Σε κάθε εποχή ο άνθρωπος προσπαθούσε να εξηγήσει την αρχή του κόσμου. Αυτή η προσπάθεια είναι αντικείμενο της Κοσμολογίας. Παλιότερα, έναν αιώνα και κάτι πίσω, ο κόσμος για τον άνθρωπο είναι κάτι στατικό, από την αρχή μέχρι την σύγχρονη εποχή του. Αλλά όσα βήματα κι αν κάνουμε πίσω στο χρόνο, σε όλους τους πολιτισμούς αναπτύχθηκε η κοσμολογία. Για παράδειγμα "σύμφωνα με την αρχαία Αιγυπτιακή μυθολογία, ο δημιουργός του κόσμου είναι ο προαιώνιος θεός Ρα που με τον λόγο του δημιούργησε τον κόσμο ,την Γη, το Νερό, την χλωρίδα, την βλάστηση και την Έρημο".
Σήμερα, ο άνθρωπος ως "επιστημονικό" ον προσπαθεί να ερμηνεύσει την αρχή του σύμπαντος ορθολογιστικά. Όλες οι ενδείξεις (διαστολή του σύμπαντος, ακτινοβολία υποβάθρου κτλ) δείχνουν ότι όλα (και όταν λέμε όλα, εννοούμε όχι μόνο την ύλη, αλλά και τον χώρο και τον χρόνο) ξεκίνησαν με μια σφοδρή, ασυλληπτη έκρηξη, το γνωστό από την τηλεοπτική σειρά Big Bang.
Μπαμ λοιπόν. Αλλά πριν το μπαμ; Δεν ορίζεται βασικά η ερώτηση (αφού πριν δεν υπήρχε χρόνος), αλλά καταλαβαίνουμε όλοι που το πάω. Για να το δουμε λιγάκι πιο σφαιρικά, θα σας πάω σαν τον Dr Who στο τέλος του σύμπαντος. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρουμε πως ακριβώς θα είναι το σύμπαν στα τελευταία του. Θυμηθείτε, το σύμπαν σήμερα διαστέλλεται. Διακρίνουμε βασικά τρεις περιπτώσεις (που βασίζονται σε μια άγνωστη σταθερά πυκνότητας του σύμπαντος).
1) Το σύμπαν κάποια στιγμη θα σταματήσει να διαστέλλεται και θα αρχίσει να συστέλλεται. Μέχρι να επιστρέψει στην αρχικη μορφή του. Εκείνη τη στιγμή η θερμοκρασία θα τεινει στο άπειρο. Επίσης δεν αποκλείεται το σύμπαν να επιστρέφει στην αρχική μορφή του. Αυτο το τελευταίο το λέμε Μεγάλη Σύνθλιψη ή στα εγγλέζικα Big Crunch.
2) Το σύμπαν κάποια στιγμή θα σταματησει να διαστέλλεται και θα αποκτήσει μια σταθερότητα.
3) Tο σύμπαν θα συνεχίσει να διαστέλλεται επ άπειρον.
Οι δύο τελευταίες δείχνουν ακίνδυνες, κι όμως προσωπικά δε μ αρέσουν. Είναι σα να πεθαίνει το σύμπαν από γηρατειά, αφού σβήσουν τα αστέρια, διαλυθούν τα άτομα, και έχουμε παντου μαυρες τρυπες.
Η πρώτη περίπτωση είναι κάτι σαν επιστροφή στην αρχική κατάσταση. Το σύμπαν δηλαδή κλείνει τον κύκλο του. Σαν να μην έγινε τιποτα ποτέ. Θα μου πείτε, θα γυρίσει και ο χρόνος πίσω στη συστολή; Δηλαδή η τσαγιέρα που έσπασα μικρός κάποια στιγμή θα ανασυρθεί από το πάτωμα και θα ξανακολλήσουν τα κομμάτια; Παράξενα σενάρια, αλλά ο χρόνος είναι ένα μυστηριο. Δεν ξέρω.
Είδαμε λοιπόν πώς μπορεί να τελειώσει το σύμπαν μας. Ας δούμε τώρα την περίπτωση να υπήρχε "πριν". Αυτή είναι μια εκκεντρική θεωρία. Πώς; Εκείνη τη στιγμή που συνθλίβεται, το σύμπαν κάνει γκελ και εκρήγνυται σηματοδοτώντας μια νέα περίοδο διαστολής. Αυτή η θεωρία λέγεται νομίζω Θεωρία της Μεγάλης Αναπήδησης.
Εντάξει, τώρα μπαίνω σε δικά μου μονοπάτια. Ο άνθρωπος πού κολλάει; Τι σημασία έχει ο άνθρωπος σε ένα μη στατικό και μη αένεο σύμπαν; Θα έπρεπε όλα αυτά να του δημιουργούν μηδενιστικές τάσεις;
Ας κοιτάξουμε μια στιγμή τα αστέρια. Δεν είναι υπέροχα; Ναι, είναι. Αν δεν υπήρχε ο άνθρωπος, ποιος θα τα έβλεπε όλα αυτά; Ποιος θα παρατηρούσε τα φυσικά φαινόμενα; Ξαφνικά, το σύμπαν γίνεται άσχημο αν δεν υπάρχει κανένας παρατηρητής. Βέβαια δε θέλω να πέσω στη λακούβα της ανθρωπικής αρχής... Αλλά ξαφνικά προκύπτει ένας σκοπός του ανθρώπου: Η παρατήρηση, η κατανόηση του σύμπαντος. Και δε θα πάνε στράφι, είμαι σίγουρος. Ακόμα κι αν καταστραφεί το σύμπαν, όπως είναι το λογικό, και ο άνθρωπος δεν καταφέρει να βρει ένα "παραθυράκι", θα έχει φέρει εις πέρας μια αποστολή. Τη γνώση.
(Το μεγαλύτερο ποστ μου έως τώρα, ε; )
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
