Καλησπερα απο ενα κοπροσκυλο. Ηθελα απλα να πω στα παιδια που δινουν ή δεν δινουν φετος καλα θα κανουν να αγωνιστουν σκληρα... Δεν εδωσα και τωρα που ολοι οι φιλοι μου και οι γνωστοι μου, ακομα και αυτοι που δεν συμπαθουσα ιδιαιτερα, πανε στις πολεις που περασαν και γιορταζουν κτλ κτλ κτλ ΕΧΩ ΤΡΕΛΑΘΕΙ. Μου τα'λεγε η μανα μου αλλα δεν το ειχα φανταστει. Ημουν παντα αδιαφορος με τα τα παντα αλλα αυτο με καιει ασχημα. Δεν θα σας πω τα γνωστα, διαβασε να μορφωθεις και να γινεις καποιος κτλ κτλ, αυτα θα τα εχετε ακουσει χιλιαδες φορες. Αλλα το αισθημα οτι οι αλλοι προχωρανε και εσυ μενεις τοσο πισω σε τρωει ασχημα. Ελπιζω να μην το σκεφτομαι ολη την χρονια ετσι και να το δω σαν κινητρο να διαβασω πιο σκληρα και να περασω καπου και εγω...
Τον πονο μου ηθελα να πω κυριως, αλλα παρτε το και σαν συμβουλη
Αντί να κάθεσαι να σε "τρώει" και να λυπάσαι, δες το ως μια ευκαιρία να αλλάξεις 180 μοίρες. Όλοι έχουμε φάει την αποτυχία με το κουτάλι και δεν μας πήρε από κάτω. Εντάξει εκείνο το χρονικό διάστημα της αποτυχίας, ναι, αλλά σιγά-σιγά ανασυνταχθήκαμε. Μέσα στη ζωή είναι όλα. Διαφωνώ λίγο με τα παιδιά από πάνω, γιατί ναι μεν οι πανελλήνιες είναι ένας μικρός σταθμός στη ζωή ενός νέου ανθρώπου αλλά καθορίζουν πολλά στην χώρα μας που για «σκουπιδιάρης να πας πρέπει να έχεις τελειώσει ΕΜΠ» (μεταφορικά). Με αυτό δεν θέλω να σε αποτελειώσω ψυχολογικά, αλλά να σε "ταρακουνήσω" τελείως φιλικά, να κάνεις την αλλαγή. Δεν σε πήραν τα χρόνια. Το ΙΕΚ δεν είναι λύση. Όπως επίσης και το "παρκάρισμα" σε μια σχολή Πανεπιστημίου ή ΤΕΙ δεν είναι λύση.
Πρέπει να αποφασίσεις τι θέλεις ακριβώς να κάνεις στη ζωή σου. Μην κοιτάς τι κάνουν οι άλλοι. Κοίτα τι μπορείς και θέλεις εσύ. Ο κάθε άνθρωπος έχει μέσα του αστείρευτες ψυχικές δυνάμεις αρκεί να τις ανακαλύψει. Ο καθένας βράζει στο ζουμί του, όσο και αν αυτή την περίοδο ζουν μια "ευκαιριακή" χαρά λόγω της επιτυχίας τους, μέχρι να έρθει η πρώτη εξεταστική και προσγειωθούν ανώμαλα. Κοντός ψαλμός και οι σπουδές θα γίνουν μια ρουτίνα σχολικού επιπέδου. Σημασία δεν έχουν οι βραχυπρόσθεσμοι στόχοι διότι χρειάζονται σκέψη στο γόνατο. Άρα δεν είναι σημαντικοί. Σημασία έχουν οι μακροπρόθεσμοι στόχοι, που πρέπει να τους σκεφτείς σοβαρά: π.χ. τι θα ήθελες να είσαι μετά από 5 χρόνια.
