Γενικά πλέον επικρατεί μία θλίψη , ρωτάω φίλους και γνωστούς πώς τα πάνε ,δηλώνουν ακραία απογοητευμένοι απο την κατάσταση «άντε να ζοριστούμε να φύγουμε απο το τμήμα διότι δεν πάει άλλο» .Άλλα διδάσκονται , άλλα τους λένε να διαβασουν , άλλα μπαίνουν στο τέλος. Δεν υπάρχει οργάνωση και οι μισοί δεν ξέρουν πού πάνε τα 4 μιας και δεν υπάρχει σωστή καθοδήγηση. Εγώ όσο ήμουν εκεί , μού έκανε εντύπωση που οι καθηγητές μόνο έλεγαν έλεγαν έλεγαν και διάβαζαν ξερά απο τις διαφάνειες. Δεν ήταν ενεργό το αμφιθέατρο , ένιωθε πολυ forced η διδασκαλία, εμείς απλά οι δέκτες και ο καθηγητής που βαριέται και απλά διδάσκει, διότι δεν έχει να κάνει κάτι άλλο. Μην μιλήσω για άλλους που έκαναν μάθημα 10-20 λεπτά (αφού έρχονταν καθυστερημένοι στην αίθουσα) και μετά μας άφηναν να αλωνίζουμε επειδή «παιδιά , ένα διάλλειμα τώρα» . Εργαστήρια μηδέν , φροντιστήρια πρακτικά ήταν μία έξτρα ώρα για να συνεχιστεί η παράδοση της θεωρίας και να βγεί η ύλη πιο γρήγορα. Μόνο στην Εισαγωγή στην Άλγεβρα και Θεωρία Συνόλων κάναμε φροντιστήριο (!)(να είναι καλά η κυρία Πετροπούλου , πολύ γλυκιά γυναίκα)
Κάθε μέρα σε ομάδες στο φβ διαβάζω ποστ παιδιών που θέλουν να τα παρατήσουν , που δεν αντέχουν άλλο να βλέπουν έτσι το τμήμα με ελάχιστο προσωπικό και καθηγητικές αυθαιρεσίες , που παίρνουν αγωγές για το mental illness που τους έχει προκαλέσει όλη αυτή η λούπα προσπάθεια-αποτυχία. Είναι θλιβερό αυτό που συμβαίνει και είναι άκρως ουτοπικό το προσωπικό του τμήματος να θεωρεί οτι «είμαστε το καλύτερο τμήμα μαθηματικών στην χώρα» , όταν υπάρχουν ελλείψεις , μηδενική οργάνωση και μηδενική όρεξη για δουλειά. 2-3 αξίζουν εκεί μέσα και προσπαθούν και τους ευχαριστώ που με βοήθησαν όσο ήμουν εκεί και μου έδωσαν κίνητρο.
