Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πώς το αγόρι σου θα σε ακολουθήσει όπου κι αν πας. Τι ηλικία έχει; Με τι ασχολείται; Πώς θα καλύψει τα έξοδα διαμονής του στην Αθήνα;
Βασικά αυτά ακριβώς αναρωτιέμαι κι εγώ.
Επίσης να συμπληρώσω ότι το να συζείς με κάποιον δεν είναι πάντοτε τόσο εύκολο· πρέπει να υπάρχει απόλυτη συνεννόηση σε όλους τους τομείς, από τις δουλειές του σπιτιού ως τις εξόδους (όχι να βγαίνεις με παρέα από τη σχολή, πχ, και να ζηλεύει ο άλλος και να σου κάνει σκηνές). Θα είστε σε θέση να συνεννοείστε απόλυτα με το αγόρι σου, χωρίς η συγκατοίκηση να σε περιορίζει; Ρωτάω "να
σε περιορίζει" επειδή εσύ είσαι που θα σπουδάσεις, θα πηγαίνεις στη σχολή, σε παρακολουθήσεις, εργαστήρια κλπ., άρα εκ των πραγμάτων θα λείπεις από το σπίτι πολλές ώρες, πιθανότατα μετά το μάθημα να βγαίνεις και για κανέναν καφέ με συμφοιτητ@ς – θα είναι σε θέση το αγόρι σου να το σεβαστεί αυτό χωρίς να σε πιέσει με το που γνωρίσει τις παρέες σου ή με το που συνειδητοποιήσει ότι οι ώρες που θα λείπεις θα είναι πολλές;
Γενικά, δεν θέλω να σε αποθαρρύνω, κι εγώ συζώ από σχετικά μικρή ηλικία (όχι από τα 18, βέβαια), αλλά όταν πήρα αυτή την απόφαση ήξερα πως δεν θα άλλαζε κάποιο δομικό στοιχείο της καθημερινότητάς μου ή της καθημερινότητας του συντρόφου μου γιατί σεβόμασταν από την αρχή απολύτως τα ωράρια, αυτός τα δικά μου, εγώ τα δικά του, μοιραζόμαστε τις δουλειές, επιστρέφουμε στο σπίτι το βράδυ και νιώθουμε οτι είμαστε σε ενα ασφαλές, ελεύθερο και ζεστό περιβάλλον. Να συγκατοικήσεις μόνο αν η συγκατοίκηση με το αγόρι σου είναι σε θέση να σου προσφέρει το παραπάνω συναίσθημα – αν είναι να σε κάνει να νιώθεις περιορισμένη, έστω και στο ελάχιστο, μην το κάνεις.
Σε κάθε περίπτωση, καλές σπουδές εύχομαι!
