ρε μιλάτε σοβαρά τώρα; Πρώτη φορά βλέπω τόσα άτομα να προσπαθούν να αποφύγουν τη γυμναστική! Ποια; Τη γυμναστική!!! Το λέω και δε μπορώ να το συνειδητοποιήσω

10 χρόνια πηγαίνω σχολείο πάντα όλοι παρακαλούσαμε για τη γυμναστική. Είναι η ευκαιρία μας να ξεδώσουμε λίγο από την καθημερινότητα του σαπίσματος στην καρέκλα πάνω από τα βιβλία. Η ευκαιρία μας να αθληθούμε, να παίξουμε την πολυαγαπημένη μας μπαλίτσα και να ξεμουδιάσουμε επιτέλους. Από την 1η γυμνασίου μέχρι σήμερα είχαμε μια μέρα την εβδομάδα δίωρο γυμναστική σερί ώστε να μπορούμε να αθλούμαστε ουσιαστικότερα και επίσης να παίζουμε και καθάρα σαραντάλεπτα μπασκετ ποδόσφαιρο κλπ εκτός από την κλασσική γυμναστική. Και πάντα είμασταν ευτυχισμένοι με αυτήν την κατάσταση. Αν μια μέρα χάναμε τη γυμναστική για κάποιο λόγο μάλλον στεναχωρημένοι έιμαστε. Κι όμως εδώ ακούω πράγματα τρελά. Κρυώνουμε, ιδρώνουμε, είναι πρώτες ώρες και πεινάμε είναι τελευταίες ώρες και πάμε ιδρωμένοι σπίτι, ο γυμναστής μας είναι πιεστικός και μας βάζει να κάνουμε κωλοτούμπες ότι πιο τρελό. Ρε παιδιά θα μουχλιάσετε πάνω από τα βιβλία σας και θα σκάσετε από τις πολλές σοκοφρέτες είναι αυτή νοοτροπία εφήβων;