Ο Πατέλης είπε πάντως ότι όποιος κάνει διδακτορικό είναι τεμπέλης και ότι σαν εργαζόμενος χάνει πολλά χρόνια από την αγορά εργασίας χωρίς να μας εξηγεί ακριβώς τι εννοεί. Από όσο γνωρίζω στο εξωτερικό τουλάχιστον το επάγγελμα του διδακτορικού ερευνητή σε κάποιες χώρες φορολογείται κανονικά ως υπαλληλική δουλειά σε Πανεπιστήμιο και εννοείται ότι θεωρείται κανονική δουλειά ως προϋπηρεσία σε συναφή κλάδο.
Στην Ελλάδα νομίζω ξέρεις ότι για πολλές θετικές και θεωρητικές επιστήμες, χρειάζεται συμβιβασμός μέχρι και αλλαγή επαγγελματικού πεδίου. Ξέρω παιδί που αναγκάστηκε από ΗΜΜΥ να αναλάβει το ταξί του πατέρα του (δεν το λέω υποτιμητικά) ως παράδειγμα, γιατί έπρεπε κάπως να ζήσει την οικογένειά του και την άνεργη κοπέλα του. Το τι θα επέλεγε κάποιος παίζει ρόλο καθαρά από πολλές παραμέτρους: οικογενειακό υπόβαθρο, προσωπική αυτογνωσία μελλοντικών στόχων, είδος προσωπικότητας κτλ. Για κάποιους το εξωτερικό δεν είναι απλή υπόθεση για άλλους λόγους. Για κάποιους άλλους, όμως είναι μια ευκαιρία ζωής. Δεν υπάρχει μια άποψη γιατί ο κάθε άνθρωπος ορίζει με τελείως προσωπικά κριτήρια την ζωή του. Η ζωή είναι δική σου και οπότε, η απόφαση είναι δική σου.
Την Ελλάδα δεν την αποχαιρετάς γιατί δόξα τω θεώ, οι αποστάσεις έχουν μηδενιστεί. Σε δυο ώρες από Αθήνα είσαι Βερολίνο και Άμστερνταμ. Πολλοί άνθρωποι από όλο τον κόσμο έχουν μάθει να ζουν σε απόσταση αλλά με την τεχνολογία, ζουν μια χαρά. Τα επαγγελματικά ταξίδια και γενικά το αεροπλάνο ή τρένο είναι κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Ξέρεις πόσοι Γερμανοί δουλεύουν στην Ολλανδία, σε κάποια μικρή πόλη στα σύνορα και πάνε αυθημερόν με το αμάξι ή το τρένο; Για να μην γενικεύσω, εξαρτάται ο καθένας τι αφήνει από την Ελλάδα αλλά και πάλι όλα είναι σχετικά. Πρέπει να δεις τη ζωή σου λίγο από απόσταση για να καταλάβεις ακριβώς τι θα αφήσεις πίσω σου και φυσικά πως θέλεις να είναι η ζωή σου μετά από 10-15 χρόνια! Αυτό μόνο εσύ το ξέρεις.
