Ενδιαφέρομαι κι εγώ για την ιατρική, αν και δεν είμαι ακόμη φοιτήτρια σ'αυτή.Όμως αυτό που με προβληματίζει, είναι ο φόβος που νιώθω μήπως δεν καταφέρω να γίνω καλή γιατρός,λόγω του υψηλού αισθήματος ευθύνης που απαιτείται.Και δεν είναι ότι δεν είμαι υπεύθυνη ή δεν θέλω να είμαι,απλώς νομίζω πως αν υπάρχουν άποιες δύσκολες περιπτώσεις δεν θα καταφερω να ανταπεξέλθω.Επίσης,σε όποιον λέω πως με ενδιαφέρει η ιατρική ,μου λέει πως το μόνο που θα κάνω είναι να βλέπω ''αηδιαστικά'' πράγματα,θα κάνω συνέχεια εφημερίες,θα πρέπει να ''πατήσω'' τα 40 για να έχω δικά μου χρήματα,θα πρέπει να αλλάξω το χαρακτήρα μου και να γίνω ατσάλι γιατί είναι ψυχοφθόρο επάγγελμα και πολλά άλλα αρνητικά...........Όλα αυτά με κάνουν να το σκέφτομαι περισσότερο αν και πάω '''με τα 1000'' για την ιατρική.Εσείς που περάσατε από το στάδιο αυτό,είχατε τέτοιους φόβους; Αν ναι,ξεπερνιούνται με το χρόνο; Πάντως οι οικονομικές απολαβές είναι το μοναδικό πράγμα που δεν με ενδιαφέρει,δηλαδή ζητάω όπως οι περισσότεροι από εμάς τα στοιχειώδη.