Ναι, έχω και από τα τρία είδη "πανεπιστημίου" εμπειρία ως διδάσκουσα.
Το κάθε ένα έχει τη χάρη του και διαφορετικούς τύπους φοιτητών. Διαφορετικός τρόπος λειτουργίας, διαφορετική αντιμετώπιση φοιτητών, διαφορετικές ανάγκες.
Μπορώ να πω πραγματικά πάρα πολλά, είναι άπειρα αυτά που έχω δει κατά καιρούς. Κάποια σημεία ίσως για να αρχίσει κουβέντα:
-Ο σεβασμός κερδίζεται, δεν χαρίζεται. Το να είναι απέναντί σου κάποιος καθηγητής, αυτό δεν τον καθιστά και άξιο σεβασμού πέρα από το "βασικό" το ότι έχει διαβάσει πολύ στη ζωή του. Εκεί σταματά το προβάδισμά του όμως. Το λειτούργημα του καθηγητή είναι πολύ βασικό, γιατί μπορεί να αλλάξει ζωές, ειδικά για τις ηλικίες που μιλάμε.
-Το πραγματικό πρόσωπο των καθηγητών θα το δείτε στα "μικρά" μαθήματα και όχι στα μεγάλα ακροατήρια. Όταν έχεις 300 άτομα από κάτω δεν μπορείς να είσαι όπως θέλεις, πρέπει να κάνεις άλλη διαχείριση δυνάμεων και χρόνου.
-Καθηγητές και φοιτητές πρέπει να είναι κοντά, αλλά όχι φίλοι. Εύκολα χάνεται η μπάλα..
-Υπάρχουν καθηγητές που θέλουν να δώσουν πραγματικά πολλά πράγματα. Αλλά δεν υπάρχουν φοιτητές να τα πάρουν. Εμένα με ικανοποιεί αφάνταστα να με έχουν στις ευχαριστίες στις εργασίες τους ή να μου στέλνουν μετά μηνύματα να με ρωτάνε τη γνώμη τους για μεταπτυχιακά και δουλειά. Εκεί είναι η "επιτυχία μου", όχι στο να πάρουν ένα 9 ή ένα 10.
-Οι καθηγητές αντιλαμβάνονται πότε κάποιος τους πλησιάζει με μη ειλικρινείς σκοπούς. Επίσης, ξέρουν ποιοι αντιγράφουν, ποιοι δίνουν ξένες εργασίες. Απλά πολλές φορές επιλέγουν να μην το δημοσιοποιούν.
αα, ξέχασα: Σε προπτυχιακό κάνω μαθήματα για social media, στρατηγικές επικοινωνίας κλπ. Στο μεταπτυχιακό κάνω μαθήματα περί ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, επικοινωνίας μη κερδοσκοπικών οργανισμών, κοινωνικής αλληλεγγύης. Στο Κολλέγιο κάνω τα παραπάνω αλλά και γενικά μαθήματα δημοσιογραφίας, επικοινωνίας, δημοσίων σχέσεων. Στο ΕΑΠ έκανα Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία. Αυτά!
