Λογικά διαβάζεις την αγγλική έκδοση, στην οποία τα δύο πρώτα βιβλία ήταν μαζί, και το τρίτο χώρια, αν θυμάμαι καλά. Στα ελληνικά που το διαβάζω εγώ, είναι πιστά χωρισμένο στα τρία.
Η αλήθεια είναι ότι όντως, οι απαντήσεις του Αρχηγού στην Αομάμε κάθονται κάπως περίεργα στην Αρχή. Από κουλές εώς παράλογες. Μετά, μαθαίνουμε άλλα 2-3 πραγματάκια, και δένει λίγο περισσότερο, χωρίς να σημαίνει ότι, με το τέλος του δεύτερου βιβλίου, που τελείωσα πριν λίγες ώρες, ότι έχουμε ικανοποιητικές, ως τώρα, απαντήσεις.
Πολλές κριτικές λένε ότι το τρίτο βιβλίο πάσχει σε σχέση με τα προηγούμενα, θα κρίνω από μόνος μου.
Προσωπικά, θα αφήσω να περάσει λίγος καιρός μέχρι το τρίτο βιβλίο.
Συμφωνώ ότι μερικές φορές το υπερφυσικό στοιχείο του 1Q84 υπάρχει μόνο και μόνο για το υπερφυσικό της υπόθεσης. Ωστόσο, όσες φορές δένει με αυτό που λέμε πραγματικό κόσμο, το κάνει καλά θεωρώ.
Κι εγώ βρήκα ενδιαφέρον το κομμάτι με την πόλη των γατών. Ωστόσο, μάλλον όχι τόσο όσο εσύ. Τι σου έκανε περισσότερο εντύπωση;
Φοβάμαι ότι στο τρίτο βιβλίο δε θα μάθουμε τα απαραίτητα για τα ανθρωπάκια. Επίσης, φοβάμαι μη καταντήσει πολύ ρομάντζο. Μέχρι τώρα, ο Μουρακάμι καταφέρνει άψογα, για τα δικά μου γούστα, να συνδυάσει το μυστήριο με το ερωτικό στοιχείο.
Να μην ξεχάσω: δεν μου άρεσε ιδιαίτερα το τέλος του δεύτερου βιβλίου.
Spoiler
Επίσης, μου ήρθαν κάπως απότομες οι αυτοκτονικές τάσεις της Αομάμε.
Τέλος, θέλω να πω πόσο τέλειο είναι που, σε σημαντική έκταση του βιβλίου, οι πρωταγωνιστές είναι ουσιαστικά μόνοι τους. Μας περιγράφει κοινές καθημερινές συνήθειές τους, μακρυά από άλλους, και δεν βαριέσαι εύκολα. Ο Τένγκο είναι δάσκαλος, αλλά δεν το βλέπουμε ποτέ να διδάσκει. Η Αομάμε είναι γυμνάστρια, και δε μας την περιγράφει καθόλου στη δουλειά της. Και οι δύο πρωταγωνιστές έχουν οικογενειακά θέματα, και οι δύο ένιωσαν πραγματική αγάπη μόνο ο ένας τον άλλον. Και όλα αυτά μέσα σε μία γενικότερη μουντίλα και μαυρίλα. Ωραίος ο Μουρακάμι.
