Καλησπέρα
Λοιπόν αρχικά να ξεκινήσω ότι οι καθηγητές στα Πανεπιστήμια δεν είναι μπαμπούλες. Έχουν και εκείνοι οικογένειες με παιδιά και χωρίς, έχουν περάσει και οι ίδιοι από τα φοιτητικά έδρανα, οπότε οι περισσότεροι θέλω να πιστεύω ότι μπορούν να μπουν στην θέση μας και να καταλαβαίνουν την ψυχοσύνθεσή μας. Απλά υπάρχουν εκείνοι που κάνουν σωστά την δουλειά τους, άλλοι που απλά κάνουν την δουλειά τους και άλλοι που απλά δεν κάνουν την δουλειά τους. Τι θέλω να πω με αυτό; Υπάρχουν καθηγητές που αγαπάνε πραγματικά το αντικείμενο της επιστήμης τους και το διδάσκουν με τέτοιον τρόπο ώστε να τραβήξουν και το ενδιαφέρον των φοιτητών τους, είναι εκεί στις προσωπικές και επαγγελματικές τους ανησυχίες, και κάνουν ό,τι μπορούν για εκείνους. Μία άλλη μερίδα βλέπουν το επάγγελμα του καθηγητή ως απλά ενός δημοσίου υπαλλήλου, στόχος του οποίου είναι απλά και μόνο να καλύψουν την διδακτέα ύλη μέσα σε 13 εβδομάδες ώστε να θεωρηθεί το μάθημα διδακτέο και να μπορεί να εξεταστεί. Σε αυτούς σίγουρα θα υπάρχουν εκείνοι που διδάσκουν το μάθημα πολύ καλά και έχουν πλήρη μεταδοτικότητα, αλλά υπάρχουν και εκείνοι που απλά τρέχουν δεν κάθονται να κάνουν επικοιδομητικές διαλέξεις ώστε να τις καταλάβουν οι φοιτητές τους και απλά προσπερνάν κομμάτια και ύλης για να λένε ότι τα έβγαλαν. Και αυτοί υπάγονται στην 3η κατηγορία (άλλοι που απλά δεν κάνουν την δουλειά τους). Στην 2η κατηγορία (άλλοι που απλά κάνουν την δουλειά τους) ναι μπορεί να υπάρχουν καθηγητές που θα ενδιαφερθούν για τις ανησυχίες των φοιτητών τους αλλά σε επιφανειακό βαθμό σε μία απλή συζήτηση πχ και όχι όπως εκείνοι οι εκπαιδευτικοί στην 1η κατηγορία (εκείνοι που κάνουν σωστά την δουλειά τους) που θα αναλωθούν περισσότερο και με συζητήσεις διαρκείας και σε χρόνο και σε ημέρες.
Θεωρώ πως όσοι ανήκουν στην πρώτη κατηγορία έχουν πολλές πιθανότητες να τραβήξουν και έναν φοιτητή οποίος για διάφορους λόγους δεν του άρεσε και τόσο το αντικείμενο, δεν ήταν σίγουρος εάν αυτό ήθελε δεν ξέρω , αλλά και αυτούς οι οποίοι εξαρχής είχαν πάθος για το αντικείμενο ίσως τους το αυξήσουν περισσότερο. Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτοί που απλά θα τους ακολουθήσουν οι φοιτητές που τους αρέσει η σχολή και θέλουν να πάρουν πτυχίο. Στην τρίτη κατηγορία θα είναι οι φοιτητές που ενδεχομένως ή να βγάλουν την σχολή με τα χίλια ζόρια ή να την παρατήσουν είτε επειδή δεν μπορούν να προσαρμοστούν στο ακαδημαϊκό περιβάλλον του τμήματός τους για οποιονδήποτε λόγο, είτε απλά τελικά το ενδιαφέρον τους δεν προσελκύστηκε με κανέναν τρόπο. Ας το παραδεχτούμε εξάλλου, ότι πολλές φορές και το μάθημα εάν δεν μας αρέσει ή το φοβόμαστε εάν ο καθηγητής το κάνει ενδιαφέρον, τότε υπάρχουν πολλές πιθανότητες και το μάθημα να το βλέπουμε με άλλη ματιά μαζί με τον ίδιον τον εκπαιδευτικό. Μην ξεχνάμε ότι ο ρόλος του είναι ιδιαίτερα σημαντικός σε οποιαδήποτε βαθμίδα της εκπαίδευσης είτε δημόσια είτε ιδιωτική.
Αυτό που ζητάνε πάντως οι εκπαιδευτικοί γενικά και όχι μόνο στα Πανεπιστήμια είναι το αυτονόητο. ΣΕΒΑΣΜΟΣ. Αυτό άλλωστε το ζητάμε και εμείς από τους καθηγητές, τους γονείς μας, τους φίλους, μας. Εννοείται ότι εάν έχουμε κάτι που να μας προβληματίζει με τον καθηγητή ή με το μάθημά του, και φαίνεται ότι είναι άνθρωπος συζητήσιμος πηγαίνουμε στο ΓΡΑΦΕΙΟ του και το συζητάμε ποτέ μπροστά σε συναδέλφους του ή άλλα παιδιά. Ωστόσο εάν εκείνος προσβάλλει κάποιον συγκεκριμένα συνέχεια (ναι υπάρχουν και εκείνοι) μπροστά σε άλλους και δεν λυθεί το θέμα με προσωπική συζήτηση αναγκαστικά θα απαντήσεις και εσύ δημόσια,αφού τονίζω έχει προηγηθεί ιδιωτική προσέγγιση (δεν είναι γλείψιμο, είναι ο καλύτερος τρόπος επίλυσης διαφορών ή προβληματισμών με το μάθημα. Σημειώνω στο σημείο αυτό ότι σε κάθε εξάμηνο υπάρχει αξιολόγηση που γίνεται από εμάς τους φοιτητές για τον καθηγητή του κάθε μαθήματος αλλά και για το ίδιο το μάθημα εάν και δεν ξέρω κατά πόσο αυτό λαμβάνεται υπόψη. Όσον αφορά τέλος, εάν θυμούνται οι καθηγητές τα μικρά μας ονόματα είναι ανάλογα τον εκπαιδευτικό. Άλλοι τα θυμούνται άλλοι όχι. Δεν σημαίνει όμως ότι και απαραίτητα ότι θα θυμούνται τα ονόματα μόνο των επιμελών φοιτητών. Αλλά σίγουρα στις περισσότερες περιπτώσεις, οι πιθανότητες είναι περισσότερες για όσους ενδιαφέρονται, συμμετέχουν, εκφράζουν προβληματισμούς κλπ κλπ. Αλλά πιο στενή σχέση ναι όπως ειπώθηκε παραπάνω αναπτύσσεις, με έναν καθηγητή που εκπονείς διπλωματική, πτυχιακή εργασία κλπ ή πχ συμμετέχεις ως εθελοντής σε τυχόν συνέδρια που λαμβάνει μέρος.
Υγ1: Δεν μου αρέσει να βάζω ταμπέλες, και κατηγορίες σε ανθρώπους ή σε εκπαιδευτικούς απλά τώρα το έκανα ως ανάγκη για εκφράσω την γνώμη μου.
Υγ2: Κυρία Ρεββέκα, εάν και νέο μέλος διάβασα ότι επιστρέψατε, μετά από καιρό στο φόρουμ, και είστε καθηγήτρια στο ΕΚΠΑ. Καλώς ορίσατε και πάλι
και θα ήταν και ενδιαφέρουσα και η δική σας προσέγγιση στο θέμα
