τις τελευταιες μέρες μου έχει δημιουργηθεί μια απορία:
πού έχει χαθεί το χιούμορ; το αληθινό, ξεκαρδιστικό, γνήσιο χιούμορ;
έχει αντικατασταθεί από κάτι που με τρομάζει και που με κάνει να πιστευω ότι ο κόσμος είναι
αναίσθητος!!
είναι τώρα αστεία η φράση που όλοι χρησιμοποιούν: "that post gave me cancer"
"αντε καρκινο βγαλαμε" "να βγαλεις καρκινο εσυ κ το σοι σου" ???
συγνώμη αλλα ειναι δυνατον να γελασεις με αυτες τις φρασεις;; δειχνουν ανωριμοτητα, απαθεια, και πανω απο ολα ειναι προσβλητικες προς τους καρκινοπαθεις. αληθεια, πώς θα νιώσει ένας που νοσεί, όταν ακούσει/ διαβάσει κάτι τετοιο;
και το αλλο. εχω παρατηρησει οτι υπαρχει μια ταση να βγαζουν στη φορα ιδιωτικες συζητησεις και να τις περιφρονουν, να ανεβαζουν φωτο κοριτσιων που τα πετανε ολα εξω σε γκρουπ (του στυλ τα κουκλια του φβ ή οι π*$%#ες του φβ) για να τις κανουν περιγελο ή διάσημες (αλλα φανταζομαι οι περισσοτεροι αντρες βρισκουν υλικο για "επεξεργασια"). ενταξει, δεν λεω ειναι καπως φαντασμενες με αυτα που κανουν, αλλα, το να κοινοποιεις τις φωτο τους νομιζω πως εκτος του οτι παραβιαζει δικαιωματα, αποτελει και ενα ειδος ρατσισμου απεναντι στο γυναικειο φυλο...
Ίσως λοιπον οδηγούμαστε στους εξής προβληματισμούς:
Έχει η σάτιρα όρια; Μπορούμε να κριτικάρουμε χρησιμοποιώντας το μαξιλαράκι της σάτιρας τα πάντα; Ή μήπως μπορούμε, αλλά σε ασφαλή πλαίσια, ώστε να μην γίνεται η σάτιρα επιθετική; Υποτίθεται ότι βοηθάει στον εντοπισμό προβλημάτων και στην επίλυση αυτών, αλλά μήπως όταν δεν γίνεται σωστά οδηγεί σε αντίθετα αποτελέσματα;
[Η
σάτιρα επιχειρεί τον εμπαιγμό κάποιας έννοιας ή προσώπου που ο σατιρικός καλλιτέχνης θεωρεί ότι αξίζει τέτοια αντιμετώπιση με σκοπό συχνά τη βελτίωση του αντικειμένου. Γίνεται μέσω μεθόδων όπως η παρωδία, η υπερβολή, η σύγκριση, η αναλογία και η ειρωνεία.
Ενώ η σάτιρα μπορεί να αποτελέσει μέσο διασκέδασης, γι' αυτό και συχνά είναι βάση του χιούμορ και συνεπώς συστατικό της κωμωδίας, δεν περιορίζεται στον τομέα της ψυχαγωγίας.]