Kαλησπέρα.
Ψάχνοντας τυχαία στο διαδίκτυο ανακάλυψα το φόρουμ σας και τη συζήτησή σας, ομολογουμένως με μεγάλη έκπληξη, καθότι τέτοια πράγματα στα χρόνια μου δεν υπήρχαν.
Είμαι απόφοιτος της ΣΣΑΣ, νέος γιατρός και θα προσπαθήσω να απαντήσω σε ορισμένα από τα ερωτήματα που θέσατε γιατί πιστεύω ότι είναι καλύτερα για όλους να υπάρχει μια σαφέστερη δημόσια εικόνα του τι γίνεται στη σχολή.
Το κεντρικό μήνυμα που μπορώ να σας περάσω είναι ότι η απόφαση για την επιλογή της ΣΣΑΣ ή όχι, είναι μια αυστηρά προσωπική υπόθεση για τον καθένα και δεν είναι δυνατόν να απαντηθεί πλήρως για όλους... Έχει σημασία να γνωρίζουμε ότι άλλος άνθρωπος μπορεί να μπει και να περάσει τέλεια και είναι ευτυχισμένος και άλλος να είναι δυστυχισμένος με την επιλογή του. Σημασία έχουν οι προσδοκίες του καθενός, τα πιστεύω του, η οικογένειά του, η ικανότητα προσαρμογής και οι αντοχές.
Η ΣΣΑΣ δεν είναι μια δύσκολη στρατιωτική σχολή ως προς το στρατιωτικό κομμάτι. Η δυσκολία της έγκειται στο ότι πρόκειται ουσιαστικά για 2 σχολές. Ο φοιτητής συμμετέχει πλήρως στην εκπαίδευση στο πανεπιστήμιο και στη στρατιωτική εκπαίδευση μέσα στη σχολή. Το στρατιωτικό κλίμα και ο τρόπος ζωής υπάρχει στη σχολή και είναι νομίζω η σημαντικότερη πρόκληση. Η διεκπεραίωση των υποχρεώσεων (για τις οποίες μπορείτε να ενημερωθείτε στο site της σχολής καθώς και από το σχολείο σας ενδεχομένως) δεν είναι πάντα τόσο εύκολη. Με την έννοια ότι συμπίπτουν μαζί πολλά διαφορετικά πράγματα, καινούρια για τον φοιτητή (ή μαθητή όπως αρέσκονται να μας λένε οι αξιωματικοί) τα οποία τον φθείρουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι τόσο δύσκολο αλλά εν πάσει περιπτώσει ότι ο μαθητής της ΣΣΑΣ κουράζεται. Κουράζεται πολύ περισσότερο από τους άλλους φοιτητές. Η κούραση και πίεση είναι μεγαλύτερη τα πρώτα 1-2 χρόνια και μειώνεται σταδιακά όσο περνάει ο καιρός.
Πάντως η κατάσταση στη σχολή έχει εξελιχθεί προς το ηπιότερο, απ' όσο θυμάμαι τα πρώτα χρόνια που ήμουν μέσα. Τώρα οι μισοί μαθητές είναι...μαθήτριες (τελευταία αρκετές προικισμένες θα έλεγα
) και οι οποίες μάλιστα τείνουν να καταλαμβάνουν και τις πρώτες θέσεις στις βαθμολογίες... Πολλά στερεότυπα έχουν αμβλυνθεί αν όχι πάψει και νομίζω ότι έχει γίνει πολύ καλή η σχολή.
Το σημαντικότερο πρόβλημα κατ' εμέ είναι η στέρηση χρόνου και ελευθεριών που υφίσταται ο μαθητής στην αρχή. Αυτό σε άμεση σύγκριση με τους συμφοιτητές μας στο πανεπιστήμιο ορίζει μια πιεστική κατάσταση. Για κάποιους λιγότερο για άλλους περισσότερο. Γενικά ο μαθητής καλείται να ωριμάσει απότομα. Όμως τόσα χρόνια δεν έχω δει πολλά άτομα να παραιτούνται. 3-4 από 120 ας πούμε. Πάντως ο μαθητής έχει το δικαίωμα να παραιτηθεί χωρίς να πληρώσει νομίζω μέσα στον 1ο χρόνο. Αλλά τώρα να περάσεις όλη αυτή τη διαδικασία του 1ου έτους και να φύγεις...
