Γονείς και εργασία(γενικά ένα θέμα για την αυτοπεποίθηση)

[Eeeee]

Θα ήθελα να συζητήσω για ένα θέμα που πιστεύω δεν απασχολεί λίγους. Πάντα στην ζωή μου θεωρούσα τον εαυτό μου ότι πάντα έκανα κάτι λάθος,κυρίως στον κοινωνικό τομέα. Έλεγα και έκανα κάτι παράξενα,που μάλλον έκανα πέρα τους πάντες και τώρα που γράφω αυτό και έχω παρέες να πεις πάλι δεν μπορώ να συνδεθώ με κανένα,μάλλον αιτίας αυτής της φοβίας μήπως κάνω εγώ κάτι λάθος και μετά τα χ3ζω όλα. Τώρα όμως πιστεύω ότι οι γονείς μου έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στο γεγονός ότι είμαι αγχωδης μεν,περίεργη δε,κυρίως η μάνα μου,γιατί όλα αυτά τα χρόνια δεν άφησε καρφί να πέσει χωρίς να μου κάνει την ζωή δύσκολη για αυτό. Με σύγκρινε συνεχώς με όλα τα παιδιά της τάξης,ποιος ήταν πιο έξυπνος ,ποιος καλύτερος στην επικοινωνια,ακόμα και για το παιδί που βρήκε δουλειά πρώτος, εκεί που ήθελα εγώ να βρω και να μου λένε "δεν είσαι εσύ για αυτά". Δεν ξέρω αν είναι κάτι που έκανε κάθε μάνα,αλλά εμένα μου έκανε μεγάλη ζημιά γιατί άρχισα να βλέπω κάθε κοινωνική αλληλεπίδραση σαν "τεστ" και οτιδήποτε έκανα κάτι λάθος έλεγα αυτό ήτανε πάει. Υπάρχουν αρκετές φορές που μου μιλάει με έναν τρόπο λες και είμαι πέντε χρόνων παιδί,κάνε αυτό μην κάνεις αυτό μην πεις εκείνο κλπ. Μήπως πρέπει να κάνω και πρόβα τα λόγια μου κιόλας να μην ξεχάσω το ρόλο μου; Και τώρα στα είκοσι που είμαι δεν κάνει κάτι άλλο μένει στα ίδια. Απλά τώρα αντιδρώ πιο καλά σε αυτά (αντιδρούσα και πιο παλιά αλλά ήταν λίγο ανώριμος ο τρόπος). Τώρα θέλω ανεξαρτησία,να βρω μια δουλειά να γίνω άνθρωπος,αλλά δεν ξέρω μήπως είχαν δίκιο τελικά; Μήπως είμαι πράγματι άσχετη και το μόνο πράγμα που θα καταφέρω θα είναι να γίνω ρεζίλι;

 

[Joji]

Προσπάθησε όσο πιο νωρίς μπορείς να βρεις την ανεξαρτησία σου αλλιώς θα περάσεις δύσκολα. Έχω δει ανθρώπους να περιγράφουν το ίδιο ακριβώς σκηνικό με το δικό σου και κατέληξαν με τους δικούς τους πάνω από το κεφάλι τους μέχρι να γίνουν 30+. Δεν έχουν κανένα λόγο στο τι θα κάνεις, in fact, να μην τους τον δίνεις εσύ. Θες δουλειά; Ψάξε. Ενήλικη είσαι, μια χαρά μπορείς (και ας σου λένε το αντίθετο) και θα τα καταφέρεις. Το μόνο που θα πετύχεις αν τους πιστέψεις και μείνεις αδρανής είναι να τους “βγάλεις σωστούς”. Ένα βήμα την φορά, και θα δεις πως δεν είσαι τίποτε από όλα αυτά που σου λένε. Μην πέσεις στον φαύλο κύκλο.

Και όχι δε χρειάζεται να σε ξέρω σε προσωπικό επίπεδο για να στα πω αυτά, δεν με ενδιαφέρει αν είχαν ποτέ δίκιο για το οτιδήποτε, τι έκανες εσύ στο παρελθόν, πως δημιουργήθηκε αυτή η άποψη τους, αλλά είναι στο χέρι σου να την αλλάξεις. Και κυρίως για να νιώσεις και εσύ καλά με τον εαυτό σου.

 

[sophiaa]

και αν μπορείς, σκέψου την ψυχοθεραπεία

 

[Guest 302501]

Τώρα θέλω ανεξαρτησία,να βρω μια δουλειά να γίνω άνθρωπος,αλλά δεν ξέρω μήπως είχαν δίκιο τελικά; Μήπως είμαι πράγματι άσχετη και το μόνο πράγμα που θα καταφέρω θα είναι να γίνω ρεζίλι;

Σε καμία περίπτωση δεν έχουν δίκιο. Παρόλο που δεν σε ξέρω, είμαι σίγουρη ότι είσαι ένας υπέροχος και ικανός άνθρωπος. Μην αφήσεις ποτέ κανέναν να σε πείσει για το αντίθετο . Να ψάξεις να βρεις δουλειά, θα τα καταφέρεις.

