Θα σας πω μια παλιά ιστορία.
Εισαγωγικές εξετάσεις 1973. Εξετάσεις για Πολυτεχνείο (Τελείως χωριστές εξετάσεις για Πολυτεχνείο, Φυσικομαθηματική, Ιατρική, Νομική κ.λ.π.). Έξι μαθήματα (Άλγεβρα, γεωμετρία, τριγωνομετρία, φυσική, χημεία, Έκθεση). Δεν υπήρχε ύλη, εξετάζονταν όλη η ύλη του Εξατάξιου Γυμνασίου (Βασικά οι τρεις τελευταίες τάξεις).
Μαθητής άριστος στις δύο πρώτες τάξεις του Γυμνασίου, μέτριος έως κακός στις υπόλοιπες τάξεις, μέχρι την Πέμπτη Γυμνασίου (έμπλεξε με άλλες ασχολίες). Π.χ. Άλγεβρα 8, Γεωμετρία 8 προφορικά στο τελευταίο δίμηνο της Πέμπτης.
Το καλοκαίρι, μετά την Πέμπτη Γυμνασίου, γράφεται στο φροντιστήριο. Έπρεπε όμως να αναπληρώσει "τα πάντα". Δεν προλάβαινε με τους ρυθμούς του φροντιστηρίου (έχανε και πολύτιμο χρόνο στο πήγαινε-έλα). Παράτησε το φροντιστήριο, πήρε διάφορα βιβλία και διάβασε μονάχος. Οργάνωσε μόνος το διάβασμά του και δούλεψε. Ο ποπός του πήρε φωτιά. Πέρασε ένα δύσκολο χρόνο, όμως ήδη από τα μέσα της έκτης Γυμνασίου, θωρούνταν από το μαθηματικό που του έβαλε τα οχτάρια την προηγούμενη χρονιά, σίγουρος για το Πολυτεχνείο. Και έτσι έγινε.
Συμπέρασμα: Ποτέ δεν είναι αργά! Θέλει να πάρεις μια μεγάλη απόφαση, θέλει οργάνωση, δουλειά, προσωπικό διάβασμα. Κανένας φροντιστής δε θα σου βάλει στο κεφάλι τίποτα, αν δε διαβάσεις προσωπικά. Και αυτό θέλει το χρόνο του. Δε μπορείς να ξεκινάς το διάβασμα στις 11 το βράδυ, γιατί μέχρι τότε είσαι στο φροντιστήριο. Για μένα το πιό σημαντικό είναι το προσωπικό διάβασμα.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.