Για αρχή να πω ότι αναφέρεις λίγο σπάνιες περιπτώσεις ως παράδειγμα, κάτι από το οποίο δεν μπορεί να συναχθεί ένα καθολικό συμπέρασμα.
Οπως και να έχει το πράγμα, ένας ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ καθηγητής δεν τα παρατάει τόσο εύκολα ή καλύτερα δεν τα παρατάει ποτέ! Και ναι, ας το θέτω απόλυτα. Δε με απασχολεί. Αν δεν ήταν σίγουρος 100% τι εστί να είσαι καθηγητής, τότε πολύ απλά δεν έκανε σωστά που πήγε να διδάξει και μάλιστα σε σχολείο.

Αν ενδιαφέρεσαι πραγματικά για το αντικείμενο σπουδών σου, καταβάλλεις όλες τις προσπάθειές σου για να πετύχεις τον σκοπό σου. Και επειδή έχω πέσει σε περιπτώσεις καθηγητών που ναι μεν είχαν τις απαραίτητες γνώσεις, αλλά όχι το ... "κατάλληλο" ακροατήριο, έχω να πω ότι ακόμη και οι μαθητές που δεν ενδιαφέρονταν για το μάθημα, δεν προκαλούσαν ιδιαίτερα προβλήματα στην διεξαγωγή του. Και γιατί συνέβαινε αυτό; Γιατί οι καθηγητές είχαν κερδίσει τον σεβασμό των μαθητών, οπότε δεν υπήρχε λόγος να παρακωλύουν τον ρόλο του διδάσκοντος.