Μόλις θυμήθηκα το βιβλίο της Ιλιάδας που είχα στη β γυμνασίου. Αυτό το μπλε που υποτίθεται ότι το κείμενο το είχε μεταφρασμένο. Ούτε καν! Το διάβαζα και ήταν λες και διάβαζα κάτι ανάμεσα σε αρχαία ελληνικά και καθαρεύουσα. Η καθηγήτρια ήταν ένα μάτσο χάλι οπότε από το συγκεκριμένο μάθημα δε θυμάμαι τίποτα.
Η Οδύσσεια ήταν η πρώτη μου επαφή με τα αρχαία γραπτά. Τότε δεν μου πολύ-άρεσε αλλά τώρα την εκτιμώ περισσότερο. Αλλά και πάλι, σαν υπόθεση δεν μου άρεσε. Αλλά από τις επισημάνσεις που κάνουν οι καθηγητές στα πλαίσια του μαθήματος, καταλαβαίνεις πόσο άξιο είναι σαν έργο. Και ταυτόχρονα ογκώδες.
Αλλά και πάλι, το καλύτερο ήταν η Ελένη. Δεν ξέρω αν είναι χάρη στην καθηγήτρια, στο βιβλίο, στο δικό μου προσωπικό ενδιαφέρον ή και στα τρία, αλλά μου άρεσε πάρα πολύ. Το διάβαζα σπίτι με πολύ διάθεση. Πρόσεχα πολύ στο μάθημα και είχα "μπει" πολυ μέσα στο έργο. Έγραψα πολλές σημειώσεις και μου άρεσαν οι χαρακτήρες. Από τα καλύτερα μαθήματα της γ γυμνασίου αλλά και όλης της σχολικής ζωής γενικότερα.