Αχ,καιρό ήθελα να γράψω σ'αυτό το θέμα και βαριόμανε.Θα ξεκινήσω με μια δυνατή ιστοριούλα σήμερα,και αν σας αρέσει,υπόσχομαι και άλλες:
Three years ago,εγώ πρώτη χρονιά ως φοιτητής,στη Σαλονίκη ακόμα.Εκεί,είχα γνωρίσει έναν παλίκαρο στη σχολή από Κρήτη.Όπως όλοι οι Κρητίκαροι λοιπόν,είχε και αυτός μια δίλιτρη μπουκάλα σπιτική ρακή στο τσαρδί του.Φτάνουν τα Xmas λοιπόν,μας λέει "τώρα τα Χριστούγεννα θα κατέβω Κρήτη,οπότε θα μου δώσουν και άλλη ρακή.Δεν έρχεστε σπίτι μου να πιούμε αυτή που έχω?"Πάμε λοιπόν σπίτι του,εγώ και ένας άλλος (οι άλλοι δεν μπορούσαν τη μέρα που μας είπε),και αρχίζουμε,3 άτομα (είχε και έναν συγκάτοικο,ο οποίος όμως δεν έπινε),να αρμέγουμε το ρακομπούκαλο.Γρατζουνάγαμε μια κιθάρα,εγώ είχα πάρει όση ρακή είχε μείνει,την είχα ρίξει σ'ένα μπρίκι,είχα πετάξει μέλι και έκανα ρακόμελα,και,να μην τα πολυλογώ,μέχρι εκεί θυμάμαι,η επόμενή μου μνήμη είναι να ξυπνάω το πρωί σ'ένα ράντζο νοσοκομείου,μ'έναν ορό στο χέρι και μια πληγή (επιφανειακή),με ξεραμένο αίμα πάνω απ'το δεξί μου φρύδι.Χωρίς να καταλαβαίνω λοιπόν,κάνω ένα "χραααααααααααπ!",βγάζω τον ορό και σηκώνομαι.Με βλέπει μια νοσοκόμα,"ήπιαμε πολύ χτες,εεε?",οπότε γυρνάω "άι σιχτίρ κυρά μου!" και φεύγω.Δεν είχα ιδέα που είμαι,αλλά η Θεσσαλονίκη έχει ένα καλό,ότι είναι γύρω από θάλασσα.Παίρνω λοιπόν τον κατήφορο,και κάποια στιγμή βγαίνω στην Τσιμισκή.Φτάνω κάποια στιγμή σπίτι μου,πετάω τα ρούχα στα άπλυτα,κάνω μπανάκι κατευθείαν και ξεραίνομαι στον ύπνο.Ξυπνάω το μεσημέρι,τρώω ένα σουβλάκι να στηλωθώ,και αρχίζω τα τηλέφωνα για να μάθω τι έγινε χτες βράδυ.Παίρνω τηλ τον Κρητικό,μου λέει ότι απλώς κάποια στιγμή φύγαμε γιατί ο άλλος ήταν κωλοτρυπίδι (!!!!),και εγώ προσφέρθηκα να τον πάω σπίτι του.Παίρνω τηλ τον άλλο,μου επιβεβαιώνει το στόρυ,ότι αυτός ήταν χειρότερα από μένα και εγώ τον πήγα σπίτι του.Τέσπα,άκρη δεν βγάζω.Περνάει κανά τρίμηνο με αυτό το μυστήριο,ώσπου με σταματάει ένας άγνωστος τυπάς Εγνατία και Αριστοτέλους και με χαιρετάει.Ε,χαιρετάω και 'γω σαν ηλίθιος,σκεπτόμενος ότι κάπου τον γνώρισα τον παπάρα και τον ξέχασα,ε,να μην φανώ αγενής.Μου λέει "με θυμάσαι?",του λέω εγώ,"εεεε...βασικά όχι...",ενώ σκεφτόμουν πως με κατάλαβε ο μαλάκας,αφού μια χαρά έκανα τον βλάκα.Οπότε μου λέει,"να,πριν κάτι μήνες σε βρήκα να περιφέρεσαι τύφλα στο ύψος της ΔΕΘ,να πέφτεις κάτω και να σηκώνεσαι,οπότε σε πήρα με τ'αμάξι και σε πήγα στο νοσοκομείο!"Ντάξει,έμεινα μαλάκας.
ΥΓ:Σύντομα θα ακολουθήσουν και άλλες ωραίες ιστοριούλες της φοιτητικής μου ζωής...stay tuned!Till then,πάρτε για bonus a short one:
Όσοι σπουδάζετε στο ΑΠΘ,έχετε παρατηρήσει κάτι σπασμένα τζάμια στους πάνω ορόφους του Πολυτεχνείου,λίγο μετά το κυλικείο (αντιδιαμετρικά απ'το φουαγιέ)?Πρόκειται για παιχνίδι επινόησής μου,πριν τρία χρόνια,πας αράζεις εκεί στο parking (έχει και κάτι δέντρα),πίνεις τις μπύρες και τους φέους σου,και μετά πετάς πάνω το μπυρομπούκαλο,με σκοπό να χτυπήσεις τζάμι.Ανάλογα με το ύψος και το remoteness του στόχου,κερδίζεις αντίστοιχους πόντους.Αν δεν σπάσει το τζάμι ή το μπουκάλι,δεν παίρνεις τίποτα,ενώ αν αστοχήσεις τελείως,χάνεις πόντους.