Η σχολή θεωρητικά μπορεί να προσφέρει στέγη, στην πράξη όμως επειδή δεν δικαιούσαι να έχεις και να διαμορφώνεις όπως θες, προσωπικό χώρο κι επειδή η σχολή λειτουργεί με συγκεκριμένο ημερήσιο πρόγραμμα... όλοι νοικιάζουν το σπίτι τους έξω. Είτε μόνοι είτε με συγκάτοικο. Το σπίτι είναι εντελώς απαραίτητο και για τις ώρες που ο μαθητής είναι έξω (δηλαδή Τετάρτη βράδυ και ΠΣΚ αν δεν έχεις υπηρεσία καθώς ενδεχομένως και ορισμένες ώρες τις καθημερινές).
Πέρα απ την "στέγη" η σχολή προσφέρει και καλό φαγητό κάθε μέρα, 24/7 ακόμα και στις εξόδους αν θες. Λεφτά στο χέρι δεν παίρνουν οι μαθητές παρά λίγα περί τα 120 ευρώ.
Τώρα για το μετά. Προσωπικά θεώρησα ότι ακόμα κι αν γίνω ένας πολύ καλός γιατρός στο εξωτερικό, θα ήταν πολύ δύσκολο να μπω στην αγορά όταν θα επέστρεφα. Ο στρατός σου προσφέρει σίγουρη ειδικότητα σε πολιτικά και στρατιωτικά νοσοκομεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Χωριζόμαστε στα 3 σώματα και έχω την αίσθηση ότι αυτό θα διατηρηθεί παρόλο που από πολλά χρόνια όλο ακούμε ότι θα γίνουμε ενιαίο σώμα. Σαφέστατα το καθεστώς μεταθέσεων σε Ναυτικό και Αεροπορία είναι διαφορετικό από τον Στρατό Ξηράς. Όμως τα μικρά σώματα έχουν και λιγότερες θέσεις για ειδικότητες. Αυτό σημαίνει ότι ενδεχομένως να κληθείς να κάνεις μια ειδικότητα που απαιτεί η υπηρεσία. Δηλαδή διαλέγεις από τις διαθέσιμες και έχεις δικαίωμα να το καθυστερήσεις 2 φορές νομίζω. Οι εξετάσεις για την ειδικότητα είναι καθεστώς στον ΣΞ ενώ στα άλλα σώματα γίνονται αν υπάρχουν πολλοί υποψήφιοι. Τα μεταπτυχιακά εντός κι εκτός Ελλάδας είναι σαφώς διαθέσιμα, στο ΣΞ ίσως για λιγότερα άτομα αλλά πάντως υπάρχουν και επίσης υπάρχουν και κριτήρια για αυτά. Ο στρατιωτικός γιατρός έχει ένα σταθερό επάγγελμα και από κει και πέρα μπορεί να δουλέψει ιδιωτικά σε όποιο τομέα θέλει ανάλογα με τις ικανότητες και βλέψεις του. Θα πρέπει όμως ο υποψήφιος να γνωρίζει ότι θα βρίσκεται ανά πάσα στιγμή στη διάθεση της υπηρεσίας και ότι φυσικά υπάρχει μια πιθανότητα να υπηρετήσει σε θέση εξωτερικού, όπως το Αφγανιστάν. Εκεί οι γιατροί υπηρετούν για λίγους μήνες και πληρώνονται πολύ καλά.
Εν κατακλείδι... η δουλειά και η ζωή του στρατιωτικού δεν είναι εύκολη, αλλά αποτελεί μάλλον μεγάλη πρόκληση. Υπάρχουν πάντως οι δυνατότητες να αναδειχθεί, να καταξιωθεί και να επιτύχει όσα θέλει κάποιος. Δεν θα πρέπει φυσικά να παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι ο στρατιωτικός γιατρός προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες στους οπλίτες, τα στελέχη και τις οικογένειές τους και στο κράτος και τη πατρίδα εν γένει. Γι' αυτό και δικαιούται να είναι περισσότερο υπερήφανος από τους πολίτες συναδέλφους του. Όλα είναι θέμα προσδοκιών, προτεραιοτήτων και θέλησης.
Καλή επιτυχία στην επιλογή σας, νομίζω ότι θα σας βοηθήσουν όσα σας γράφω.
