Μέλλον - Επαγγέλματα - Πανελλαδικές

[fofo]

Δεν ξέρω.
Γενικά δηλαδή δεν ξέρω πολλά. Όπως το τι θέλω να κάνω με την ζωή μου, πως να την περάσω κτλ. Βέβαια, το ιδανικό για εμένα θα ήταν να έχω μια ήρεμη ζωή, χωρίς πολλές εντάσεις, χωρίς πολλα τρεξίματα στον επαγγελματικό μου τομέα. Δεν θέλω τα πολλά λεφτά, θέλω όμως να έχω μια οικονομική άνεση για να στηρίζω τον εαυτό μου και τους ανθρώπους που είναι πλάι μου. Τώρα, το πως θα το πετύχω αυτό είναι που με προβληματίζει. Όλοι μου λένε πως είναι άπιαστο όνειρο, φυσικά γνωρίζω πως τίποτα δεν είναι πραγματικά άπιαστο, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.
Είμαι μαθήτρια της Γ' Λυκείου, κατεύθυνση ανθρωπιστική, και όχι η πιο συνεπής στην τάξη. Ευελπιστώ να περάσω δημόσια διοίκηση στο Πάντειο, και σαν δεύτερη επιλογή έχω την φιλολογία στο ΕΚΠΑ. Δεν με ενδιαφέρουν όμως πραγματικά σαν επιλογές, αν και είμαι ενημερωμένη πως μπορώ να επιλέξω άλλους κλάδους, μέσω των μεταπτυχιακών. Αφου, λοιπόν, δεν με ενθουσιάζει κάποια από τις δύο επιλογές, έχω πάρει μια κατηφορική πορεία. Φοβάμαι, ή όχι. Γενικά δεν ξέρω πως νιώθω αυτή την περίοδο, αλλά όπως και να έχει, τα πράγματα δεν δείχνουν και τόσο καλά. Άμα περάσω, θα είμαι ικανοποιημένη; Και αν όχι, θα νιώσω στεναχώρια για εμένα, ή επειδή θα έχω απογοητεύσει τους ανθρώπους που τόσο άγχος έχουν για εμένα; Τι να κάνω τελικά, μήπως το σκέφτομαι υπερβολικά;
Θέλω απλά μια ήρεμη ζωή, να μην φτάσω στα 50 και μετανιώνω τις επιλογές μου.
Μόνο αυτό ξέρω.

 

[Κλημεντίνη]

Κάποια στιγμή σε αυτή την ζωή συμφιλιωνόμαστε με την αβεβαιότητα.

Στην πραγματικότητα ποτε κανείς και για τίποτα δεν είναι σταθερα για κάτι σίγουρος στη ζωή του, ούτε στα 17 αλλά ούτε και στα 37.

Και να σου άρεσε κάτι τώρα, και να έλεγες ,όπως πολλά παιδιά , με ζήλο <θέλω αυτο> μπορεί μπαίνοντας στην σχολή να διαπίστωνες ότι στην πραγματικότητα δεν σε ενδιαφέρει καθόλου το αυτο που είχες οραματιστεί.

Οι σπουδές με όλα τα στραβά των ελληνικών ΑΕΙ παραμένουν από τα πιο ωραία πράγματα που μπορούν να σου συμβούν και θα σε ανοίξουν σε κοσμους και εμπειριες που δεν περιμένεις.

Κάνε ένα κουράγιο, η ουρά έμεινε, μετρημένες βδομάδες πλέον.
Δώσε τα όλα και μετά διάλεξε μια σχολή που νιώθεις ότι σου ταιριάζει αυτή την δεδομενη στιγμή.

Για όλα τα υπόλοιπα, έχει ο θεός που λέει και ο σοφός λαος.

 

[Kate1914]

Αρχικά καλωσήρθες στο φόρουμ.

Στην ηλικία των 17 και όλες αυτές οι σκέψεις είναι οι μόνες φυσιολογικές. Είναι απολύτως φυσικό να μην ξέρεις ποια είσαι, τι θες και τι ακριβώς σου ταιριάζει. Η αλήθεια είναι ότι αυτό θα είναι ένα ερώτημα που θα σε βασανίζει και στο μέλλον, μπορεί και για πάντα. Αλλά οι αμφιβολίες και αυτός ο φόβος είναι ό,τι πιο συνηθισμένο ειδικά στη φάση που βρίσκεσαι εσύ τώρα.

Εγώ νομίζω δεν είναι καθόλου άπιαστο όνειρο. Ναι, είναι ο πόθος πολλών και αρκετοί δεν τα καταφέρνουν, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δε θα τα καταφέρεις ούτε εσύ. Και για αυτό δεν πρέπει να σε φοβίζει αυτό.
Μια ικανοποίηση θα τη νιώσεις πιστεύω σίγουρα, όμως νομίζω πως όταν έχεις κάτι ξεκάθαρο στο νου σου, τότε, εκείνη η ικανοποίηση και η χαρά που παίρνεις πρέπει να είναι πραγματικά ασύγκριτα ως συναισθήματα.
Και να μην περάσεις πάντως, δε θα πρέπει να στεναχωρεθείς, ή να σε πάρει από κάτω. Πάντα υπάρχει και η δυνατότητα να ξαναδώσεις πανελλήνιες, είτε κανονικά είτε με 10%.

