Καταλαβαίνω πως είναι δύσκολο να αποχωριστείς το αγόρι σου και πώς φαντάζει πολύ καλή επιλογή το να διαλέξεις ο,τι υπάρχει αρκεί να είστε στην ίδια πόλη.
Ωστόσο δε θα ήταν πολύ σοφή επιλογή εκ μέρους σου. Όχι για τον προφανή λόγο του ότι μπορεί να χωρίσεις μαζί του και να σου μείνει η πόλη και η σχολή μόνο , χωρίς αυτόν, αλλά γιατί αυτό που θα σπουδάσεις είναι μια σημαντική απόφαση και πρέπει σιγά σιγά να αρχίσεις να στηρίζεις τις αποφάσεις σου σε πιο ρεαλιστικά δεδομένα. Είτε παραμείνεις με αυτόν τον άνθρωπο είτε όχι, είτε ζήσετε ευτυχισμένοι μέχρι τα βαθιά γεράματα είτε χωρίσετε σε ένα χρόνο, η σχολή σου , το διάβασμα, η εξεταστική, η δουλειά σου αργότερα, καταλαμβάνουν ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής σου στο οποίο για να ανταπεξέλθεις θα πρέπει να σου αρέσει, να το επιθυμείς. Όσο και να γουσταρεις το αγόρι σου, δε θα διαβάσεις γιαυτον, δε θα περάσεις μαθήματα γι'αυτόν, δε θα πάρεις πτυχίο γι'αυτόν.ουτε αυτός θα τα κάνεις για σένα. Εσυ θα κληθεις να προσπαθήσεις.
Ακόμα κι αν χώρισεις με αυτόν και γνωρίσεις άλλον, το ίδιο θα ισχύει.
Επίσης γιατί να ακολουθήσεις εσύ το αγόρι σου στην πόλη που θα περάσει κι όχι εκείνος εσένα; Ούτε αυτό θα ήταν σοφό. Απλά ρωτάω.
Με αυτά που λες είναι σα να μη σε νοιάζει τι θα σπουδάσεις. Τότε γιατί να σπουδάσεις κάτι; Μήπως να ψάξεις να βρεις τι σου αρέσει; Με τι θα ήθελες να ασχοληθείς;
Στην αρχή η φοιτητική ζωή είναι ωραία. Όταν έρθει όμως η πρώτη εξεταστική, όταν έρθει η στιγμή να πάρεις πτυχίο, όταν κληθεις να αποφασίσεις τι θα κάνεις με το πτυχίο σου και με το μέλλον σου γενικότερα...
Το μόνο που έχει σημασία όταν αποφασίζεις ότι θες να σπουδάσεις, είναι η σχολή που θα διαλέξεις.
Κάπως μπερδεύεστε μερικά παιδιά γιατί είστε πηγμένα και θέλετε να φύγετε και σκέφτεστε μόνο τη φοιτητική ζωή, αλλά εσείς θα πρέπει να διαβάσετε για τη σχολή και να πάρετε πτυχίο και να οργανώσετε το μέλλον σας. Κι αυτό ισχύει σε κάθε πόλη.
Ούτε το αγόρι σας, ούτε το κορίτσι σας, ούτε οι φίλοι σας, ούτε οι γονείς σας.
Το βάρος των σπουδών και της διεκπεραίωσης τους είναι ολοδικο σας.
