Βασικά ο στρατός από τις εποχές Τσοχατζόπουλου και σήμερα, έχει μετασχηματισθεί σε κατασκήνωση ανδρικού πληθυσμού. Μαγιουδάκι, ξυραφάκι (όχι για το πρόσωπο) και "χα-λα-ρά". Έτσι οι κλαρινογαμπροί Έλληνες άρρενες βιώνουν μια "μείωση" του ανδρισμού τους επειδή δεν έχουν την άνεση χώρου και χρόνου να κοιμούνται σε μαλακά παπλώματα, να κάνουν χαλάουα, να σηκώνουν τσουλούφι ή ότι άλλο θέλουν κλπ. Πάει το παραμύθι σύννεφο σε γονείς και κοπέλες. Το δε άσχημο είναι ότι μετά το στρατό συνεχίζουν να λένε ψέματα περί "σύσφιξης" του "ανδρισμού" τους ενώ όσο υπηρετούσαν, το ρεπερτόριο μανιοκατάθλιψης με μουσική είδος Παντελίδη, Παπαδόπουλο και Σταν έδινε και έπαιρνε. Αυτοί είμαστε κυρά Ολίβια. Ψέμα και καλάμι.

Ποτέ δεν κατάλαβα τι ακριβώς χωρίζει ο στρατός σε ένα ζευγάρι ή μάλλον πρέπει να λειτουργεί ως δικαιολογία ανθρώπων με εσωτερικά κενά προς τις κοπέλες τους! Αυτοί, συνήθως δεν στρώνουν ποτέ. Βέβαια ο Έλλην έχει πάντα έτοιμη μια δικαιολογία περί "πλατυποδίας" ως ελεύθερο κομάντο αρβυλών για να πάει να ξαχαρμανιάσει με το iphone ως εθισμένο χάπατο της νεοελληνικής κουλτούρας. Στο θάλαμο βέβαια πάει το ψέμα σύννεφο περί αντρίλας, χαρεμιού, τουλάχιστον 5χρόνια σχέση, διάφορες επιδείξεις με το G3 ενώ δεν αντέχει ούτε 1 χλμ πορεία με τα πόδια, κτλ.