H διαδικασία έχει ως εξής. Συνήθως το κάθε Τμήμα συνεδριάζει τον Απρίλιο της χρονιάς των πανελληνίων εξετάσεων, δηλ., γίνεται σύγκλητος από το Δ.Σ. του Τμήματος που το απαρτίζουν οι καθηγητές του Τμήματος, ο πρόεδρος του Τμήματος, ο αναπληρωτής πρόεδρος του Τμήματος,..κ.α. και αποφασίζουν ανάλογα με το ποσοστό πτυχιούχων, πόσες κενές θέσεις έχει το Τμήμα. Για παράδειγμα ας υποθέσουμε ότι αναφερόμαστε σε Τμήμα Πανεπιστημίου της περιφέρειας με αριθμό θέσεων 150, που σημαίνει ότι μπορεί να στηρίξει την εκπαίδευση 150 φοιτητών. Εισηγούνται αυτόν τον αριθμό με μια άκρως γραφειοκρατική διαδικασία στο Υπουργείο Παιδείας και το Υπουργείο στα πλαίσια μικροκομματικών σκοπιμοτήτων "κωφεύει" και στέλνει στο Τμήμα, τον Σεπτέμβριο 300 νέους φοιτητές (μαζί και φοιτητές ειδικών περιπτώσεων) αγνοώντας τις πραγματικές δυνατότητες του Τμήματος. Αν δεχτούμε ότι σε κάποια Τμήματα το χρονό αποφοιτούν το πολύ 100 φοιτητές αδιευκρινίστου έτους σπουδών και δέχονται τουλάχιστον 300 νέους πρωτοετείς καταλαβαίνεις τι γίνεται..για ποιο λόγο υπάρχει κορεσμός ομοειδών πτυχίων,..κλπ. Τα ίδια γίνονται και σε Τμήματα της πρωτεύουσας. Το Υπουργείο Παιδείας έχει πιάσει πολύ καλά το νόημα της εποχής: αφού οι γονείς θέλουν οπωσδήποτε τριτοβάθμια εκπαίδευση αδιαφορεί για την ποιότητα των φοιτητών, το ποσοστό εισαγωγής, τις πραγματικές ανάγκες και δυνατότητες του κάθε Τμήματος..διότι η πρακτική αυτή έχει ψηφοθηρικό όφελος (συν και προεκτάσεις στην "βαριά βιομηχανία" της χώρα μας που είναι η δηλωμένη φροντιστηριοπαιδεία ως..πηγή Φ.Π.Α. για το κράτος).
Νομίζω ότι στη χώρα μας έχει χαθεί το κίνητρο της μάθησης. Δίνουμε μεγαλύτερη βάση σε ποια βοηθήματα μας διδάσκουν έτοιμη γνώση, παρά στην κοινωνικοποίηση του μαθητή και μέσω αυτής, να αποκτηθεί η γνώση. Αντ' αυτού μια σάπια λογική εξετάσεων, ρατσιστικός διαχωρισμός "έξυπνων" και "αργόστροφων", ...που συνεχίζεται στην 4η λυκείου, το Ελληνικό Πανεπιστήμιο των sos λυμένων φυλλαδίων (που ο καθηγητής δεν «γνωρίζει» ότι υπάρχουν) για την εξεταστική! Κάθε χρόνο τα ίδια. Εκεί που τελειώνει η γιουροβύζιον των πανελληνίων αρχίζει το σουρταφέρτα στο Τμήμα σε ένα κοιμισμένο αμφιθέατρο κουρασμένων φοιτητών από τη μάθηση. Και ρωτάω σαν αφελής ειδικός, ποια η σημασία της γνώσης της συνέχειας από ένα μαθητή Γ' Λυκείου μέσω "κολπατζίδικων" τεχνασμάτων από την στιγμή που στο 1ο εξάμηνο θα γίνει μια άκρως διερευνητική μελέτη αυτής της έννοιας; Η κακοδιδαγμένη μελέτη βρίσκει "τοίχο" στην ορθή Πανεπιστημιακή διατύπωση, η οποία φαντάζει αρκετά έξω από τα νερά πολλών όταν εκεί που είχαν μάθει να λύνουν με τεχνάσματα, ο καθηγητής Πανεπιστημίου ζητάει φορμαλιστική απόδειξη με ε-δ..και ένα λάθος "για κάθε ε" μηδενίζει την άσκηση.