Μμμ...ίσως αλλά και πάλι, είναι καλύτερο όπως είπα να μάθεις κώδικα,να εστιάσεις σε στατιστική,αριθμητική ανάλυση κτλπ. Μπορείς ότι ώρα θέλεις να διαβάσεις πιο προχωρημένα θέματα ή να κάνεις ένα μεταπτυχιακό. Αλλά δεν νομίζω οτι ειδικά στην Ελλάδα θα σε προσλάβει κάποιος επειδή π.χ. ξέρεις να λύνεις μια ΔΕ πρώτου βαθμού.
Πιστεύω οτι παρεξηγείται το εξής κομμάτι...
Μαθηματικός : Ενδιαφέρεται για κάτι που του φαίνεται ωραίο και εισάγει νέες έννοιες και concepts ανεξάρτητα πόσο χρήσιμες είναι, πόσο πρακτικές είναι, πόσο χρόνο παίρνουν να τα μάθεις ή να τα καταλάβεις ή πόσο δύσκολα είναι. Εξερευνάει διότι αυτό του αρέσει και περι αυτού είναι τα μαθηματικά,ελεύθερη αναζήτηση της σκέψης,χωρίς περιορισμούς.
Βιομηχανία : Συγκεκριμένοι στόχοι και περιορισμένοι πόροι, χρονικοί και υλικοί . Έμφαση δίνεται στην εγγύηση ενός σίγουρου αποτελέσματος παρά ενός δημιουργικού(άρα η εμπειρία του προσωπικού είναι σημαντική). Δεν χρησιμοποιεί δύσκολα concepts ακόμα και εαν δεν είναι τόσο ωραία όσο αυτά της θεωρίας,εαν δεν είναι πρακτικά, και δεν εισάγει καινούρια concepts εκτός εαν είναι απολύτως απαραίτητο για να γίνει η δουλειά που χρειάζεται.
Φέρνω ένα πολύ απλό παράδειγμα :
Χρειάζεται ένας μάστορας να ξέρει προχωρημένα μαθηματικά για να αναλύσει τον θόρυβο μιας μηχανής και να αναγνωρίσει τι σφάλμα έχει ; Όχι...την σταματάει,την λύνει,την ελέγχει και άντε γεια(Εαν είχαμε 100 τέτοιες,το συζητούσαμε...).
Χρειάζεται ένας βιοιατρικός μηχανικός προχωρημένα μαθηματικά για να φτιάξει έναν μαγνητικό τομογράφο ; Ναι...γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς την διάγνωση. Δεν μπορεί να ανοίξει τον άνθρωπο...ή μάλλον,θα προτιμούσε να μην το κάνει. Εαν όμως δεν μας ενδιέφερε εαν γίνει επεμβατικά ο έλεγχος,τότε οι αντίστοιχες μαθηματικές ιδέες δεν θα ήταν χρήσιμες και ούτε θα διδάσκονταν ούτε θα μας επηρέαζε η ύπαρξη τους ποτέ.
Με αυτά και με αυτά πέρα απο το insight που προσφέρει η χρήση των μαθηματικών,ο κύριος λόγος να τα χρησιμοποιήσει κανείς είναι επειδή θα του γλυτώσουν χρόνο, χρήμα και θα παρέχουν μεγαλύτερη ασφάλεια. Ένα επικίνδυνο πείραμα λοιπόν είναι προτιμότερο να μοντελοποιηθεί μαθηματικά και να πραγματοποιηθεί μια φορά η πειραματική δοκιμή(γιατί μπορεί να είναι και ακριβή) παρά 100 φορές,που αυξάνει το κόστος και φυσικά η πιθανότητα να γίνει ένα ατύχημα.
Θεωρώ λοιπόν οτι εαν κάποιος αποφασίσει να εμβαθύνει θεωρητικά στις ΔΕ,είναι προτιμότερο να γίνει ακαδημαϊκός. Εαν απο την άλλη θέλει να εμβαθύνει αλλά να δουλέψει στην βιομηχανία...ε,δεν πρέπει να μάθει να χρησιμοποιεί υπολογιστή; δεν πρέπει να μάθει να χρησιμοποιεί το matlab; Δεν πρέπει να μάθει να χρησιμοποιεί γλώσσες προγραμματισμού; Δεν πρέπει να μάθει τα προγράμματα που κυκλοφορούν στην πιάτσα και κάνουν την ζωή εύκολη και να αναπτύξει εμπειρία σε πραγματικά προβλήματα; Εαν μου πεις οχι,θα σου πω,τότε με μαθηματική λοιπόν ακρίβεια(

) θα βρεθεί κάποιος άλλος με τις ίδιες γνώσεις στις ΔΕ και τις προαναφερθείσες γνώσεις που θα πάρει την δουλειά γιατί θα είναι πιο αποδοτικός στην δουλειά του. Δεν θα θέλει 5 μέρες να φέρει προτάσεις για λύση προβλημάτων αλλά μερικές ώρες.
Παράδειγμα...όλοι οι ημμυ μαθαίνουν ΗΜ . Ε και ; Ίσως καταλαβαίνεις ποιοτικά κάποια πράγματα απο την θεωρητική μελέτη των εξισώσεων του maxwell αλλά εαν δεν έχεις παρακολουθήσει και έξτρα μαθήματα επιλογής σε στυλ υπολογιστικός ηλεκτρομαγνητισμός,γιατί να σε προσλάβουν ; Θα σου πουν "μπράβο σου αγόρι μου που τα καταλαβαίνεις,αλλά ποσώς με ενδιαφέρει εαν τα καταλαβαίνεις. Εγώ θέλω να μου λύσεις το πρόβλημα και να μου σχεδιάσεις ένα προϊόν-μια διάταξη, ή να μου βρεις τρόπο να μειωθούν οι παρεμβολές για να πάρει έγκριση το προϊόν μου και να πουληθεί. Μπράβο σου εαν ξέρεις να λύσεις μια ΔΕ με χρήση σειρών,αλλά δεν κάνουμε αυτό εδώ,και ούτε με νοιάζει εαν θα χρειαστεί σαν γνώση...εσύ το ξέρεις αυτό,εγώ σε πληρώνω για να κάνεις το x. Το τι θα κάνεις για να το πετύχεις δεν με αφορά ούτε το πόσο σπουδαίο είναι".
Ωμά τα λεω,αλλά κάπως έτσι πάει

.Για αυτό δεν καταλαβαίνω γιατί πολλοί που αγαπάνε τα μαθηματικά μισούν το επάγγελμα του καθηγητή. Στην βιομηχανία δεν υπάρχει τόση ελευθερία* όσο έχει κάποιος στην έρευνα ή σε θέση καθηγητή(εδώ μάλιστα δίνουν υπερβολική).
Σε κάποιες χώρες στυλ Νορβηγία,Σουηδία κτλπ. υπάρχουν εταιρίες που έδιναν-δίνουν τέτοια ελευθερία,αλλά προφανώς δεν θα δουλέψουν όλοι οι απόφοιτοι μαθηματικών όλων των τμημάτων του κόσμου σε μια χώρα που αποτελεί εξαίρεση. Τώρα σε κάποιες χώρες στυλ Γερμανία ,τα πράγματα δεν είναι τόσο ουτοπικά αλλά είναι αξιοπρεπέστατα και τέτοια θέματα παίζουν αρκετά(υπάρχει και η ανάλογη βιομηχανία).