά - στρατό - κλπ και θα ετοιμάζεστε να «βγείτε στην κοινωνία», συντηρώντας τον εαυτό σας μόνοι σας, αν δε συμβεί αυτό νωρίτερα, λόγω κάποιου ξαφνικού γεγονότος (πχ, θάνατος γονέα), τότε θα παρακαλάτε να είχατε κάθε χρόνο πανελλήνιες. «Χάσατε» μία χρονιά με εντατικό διάβασμα και συμπεριφέρεστε λες και σκάβατε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Όταν θα έχετε λογαριασμούς, ενοίκια, δάνεια, γονείς άρρωστους να φροντίσετε, τότε θα παρακαλάτε να ήσασταν ακόμα στο Λύκειο, ή και στο Γυμνάσιο. Χαρείτε το, γιατί μόλις γίνετε 18, τότε δε σας προστατεύει πλέον το Οικογενειακό Δίκαιο και οι γονείς σας «μπορούν να σας πετάξουν εκτός σπιτιού», ό,τι ώρα θέλουν. Μη βιάζεστε να μεγαλώσετε...

Κατανοώ τι θες να πεις, αλλά νομίζω οτι υποβαθμίζεις την αποδεδειγμένη επιβάρυνση που έχουν στην ψυχική υγεία οι πανελλήνιες, και επιπλέον αγχώνεις τα παιδιά χωρίς λόγο για πράγματα που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν είναι της παρούσης. Ο στόχος τους αυτή την στιγμή πρέπει να είναι να γράψουν αρκετά καλά σε λίγες ημέρες για να μπουν στο τμήμα που θέλουν. Όχι να σκέφτονται τι θα κάνουν εαν τους πετάξουν εκτός σπιτιού οι γονείς τους όταν γίνουν 18. Με αυτό το σκεπτικό δεν πρέπει να πας καν λύκειο και να δουλεύεις ήδη απο τα 16. Ναι υπάρχουν και τέτοιες περιπτώσεις, αλλά δεν νομίζω οτι είναι αντιπροσωπευτικές για τα παιδιά εδώ ή την πλειοψηφία των παιδιών που δίνουν πανελλήνιες και καίγονται για τα αποτελέσματα.

Άσε που το άγχος είναι και κάτι υποκειμενικό. Σημασία δεν έχει εαν αντικειμενικά κάτι είναι όντως αγχωτικό, αλλά πως το βιώνει ο καθένας μεμονωμένα. Για έναν οι εξετάσεις μπορεί να μην έχουν καμία σημασία, ενώ για άλλον να του δημιουργούν πολύ άγχος και ανασφάλεια. Το γεγονός οτι σε κάποιον δεν δημιουργούν άγχος δεν σημαίνει οτι το παιδί που θα βιώνει άγχος δεν πιέζεται.

Εσύ λες για λογαριασμούς, δάνεια και χίλια δύο άλλα σε παιδιά που δίνουν πανελλήνιες, ενώ με την ίδια λογική θα μπορούσε να έρθει ένας Παλαιστίνιος τώρα και να σου πει : "Εγώ δεν έχω καν φαγητό, νερό,φάρμακα και με βομβαρδίζουν καθημερινά. Για ποιους λογαριασμούς ; Ποια δάνεια και ποια σπίτια μου μιλάς;".

Όλα είναι υποκειμενικά, δεν πρέπει να χαρακτηρίζουμε τίποτα γελοίο. Απο την στιγμή που κάτι επιβαρύνει έναν άνθρωπο ψυχικά, όσο σοβαρό ή ασόβαρο και αν μας φαίνεται. Οφείλουμε να δείχνουμε σεβασμό γιατί όλοι έχουμε περάσει απο αυτή την φάση των εξετάσεων και ξέρουμε πολύ καλά οτι ενώ όντως δεν καταστρέφεται η ζωή σου, δεν είναι και κάτι ασήμαντο. Οι γονείς τους έχουν επενδύσει χρήμα(ναι τα ίδια με τα οποία πληρώνουν λογαριασμούς), και οι ίδιοι χρόνο και κόπο. Οπότε προφανώς και το αποτέλεσμα έχει σημασία και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ασόβαρο.