Καλησπέρα. Είμαι 19 και τον τελευταίο καιρό νιωθω αυτό που λέει ο τίτλος. Δεν έχω πετύχει τίποτα αξιόλογο μέχρι τωρα στη ζωή μου. Πέραν απο κάποια πτυχία στα αγγλικά, πέραν απο δουλειές που έχω κάνει τα καλοκαίρια στις οποίες ημουν καλή, δεν εχω κανει τίποτα αλλο, νιώθω άχρηστη. Φέτος ξαναδίνω πανελλήνιες ώστε να πετύχω τη σχολή που μου αρέσει, αλλά η πλήρης υλη και η δυσκολία στο να την αφομοιωσω με έχουν κάνει τοσο απαισιόδοξη και θα παω το ίδιο ασχημα με πέρσι. Επέλεξα την λάθος κατεύθυνση, δεν μπορώ με τιποτα να γινω όσο καλή χρειάζεται στη φυσικη και χημεια. Νιώθω αποτυχημένη. Νιώθω πως οι γονεις μου δεν έχουν τίποτα που να τους κανει περηφανους για μενα σε αντίθεση με τα αδέρφια μου. Έχω βυθιστεί σε έναν βούρκο ο οποίος με αδρανοποιει. Θελω να παρω τη ζωή στα χέρια μου να γεμίσω γνώσεις, αλλα εχω περιοριστεί τοσο πολυ σαυτα τα 4 πανελλαδικως εξεταζόμενα μαθηματα στα οποια δεν ειμαι καλη, με αποτέλεσμα να νιώθω αποτυχημένη. Κάποιοι στενοί μου άνθρωποι που τους το εχω συζητήσει μου λενε "ειναι δυνατόν να νιώθεις ετσι ενω είσαι μονο 19; εχεις ολη τη ζωη μπροστά σου"
Αλλα πραγματικά μέχρι τώρα δε θα έπρεπε να ειχα καταφέρει κάποια πράγματα ; να είχα μπει στην σχολή αρεσκείας μου και να έκανα τους γονεις μου χαρούμενους. Δεν με έχουν πάρει τα χρόνια αλλα δε ξερω πραγματικά. Οι γονείς μου τόσο καιρό μου φέρονταν τρυφερά αλλα και αυτοί τελευταία έχουν αρχίσει να θυμώνουν με εμένα που προσπαθώ και δε τα καταφέρνω. Νιώθω μπερδεμένη με την ζωή μου και τελείως μόνη μου σε αυτό...
Θα χαιρόμουν να ακούσω τις απόψεις σας.