Οι Πανελλήνιες είναι ένας διαγωνισμός. Τίποτα περισσότερο. Είναι ένας διαγωνισμός και κάποιοι ξεχωρίζουν σε αυτόν. Κάποιοι περισσότερο, κάποιοι λιγότερο, πολλοί δεν ξεχωρίζουν καθόλου.
Το θέμα δεν είναι τι μέσα είχε ο πρώτος των πρώτων και τερμάτισε πρώτος στον διαγωνισμό. Ούτε τι σειρά τερματισμού θα έπαιρνε αν δεν είχε αυτά τα μέσα. Ούτε τι σειρά θα έπαιρναν όλοι οι υπόλοιποι αν είχαν τα ίδια με αυτόν μέσα.
Το θέμα είναι για ποιον σκόπο συμμετέχουν 80.000 νέοι σε αυτόν τον διαγωνισμό. Και η απάντηση είναι ότι οι περισσότεροι δεν ξέρουν γιατί το κάνουν. Μαθητές που δίνουν Πανελλήνιες, περνάνε σε μια σχολή, παίρνουν το πτυχίο τους... Και 4-5-6 χρόνια μετά το ξέφρενο αυτό πανηγύρι των εξετάσεων εξακολουθούν να μην μπορούν να απαντήσουν στο ερώτημα γιατί. Γιατί αποφάσισουν να δώσουν Πανελλήνιες, γιατί δήλωσαν το τμήμα επιτυχίας τους, τι σκοπεύουν να κάνουν τώρα με το πτυχίο τους.
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα με τις Πανελλήνιες. Για την ακρίβεια, τα παιδιά που κάθε χρόνο σημειώνουν αυτές τις εξαιρετικές βαθμολογίες, περνάνε πρώτοι στα τμήματα της αρεσκείας τους και βγαίνουν να μιλήσουν στα κανάλια, είναι τα παιδιά που αποκομίζουν τα περισσότερα από αυτή τη διαδικασία. Είναι τα παιδιά τα οποία θυσίασαν τον περισσότερο προσωπικό χρόνο και ίσως ξόδεψαν τα περισσότερα χρήματα για να πετύχουν ένα στόχο: Να τερματίσουν πρώτοι. Για αυτά τα παιδιά αυτός είναι ο στόχος. Ο Κυριακός, όπως φαίνεται στο άρθρο, δεν είχε καμιά ιδιαίτερη ανησυχία για το αν θα πιάσει τη σχολή. Ήξερε ότι ξεκινούσε με πλεονέκτημα σε σχέση με τους συμμαθητές του και ότι η επιτυχία στη σχολή ήταν σίγουρη. Δεν πάλευε για μια θέση στην Ιατρική. Πάλευε να τερματίσει πρώτος. Είχε ένα στόχο. Και κατέβαλλε κάθε δυνατή προσπάθεια και τον πέτυχε.
Άσχετα με το αν αξίζει να ξοδέψεις χρόνο και χρήμα, απλά για να είσαι "ο καλύτερος" σε κάτι που κάνεις (που από μόνο του αποτελεί μια ξέχωρη συζήτηση) ο Κυριάκος έκανε μια συνειδητή επιλογή, να προσπαθήσει, και εξαιτίας της επιλογής αυτής είχε κάποιες συνέπειες. Λιγότερο ελεύθερο χρόνο, περισσότερη φήμη είναι δύο από αυτές και υπάρχουν κι άλλες. Στην τελική, μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι ήταν καλή επιλογή ή ότι θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερα ή διαφορετικά. Αλλά θα συνειδητοποιήσει κάτι. Από όλη αυτή τη διαδικασία θα του μείνει ένα μάθημα. Θα έχει αποκομμίσει κάτι περισσότερο από μια σχολή να σπουδάζει τα επόμενα 4-6 χρόνια.
Και αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι υποψήφιοι δεν το πετυχαίνουν. Γιατί δεν έχουν στόχο. Δεν αποβλέπουν κάπου. Είναι η πλειονότητα των μαθητών που γκρινιάζουν για την αποτυχία του εκπαιδευτικού συστήματος, γιατί στα 18 τους δεν βλέπουν κάποιο σκοπό σε αυτό. Και όταν δεν έχεις σκοπό, δεν έχεις και λόγο να προσπαθήσεις. Το πρόβλημα με τις Πανελλήνιες είναι ότι πρόκειται για έναν διαγωνισμό που σκοπό έχει να αναδείξει τους συμμετέχοντες σε αυτόν... Και οι συμμετέχοντες δεν προσπαθούν να αναδειχθούν. Η πλειονότητα τουλάχιστον. Μπορεί οι γονείς και το σχολείο να καλλιεργούν ότι από τις Πανελλήνιες δεν κρίνεται το μέλλον, ότι δεν πειράζει να αποτύχεις και σε έναν βαθμό έχουν δίκιο. Δεν είναι κακό να αποτυγχάνεις. Αρκεί η αποτυχία να γίνεται μάθημα, που την επόμενη φορά αποτελεί αφορμή για να επιτύχεις. Πολλοί το μπερδεύουν αυτό και θεωρούν ότι ο σκοπός με τη συμμετοχή στις Πανελλήνιες είναι οτιδήποτε άλλο πέρα του να επιτύχεις σε αυτές.
Αυτό θα έπρεπε να βλέπουν τα παιδιά στους πρώτους των πρώτων, το ότι είναι άτομα που έθεσαν έναν στόχο και εργάστηκαν για να τον πετύχουν. Δεν είναι θεοί, δεν είναι εξωγήινοι, είναι άνθρωποι που σε κάποια φάση της ζωής του κατέβαλλαν προσπάθεια και πέτυχαν κάτι. Και από την προσπάθεια αυτή αποκόμμισαν γνώσεις και εμπειρίες. Το οποίο, όσο λίγο και αν φαντάζει σε μερικούς, είναι καλύτερο από το να μην αποκομμίσεις τίποτα, έχοντας δαπανήσει 1 ολόκληρο χρόνο από τη ζωή σου.
