Αυτό είναι σχετικό. Τις γνώσεις για την αγορά τις μαθαίνεις μόνος σου και μέσα απο εμπειρία. Στο πανεπιστήμιο διδάσκουν κυρίως θεωρία. Most of it είναι,τέλεια...για το πανεπιστήμιο. Άλλες γνώσεις είναι όντως χρήσιμες άμεσα για την αγορά. Πάντως στα Ελληνικά πανεπιστήμια θεωρώ οτι μόνο ένα 30%-40% της ύλης βγάζει νόημα για την πλειοψηφία των φοιτητών όπως διδάσκεται. Και ο λόγος είναι τα επόμενα είδη καθηγητών :
- Πάντα υπάρχει ο καθηγητής ο οποίος είναι ασυνεπής. Κυριολεκτικά, αργεί σε κάθε μάθημα ή/και ανεβάζει σημειώσεις αφού τον παρακαλάνε όλοι οι φοιτητές για μήνες και εκείνος λέει οτι μέχρι το τέλος της εβδομάδας θα έχουν ανέβει(και ανεβαίνουν 2-3 βδομάδες πριν την εξεταστική).
- Υπάρχει ο "θα ανέβουν ασκήσεις για να εξασκηθείτε", και κάνει το πιο κουλό στην ιστορία του σύμπαντος. Δεν λύνει τις ασκήσεις ποτέ στο μάθημα και δεν ανεβάζει ούτε τις λύσεις. Τι νόημα έχει να προσπαθήσεις μια άσκηση, να αποτύχεις να την λύσεις ή ακόμα χειρότερα(γιατί εδώ μπορείς να ψάξεις και στο internet), να την λύσεις,να νομίζεις οτι είσαι σωστός και εν τέλει να την έχεις λύσει λάθος.
- Υπάρχει ο "Δεν ανεβάζω σημειώσεις γιατί δεν μπαίνετε να παρακολουθείτε μετά" . Εδώ τι να πει κανείς...τι γίνετε ρε φίλε εαν ο άλλος δουλεύει ή δεν μπορεί να παρακολουθήσει για τον οποιοδήποτε λόγο; Ή μήπως θα κάτσεις να διαβάσεις τον τόμο για την εξέταση που είναι σε λίγες μέρες
;
- Υπάρχει ο τυπικός και τεμπέλης,ο οποίος κάνει ακριβώς ότι λέει οτι θα κάνει. Συχνά έχεις την αίσθηση οτι είναι ρομπότ ή απλά οτι κοιμάται. Κάνει ένα μέρος του μυαλού σου να πεθαίνει για κάθε δευτερόλεπτο που τον παρακολουθείς γιατί αρέσκεται να περιορίζει το μάθημα του σε αυστηρή ανάγνωση διαφανειών. Δεν γράφει,δεν ρωτάει, δεν αλληλοεπιδρά.
- Υπάρχει ο "πρακτικός"...Αυτός ουσιαστικά δεν εκτιμά ιδιαίτερα την θεωρία. Χρησιμοποιεί έτοιμους τύπους,το μάθημα του έχει έντονο τυπολόγιο και εστιάζει στην επίλυση ασκήσεων μόνο. Ουσιαστικά δεν μαθαίνεις τίποτα χρήσιμο, πέρα απο το πως να περάσεις το μάθημα του και να απαντάς συγκεκριμένες ασκήσεις. Αρκετές φορές αυτός είναι ο αγαπημένος πολλών γιατί δεν σπάει α...κεφάλια, δίνει θέματα και εαν είσαι και τυχερός μπορεί να μαθαίνεις κάποιο χρήσιμο skill για την αγορά και ας μην καταλαβαίνεις επακριβώς τι γίνεται.
- Μετά υπάρχει ο "σαδιστής" . Ηδονίζεται μόνο απο την σκέψη οτι το μάθημα του είναι το πιο δύσκολο από όλα. Στην extreme μορφή του, πηδάει ολόκληρα κεφάλαια διότι τα θεωρεί εύκολα(ακόμα και εάν περιέχουν έννοιες που πρέπει να οριστούν προσεκτικά),και τρέχει σε όλο το μάθημα με την ταχύτητα του φωτός. Αρκετές φορές έχει τον ρόλο του "σαδιστή αγάπης" . Ισχυρίζεται οτι θέλει να διδάξει όσα πιο πολλά μπορεί γιατί θέλει να μορφωθείς, ταυτόχρονα έχει τρέλα με το αντικείμενο του, αλλά στην ουσία γίνεται τόσο δυσνόητος και τρέχει τόσο πολύ που το μάθημα αποκτά υπερβολικό βαθμό δυσκολίας ενώ με έναν νορμάλ καθηγητή θα ήταν της πλάκας.
Για αυτό λεω οτι κατά την γνώμη μου,το πανεπιστήμιο είναι πολύ πιο "τρομακτικό" μέρος από ότι το λύκειο και οι πανελλήνιες. Είσαι στο έλεος του καθένα, και στατιστικά οι καθηγητές που δεν ανήκουν στις προηγούμενες κατηγορίες ή τις σταθμίζουν όπως χρειάζεται, είναι ελάχιστοι. Πανελλήνιες αρπάζεις το βιβλιαράκι σου και διαβάζεις. Παίρνεις βοηθήματα, εξασκείσαι και βλέπεις και λύσεις. Εαν κολλήσεις σε κάτι υπάρχει ήδη κάποιο βίντεο στο youtube και ο τρόπος επίλυσης και αιτιολόγησης κοινός εφόσον η ύλη είναι οργανωμένη και συγκεκριμένη για όλους. Σε αντίθεση με το πανεπιστήμιο που είναι ότι καπνίσει στον καθηγητή και τι υποτμήμα θα σου κάτσει να είσαι βάσει του επιθέτου σου. Γενικά το πανεπιστήμιο κατά την γνώμη μου είναι πολύ περισσότερο ψυχοφθόρο γιατί έχει διάρκεια >1 χρόνου και είναι πιο στον αέρα για τους λόγους που ανέφερα. Όλα τα παραπάνω φαινόμενα δυστυχώς με τα online έχουν γίνει χειρότερα, επομένως μόνο άξιους για εργασία αυριανούς επαγγελματίες ή επιστήμονες δεν παράγουν αυτή την στιγμή.Πλέον είναι τι κάνεις και μαθαίνεις μόνος σου,πιο πολύ απο ποτέ
.