Το θέμα εδώ είναι ότι σε λιγότερο από δύο μήνες θα δώσεις πανελλήνιες, και λόγω του άγχους σου δεν μπορείς να επαναπροσδιορίσεις τους στόχους σου και τις επιλογές σου. Εγώ δεν μπορούσα τουλάχιστον να σκεφτώ και αυτό εκείνη την περίοδο.
Εγώ προτείνω, επειδή σου έμεινε λίγος καιρός, να προσπαθήσεις όσο γίνεται αυτές τις σκέψεις να τις κάνεις λίγο στην άκρη (πάντα θα υπάρχουν φυσικά, αλλά σε τίποτα δεν ωφελούν), να δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου στις εξετάσεις, και έως να κάνεις το μηχανογραφικό σου, να ρίξεις και καμιά ματιά και στις υπόλοιπες σχολές. Όχι τίποτα τρελό, απλά να ξέρεις τι άλλο παίζει. Μήπως σου αρέσει καμιά ακόμη, που να ταιριάζει περισσότερο στα δικά σου θέλω.

Αα, και κάτι τελευταίο: οι άνθρωποι που αγχώνονται για εσένα (και άρα αυτοί που σε νοιάζονται), δε θα απογοητευτούν ό,τι και αν κάνεις τελικά. Όπως και να 'χει όμως, θα ακουστεί κάπως αυτό τώρα, αλλά η γνώμη των υπολοίπων, όποιοι και αν είναι αυτοί, και τα αισθήματά τους και οι τυχόν προσδοκίες τους, είναι το τελευταίο που πρέπει να σε νοιάζει (δεν πρέπει να σε νοιάζει καν βασικά). Τις εξετάσεις αυτές, και όλες τις εξετάσεις που θα ακολουθήσουν στη ζωή σου, τις δίνεις ΕΣΥ για ΕΣΕΝΑ. Δεν είναι δίνουμε πανελλήνιες, αλλά δίνω. Δεν είναι περάσαμε στην τάδε σχολή, αλλά πέρασα. Εσύ δίνεις για εσένα, και η άποψη των άλλων αυτή τη στιγμή, είναι κυριολεκτικά ό,τι πιο άχρηστο για σένα. Έχεις έναν σκοπό. Μπορεί να μην είναι και πολύ ξεκάθαρος, ναι, όμως εφόσον αποφάσισες να προσπαθήσεις πρέπει και να το τελειώσεις.
Επομένως, εστίασε εκεί, μην ακούς τίποτα άλλο και όταν με το καλό τελειώσεις, κάτσε και σκέψου τα όλα αυτά με την ησυχία σου, που δε θα έχεις και την τωρινή πίεση και το άγχος.

Και καλή επιτυχία εύχομαι!

 

[allall1]

Δεν ξέρω.
Γενικά δηλαδή δεν ξέρω πολλά. Όπως το τι θέλω να κάνω με την ζωή μου, πως να την περάσω κτλ. Βέβαια, το ιδανικό για εμένα θα ήταν να έχω μια ήρεμη ζωή, χωρίς πολλές εντάσεις, χωρίς πολλα τρεξίματα στον επαγγελματικό μου τομέα. Δεν θέλω τα πολλά λεφτά, θέλω όμως να έχω μια οικονομική άνεση για να στηρίζω τον εαυτό μου και τους ανθρώπους που είναι πλάι μου. Τώρα, το πως θα το πετύχω αυτό είναι που με προβληματίζει. Όλοι μου λένε πως είναι άπιαστο όνειρο, φυσικά γνωρίζω πως τίποτα δεν είναι πραγματικά άπιαστο, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.
Είμαι μαθήτρια της Γ' Λυκείου, κατεύθυνση ανθρωπιστική, και όχι η πιο συνεπής στην τάξη. Ευελπιστώ να περάσω δημόσια διοίκηση στο Πάντειο, και σαν δεύτερη επιλογή έχω την φιλολογία στο ΕΚΠΑ. Δεν με ενδιαφέρουν όμως πραγματικά σαν επιλογές, αν και είμαι ενημερωμένη πως μπορώ να επιλέξω άλλους κλάδους, μέσω των μεταπτυχιακών. Αφου, λοιπόν, δεν με ενθουσιάζει κάποια από τις δύο επιλογές, έχω πάρει μια κατηφορική πορεία. Φοβάμαι, ή όχι. Γενικά δεν ξέρω πως νιώθω αυτή την περίοδο, αλλά όπως και να έχει, τα πράγματα δεν δείχνουν και τόσο καλά. Άμα περάσω, θα είμαι ικανοποιημένη; Και αν όχι, θα νιώσω στεναχώρια για εμένα, ή επειδή θα έχω απογοητεύσει τους ανθρώπους που τόσο άγχος έχουν για εμένα; Τι να κάνω τελικά, μήπως το σκέφτομαι υπερβολικά;
Θέλω απλά μια ήρεμη ζωή, να μην φτάσω στα 50 και μετανιώνω τις επιλογές μου.
Μόνο αυτό ξέρω.

οι σχολες που σκέφτεσαι να επιλεξεις θα σου εξασφαλίσουν πολλα τρεξιματα μιας κ εχουν αρκετα χαμηλη αποκατασταση.Οποιες επιλογες κ να κανεις στη ζωη σου καποιες απο αυτες θα τις μετανιώσεις,δεν υπαρχει περίπτωση να παιρνεις παντα σωστές αποφασεις.Φροντισε να απολαύσεις την πορεια γτ τα πραγματα γινονται πιο δύσκολα κ πιο περίπλοκα με την ηλικια..