 

[Νομάρχης]

Ακούγεται λίγο σκληρό, αλλά θα σε συμβούλευα να κάνεις ένα από τα δύο:

- Κόψε την επαφή οριστικά. Βρες μια δουλειά παράλληλα με τις σπουδές και νοίκιασε σπίτι με συγκάτοικους ή πήγαινε στην εστία. Κάνε φραγή στις τηλεφωνικές κλίσεις και κάλεσε ακόμα και την αστυνομία αν δε σέβονται την επιλογή σου.

- Γίνε απότομη στην επικοινωνία κάθε φορά που σου κάνει παρόμοια κριτική (φώναξε, πες «σκάσε/βούλωσε το», χτυπά το τραπέζι, σπάσε πράγματα). Έτσι της δείχνεις ότι σε πειράζει αυτό που κάνει (μοιάζει να είναι ο μόνος τρόπος καθώς δεν παίρνει από λόγια).

Βγες από το ελληνο-χωριατο-μικροαστικό στερεότυπο «Πρέπει να αγαπάω και να σέβομαι τους γονείς μου ο,τι και να μου έχουν κάνει/πει.» Η συγγένεια από μόνη της δεν είναι λογος να αγαπάς και να σέβεσαι κάποιον (ούτε καν να του λες «καλημέρα»), όπως επίσης δεν είναι λόγος να παραμένεις φίλος/φίλη με κάποιον όταν βλέπεις ότι η φιλία τελικά δεν είναι πραγματική, μόνο και μόνο επειδή «είσαστε φίλοι από το νηπιαγωγείο».

Οι προσωπικοί σου στόχοι είναι πάνω από οτιδήποτε και οποιονδήποτε άλλο στη ζωή. Αν κάτι/κάποιος είναι εμπόδιο για την επίτευξη των στόχων σου, είτε προσπάθησε να το μετατρέψεις σε μη-εμπόδιο ή βγαλ’το από τη ζωή σου.

 

[parrot/παπαγάλος]

Να βρεις δουλειά. Η δουλειά πέρα από την ανεξαρτησία θα αυξήσει και την αυτοπεποίθηση σου.
Σχετικά με τα λάθη , όλοι κάνουμε. Επίσης ο πιο σκληρός κριτής είναι ο εαυτός μας. Οι άλλοι είναι πολύ πιθανόν κάτι που εσύ είπες/'έκανες και το θεώρησες λάθος, την επόμενη μέρα να μην το θυμούνται καν.

 

[Joji]

Παρόλο που συμφωνώ με όλα όσα ανέφερες, εδώ έχω μια μικρή ένσταση

- Γίνε απότομη στην επικοινωνία κάθε φορά που σου κάνει παρόμοια κριτική (φώναξε, πες «σκάσε/βούλωσε το», χτυπά το τραπέζι, σπάσε πράγματα). Έτσι της δείχνεις ότι σε πειράζει αυτό που κάνει (μοιάζει να είναι ο μόνος τρόπος καθώς δεν παίρνει από λόγια).

Νομίζω στην περίπτωσή της αυτό απλώς θα κάνει τα πράγματα χειρότερα. Δεν νομίζω να το πάρουν σοβαρά. Το πολύ πολύ θα το δουν ως κάποιου είδους “rebellion” όπως στους εφήβους.

Συγκρατώντας και αυτό στο μυαλό:

Υπάρχουν αρκετές φορές που μου μιλάει με έναν τρόπο λες και είμαι πέντε χρόνων παιδί,κάνε αυτό μην κάνεις αυτό μην πεις εκείνο κλπ.

Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να κρατήσεις το κεφάλι κάτω (πρόσεχε, όχι κάτω με την έννοια χάπατο, δεν μιλάω, yes sir κτλ.), να πιάσεις δουλειά, να μην τους δίνεις αναφορά τι και πως (δεν χρειάζεται να γίνεσαι εριστική όμως, δεν κερδίζεις κάτι, εσύ την δουλειά σου, αυτοί την δίκη τους). Απαντάς ώριμα και ωραία, αν “σφίξουν τα λουριά” απλώς τραβάς.

Δεν θα αλλάξεις συμπεριφορά από την μια μέρα στην άλλη. Μην ξεχνάς ότι ζείτε στο ίδιο σπίτι. Και επειδή έπιασες μια δουλειά δεν σε κάνει αυτομάτως ανεξάρτητη, αυτό χτίζεται (θα το αναφέρουν, γι’αυτό στο λέω). Είναι μια αρχή ωστόσο, σου δίνει ώθηση. Εκεί στηρίξου.

Κατά τα άλλα όπως πολύ σωστά λέει ο Νομάρχης, δεν τους έχεις καμία υποχρέωση επειδή είναι σόι σου. Το σόι δεν το επιλέγουμε.

 

[Απροσάρμοστη]

Είναι διακριτή η χειραγώγηση που δέχεσαι από την μητέρα σου.. Εγώ με την σειρά μου σε συμβουλεύω -όπως άλλωστε προαναφέρθηκε-να ξεκινήσεις ψυχοθεραπεία για να σταματήσεις να ενοχοποιείς και να χλευάζεις τον εαυτό σου. Έπειτα βρες μια δουλεία και απομακρύνσου μερικώς ή εξ' ολοκλήρου από τα άτομα που σε κάνουν να αισθάνεσαι άσχημα ,όποια και αν είναι αυτά.