Το πρώτο βήμα και για την συντριπτική πλειοψηφία το τελευταίο. Αυτό είναι το πρόβλημα.
Ήταν κάτι που φούσκωσε και ξεφούσκωσε απότομα. Δεν υπήρξε καμία ιδεολογική ζύμωση. Και σε αυτό ευθύνονται οι ίδιοι οι «αγανακτισμένοι» με τους πολιτικούς αφορισμούς τους: ήταν ψηφοφόροι που επί πολλές τετραετίες η ψήφος τους ταλαντευόταν μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και η ριζοσπαστική αριστερά τους έπεφτε βαριά. Ήθελαν μία αλλαγή -ουσιαστικά- εντός του υπάρχοντος συστήματος: ενοχοποίησαν πρόσωπα και συγκεκριμένα κόμματα (για να μη σου πω ότι ενοχοποίησαν κυρίως ένα και μόνο κόμμα, το ΠΑΣΟΚ), όχι πολιτικές και συστήματα. Αυτό που ήθελαν είναι ένα κόμμα εντός του επικρατούντος συστήματος που θα κοιτάει, όμως, πρώτα τα συμφέροντα του κόσμου. Όμως, αυτό το «Και σαμπουάν και μαλακτικό», δεν μπορεί να γίνει και δε νομίζω ότι βοήθησε αυτό το κίνημα τελικά στο να γίνει αντιληπτό αυτό το πράγμα και να αλλάξει κάτι στο άμεσο μέλλον. Φαίνεται αυτό και από την επικρατούσα τάση στο πολιτικό σκηνικό: φεύγει κόσμος από το ΠΑΣΟΚ και πάει στον Κουβέλη... Άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα αλλιώς...