selfpromo να ζωντανέψει το θρεντ
αν αυτο το πραμα ειναι δικο σου υποκλινομαι.
εδω κι εγω
https://braincombust.tumblr.com/
α και δωρο φωτογραφια πριν το επισκεφθειτε
+ειμαι ο μονος που το πιστευει/βλεπει αλλα τα ποστ στο tumblr απο περσυ εχουν χαλασει... Ή εγώ ακολουθώ άτομα που άλλαξαν σε χαζά ποστ
αντε παρτε και τραγουδακι
https://www.youtube.com/watch?v=sevZEOUXpw4
αμαν με πορωσατε πρωι πρωι και εχω βαλει μουσικη και κανω ριμπλογκς ΚΑΙ ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΧΟΛΕΙΟ.
πρεπει να κανουμε ενα θεμα "Tumblr Posts" νομιζω
βασικα ακουστε αυτό το κομμάτι όπως και δήποτε
https://www.youtube.com/watch?v=uPy5igZJnVw . Τώρα σταμάτα ό,τι κάνεις και άκου το κομμάτι
βασικα εχω 3 μπλογκ. 1 personal (braincombust), 1 fitblr (άλλη φορα το url) κι ένα NSFW (δεν ξαναλέω το url οποιος θελει πμ
). Αλλά το braincombust άλλη χάρη ρε παιδι μου, είναι η φάση που μπαίνεις tumblr και μεθας απο τα ποστ και από τη μουσική που ακούς. Η φάση που νιώθεις καλοκαίρι, ξέγνοιαστος. Εσύ και οι σκέψεις σου. Ο κόσμος σου κι εσύ. Εσύ κι η παρέα σου. (too bad all of my friends are away bc they had to go to a uni) Και όταν είσαι μόνος έχει το tumblr συντροφιά, μια παρέα, μια οικογένεια για να γελάμε και να λέμε τον πόνο μας. Κι ας έχουν περάσει 3 χρόνια σ'αυτό το site νιώθω σα να μπήκα χθες. Τώρα που βλέπω το ποστ φωνάζει το όνομά μου αλλά τι να κάνουμε μαρέσει να είμαι και λίγο (
) weirdo. Otherwise what's the point of living?
Τώρα που το ξανασκέφτηκα καλή φάση οι Δευτέρες στο σχολείο, έχουμε τις δυο βιολογίες και λογοτεχνία
Και κάνουμε της Δημουλά το Άωρα και παράωρα΅
«Ανάμεσα νύχτας κι αυγής
σφηνωμένη βρήκα την άωρη ώρα.
Ασεβής ευθυμία πουλιών με ξύπνησε τόσο νωρίς
και βγήκα στων σκοταδιών την άμπωτη.
Το μπαλκόνι μου ήσυχα λάμνει
στ' αβαθή χρώματα.
Ονειρεύονται ακόμα οι κήποι
ερχομό αγνώστου ανθέων.
Αργά ξεδιπλώνεται ο περιβόητος ορίζοντας
σα φθηνή κορδέλα του μέτρου.
Με λήθη μοιάζει η θάλασσα: μας ξέχασαν.
Με λήθη μοιάζει το άπειρο. Άπειρος λήθη.
Ένα καΐκι ξεκουρδίζεται στο βάθος,
το παίρν' η απόσταση και παίζει.
Μουρμουριστά των χρωμάτων η στάθμη ανεβαίνει.
Με βήμα περιπάτου πλησιάζουνε τα σχήματα.
Ξυπνάει ένα λευκό κουπί,
φτεροκοπάει μια στέγη,
ένα παραθυρόφυλλο σπαρτάρισε.
Έντρομο αφυπνίζεται κάποιο καμπαναριό,
ένοχο: η πίστη πρέπει να ξυπνάει πρώτη.
Πρώτη απ' όλα.
Με βήμα περιπάτου πλησιάζουνε τα σχήματα.
Διαγράφονται κλειστές οι πόρτες
και τα όρια πεισμώνουν.
Σ' ενάργεια βγήκαν τα βουνά
και σε γυρίζουν πίσω.
Και συ προσδοκία πού πας;
Έχουν ξυπνήσει από ώρα οι αρνήσεις.
Κι εγώ, εγώ που είμαι και ονομάζομαι
προχωρημένη ώρα,
τι γυρεύω ανάμεσα σε τούτες τις νήπιες διαθέσεις;»
