Μόλις μπεις στη σχολή που είναι γραφτό να μπεις θα καταλάβεις πολλά πράγματα. Και όχι δεν περιορίζεσαι σε αυτά τα 2. Αν πράγματι σε ενδιαφέρει η φυσική και θες να ασχοληθείς πήγαινε φυσικό. Ψάξε και για τα επαγγελματικά τους δικαιώματα και δες αν μένεις μόνο σε αυτά τα 2. Το "καθηγητάκος" είναι το πιο εύκολο (αν θες τη γνώμη μου), η έρευνα για τους περισσότερους ένα άπιαστο όνειρο.
Υπάρχει μία τεράστια γκάμα επιλογών που βρίσκεται ακριβώς στη μέση.
Και ναι κούκλα μου, αν θες να μάθεις μία επιστήμη θα ξεστραβωθείς να μάθεις θεωρίες, αξιώματα, αρχές, νόμους, τύπους και διάφορα άλλα πράγματα που σκέφτηκε κάποιος πάνω στην καύλα του. Άσε που και για να περάσεις τα μαθήματα η παπαγαλία ακόμη και στα παραπάνω δεν βοηθά και τόσο. Σου μαθαίνουν να αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο και τι συμβαίνει γύρω σου. Σου μαθαίνουν να λύνεις ασκήσεις. Όχι παπαγαλία όπως στο λύκειο και ούτε μεθοδολογίες. Την άσκηση την λύνεις εσύ. Σου δίνει ένας παπάρας πάνω σε ένα έδρανο τις γνώσεις για να συνεχίσεις, να πάρεις μία κατεύθυνση στο τελευταίο έτος και τότε δεν θα έλεγα ότι είναι και τόσο θεωρητικά. Γιατί για να γράψεις μία πτυχιακή πρέπει να μπει το αγγούρι στον κώλο.
Θάλεια φοβάμαι ότι θα σε απογοητεύσω, όμως
δεν υπάρχει καμιά "
τεράστια γκάμα επιλογών που βρίσκεται ακριβώς στη μέση", για τους φυσικούς στην Ελλάδα.
Ο φυσικός θα ασχοληθεί με τη διδασκαλία ή με την έρευνα (η έρευνα μπορεί να αφορά στη φυσική, μπορεί όμως να γίνεται σε συνεργασία και με άλλες επιστήμες, όπως μαθηματικά, χημεία, μηχανική, βιολογία κ.λ.π.).
Η διδασκαλία στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι τελειωμένη υπόθεση.
Η διδασκαλία (και η έρευνα) στα πανεπιστήμια περνά μέσα από τη σκληρή δουλειά, τη διάκριση και τη συνέχιση των σπουδών στο εξωτερικό.
Η έρευνα μπορεί να είναι βασική ή εφαρμοσμένη.
Στην Ελλάδα η βασική έρευνα είναι μικρή και μόνο στα πανεπιστήμια, τα οποία με πενιχρά μέσα προσπαθούν (άντε να βάλουμε και το Δημόκριτο).
Η εφαρμοσμένη είναι σχεδόν ανύπαρκτη (κάποιες εξαιρέσεις απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα).
Τα πανεπιστήμια είναι εντελώς αποκομένα από την παραγωγή (την ελάχιστη έστω που υπάρχει).
Το ποσοστό του ΑΕΠ που δίνεται για την έρευνα στην Ελλάδα, είναι στα επίπεδα των πιο υποανάπτυκτων χωρών της Αφρικής.
Δε μιλάμε για Τουρκία, το ποσοστό της είναι πολλαπλάσιο.
Σε σχέση με την Αμερική και κάποιες χώρες της Ευρώπης, οι διαφορές είναι αστρονομικές.
Αναφέρομαι σε ποσοστά του ΑΕΠ, και όχι σε χρηματικά ποσά. Καλύτερα να μην κάνουμε σύγκριση ποσών, θα μας πιάσει μελαγχολία.
Επίσης, δε μιλάω για τα τελευταία τρία δύσκολα χρόνια, αλλά για τις τελευταίες δεκαετίες.
Για ένα φυσικό λοιπόν, που θέλει διακαώς να ασχοληθεί με την επιστήμη του, η σκληρή δουλειά, η διάκριση (και για υποτροφία, αν δεν υπάρχουν τα χρήματα) και η συνέχιση των σπουδών σε ένα καλό πανεπιστήμιο του εξωτερικού, δυστυχώς είναι μονόδρομος.
Μονόδρομος είναι και η καριέρα στο εξωτερικό, τουλάχιστον για τα πρώτα χρόνια ή μέχρι να φανεί μια αχτίδα φωτός στην Ελλάδα.
Τα παραπάνω βεβαίως ισχύουν για όλες τις θετικές επιστήμες.
Υ.Γ.
Να μη θεωρηθεί ότι τα πράγματα είναι καλύτερα για τους άλλους επιστημονικούς κλάδους.
Η ανεργία στους νέους είναι 56% και αυξάνεται συνεχώς.
Δεκάδες χιλιάδες νέοι επιστήμονες ήδη δουλεύουν στο εξωτερικό.
Η μεγάλη πλειοψηφία των νέων θέλει να φύγει.
Εδώ μας κατάντησαν οι άθλιοι που κυβέρνησαν αυτό τον τόπο τις τελευταίες δεκαετίες.
