Δεν ξέρω σε τι είδους Πανεπιστήμια σπουδάζετε οι περισσότεροι, από πλευράς οργάνωσης ή/και κουλτούρας σπουδών. Από όσο θυμάμαι, έζησα περιόδους έντονης κομματικής "επανάστασης" με κάθε κόστος στην ομαλή λειτουργία των μαθημάτων αλλά και των εξετάσεων. Ποιος δεν θυμάται, τους φοιτητοπατέρες να μπουκάρουν εν ώρα μαθήματος χωρίς ίχνος σεβασμού του διδάσκοντα και του ακροατηρίου, να διακόπτουν βιαίως και αναιδώς το μάθημα για να πουν τα δικά τους, γνωστά ποιήματα κομματικής πολιτικής; Πολλοί καθηγητές με «δικαιολογία» αυτή την κατάσταση, επαναπαύτηκαν στη μικρή ύλη, σ' αυτό που γνώριζαν και διδάσκουν δεκαετίες. Μάλιστα ο τρόπος που εξέταζαν τα μαθήματα ήταν τέτοιος που αν είχες τολμήσει να ψάξεις λεπτομέρειες ή/και να έχεις διαβάσει από άλλα βιβλία (πλην του δικού τους), σε έκοβαν με χίλιες φτηνές δικαιολογίες. Απορώ που δεν βλέπετε τα σοβαρά προβλήματα της Εκπαίδευσης σε κάθε βαθμίδα. Συνεπώς δεν έχει κανένα νόημα να μιλάμε για επιστημονική εκπαίδευση. Πιστεύω όμως ότι με το πέρας των σπουδών, όποιος θέλει πλέον, χωρίς τα «καθηγητικά» κατεστημένα, να καλύψει κενά ή και να μάθει πράγματα στην επιστήμη, μόνος του. Υπάρχουν βιβλία, υπάρχει το διαδίκτυο και η πρόσβαση στη διεθνή επικαιροποιημένη επιστημονική γνώση είναι άμεση και φθηνή. Ξέρω ότι αυτό δεν γίνεται πουθενά στον κόσμο, επειδή έχουν οργάνωση και κάθε τι το μαθαίνουν στην ώρα που πρέπει με τον τρόπο που πρέπει, όμως η χώρα μας έχει ιδιαιτερότητες. Αυτές οι ιδιαιτερότητες ξεκινούν από τις βασικές αξίες όπως φιλία, ερωτική σχέση, το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών στο σχολείο, ... μέχρι το πως λειτουργεί ένα Πανεπιστήμιο. Βρίσκω απολύτως λογικό ή μάλλον φυσιολογικό, η πλειοψηφία φοιτητών Μαθηματικού να μην έχει κάποιο ερέθισμα για τα Μαθηματικά (και για το παράδειγμα με το (0,1)), αφού το σύστημα εισαγωγής είναι τέτοιο που ένα Τμήμα Μαθηματικών δεν προσελκύει συνήθως τους καλούς επί των Μαθηματικών και γενικότερα καλούς μαθητές, αλλά εκείνους που δεν είχαν εναλλακτική επιλογή στο Μηχανογραφικό Δελτίο. Δεν με ενδιαφέρει η επέκταση περί ζήτησης σε σχέση με άλλες επιστήμες ή με ποιον τρόπο επιλέγουν Τμήματα οι απόφοιτοι μαθητές. Στέκομαι στο αποτέλεσμα. Η χώρα μας έχει ιδιαιτερότητες. Έχει καθηγητές Πανεπιστημίου κυρίως και σε βασικά μαθήματα της επιστήμης, οι οποίοι αντιμετωπίζουν το μάθημα ως 3η ασχολία. Μεγάλη ζημιά έχουν συντελέσει σ' αυτό, οι φοιτητικές παρατάξεις οι οποίες έχουν διαμορφώσει το ανάλογο Ελληνικό Πανεπιστήμιο στα μέτρα τους. Απουσιάζει η κουλτούρα της αξιολόγησης όχι ως μέτρο λαϊκισμού και «κυβερνητικής» τιμωρίας, αλλά ως όχημα για βελτίωση, για ανανέωση της Ακαδημαϊκής κοινότητας. Οι καθηγητές μένουν όμηροι της υπολειτουργίας, της υποτονικότητας των σπουδών, του Τμήματος και πολλές φορές τους βολεύει αυτό. Κανείς δεν τους ελέγχει αν διδάσκουν, πως διδάσκουν, τι διδάσκουν ή τι είδους δεξιότητες αποκτά ο φοιτητής από αυτό που του διδάσκουν. Υπάρχει μια μεταφορά και συγκάλυψη ευθυνών. Το διαβρωμένο σύστημα εκπαίδευσης στη χώρα μας και οι «κακοί» φοιτητές που δεν διαβάζουν όπως πρέπει... ένα «πρέπει» σε μια χώρα που δεν κάνει υπερβάσεις σε αυτονόητα πράγματα. Δεν ψάχνω δικαιολογίες. Αναφέρομαι σε παθογένειες που ως κοινωνία ποτέ δεν κάναμε κάτι για να βγούμε από αυτό το τούνελ. Πρέπει κάποτε να συμβιβαστούμε με τις επιλογές μας και με τις ανοχές μας. Ζητάμε επιστήμονες σε ένα περιβάλλον καθαρά εξετασιοκεντρικό και «αναπαραγωγής» παλιών θεμάτων, ενώ καθημερινά στον δημόσιο βίο εμφανίζονται προβλήματα έξω από την απλή λογική.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