Έτσι πίστευα και εγώ στα 18: ότι όλα αρχίζουν και τελειώνουν με τις πανελλήνιες, ενώ δεν είναι έτσι. Μπορεί να μην πέρασα στο Τμήμα της 1ης επιλογής μου και να ένιωθα άσχημα λόγω του "βαλτωμένου" κοινωνικού περίγυρου που κρίνει με ανεδαφικά επιχειρήματα (το κατάλαβα εκ των υστέρων και γελάω), όμως με τα χρόνια διαπιστώνω ότι εκείνοι που επιδείκνυαν την επιτυχία τους στην πρώτη τους επιλογή με "υπερθεάματα", ακόμη χρωστάνε έναν μονοψήφιο αριθμό μαθημάτων που κατά ένα περίεργο τρόπο δεν μειώνεται μπας και πάρουν το πτυχίο τους. Συν ότι έχουν κουραστεί και έχουν βαρεθεί να σπουδάζουν, να δίνουν μαθήματα και να ξανακόβονται (λέγοντας και ψέμματα στους γονείς). Με τα χρόνια διαπίστωσα ότι κάτι που κάνεις ασχέτως αν το επέλεξες ή όχι, πρέπει να το κάνεις καλά. Μόνο τότε αποδίδεις. Και πόσο μάλλον οι σπουδές που το αντικείμενό τους δεν είναι από το σχολείο, γνώριμο. Δεν υπάρχουν σωστές ή λάθος επιλογές. Υπάρχει το ρίσκο και η αποφασιστικότητα.
Όλα έχουν μια θετική οπτική γωνία. Εξάλλου αυτή είναι και η μαγεία της διαδρομής. Το απρόσμενο. Δεν μπορώ να με φανταστώ σε κάτι άλλο, αν δεν είχαν γίνει κάποια περιστατικά εκείνη την χρονική περίοδο. Ίσως για καλό να έγιναν. Δεν είμαι ικανός να κάνω αποτίμηση της ζωής μου γιατί καθημερινά μαθαίνω και εξελίσσομαι. Αν προσθέσω τα "αν ήμουν", "αν είχα" ειλικρινά δεν θα ήμουν αυτό που πέτυχα τώρα. Καταλαβαίνεις. Πλέον βλέπω με άλλο μάτι τις σπουδές και τις επιστήμες, πιο ρεαλιστικά. Μου αρέσει αυτό που κάνω, που θα κάνω στη ζωή μου. Ζω το πάθος από αυτό. Δυστυχώς ελάχιστοι άνθρωποι ζουν το πάθος από αυτό που κάνουν, σε κάθε επίπεδο (γι' αυτό πάμε κατά διαόλου). Πλέον δεν τα βλέπω με το ροζ συννεφάκι που βλέπουν οι περισσότεροι μαθητές ως μια ευκαιρία, να ξημεροβραδιάζονται στο Γκάζι με μια φιάλη και για να λένε ότι σπουδάζουν κάτι επειδή τελείωσαν την 3η λυκείου.
Στη ζωή όλα είναι σχετικά. Δεν υπάρχουν επιτυχημένοι και αποτυχημένοι ειδικά από έναν "προπληρωμένο" διαγωνισμό εισαγωγής, που είναι οι πανελλήνιες. Στις πανελλήνιες απλά ο κάθε μαθητής συναγωνίζεται το καλύτερο φροντιστήριο του άλλου συμμαθητή. Γι' αυτό και τις ονομάζω "προπληρωμένο" διαγωνισμό. Θα ήθελα να δω πανελλήνιες πραγματικής αξιοκρατίας χωρίς φροντιστήρια. Εκεί να δεις το 14άρι να πηγαίνει σύννεφο.
Καλή επιτυχία σε ό,τι και αν κάνεις.
Η προσωπική επιτυχία και ευτυχία στη ζωή ξεκινάει όταν μας αρέσουν οι άνθρωποι (ως μέσο κοινωνικοποίησης) και ζούμε καλά με αυτούς.
