Αχα.
Η γνωστή καραμέλα που ακούω κατά καιρούς "τον αγαπάω,αλλά τον πλήγωσα πάρα πολύ άσχημα",
"τον αγαπάω,αλλά τον χώρισα","τον αγαπάω,αλλά.."
Τι ακριβώς είναι? Μήπως αυτό δεν είναι "αγάπη" αλλά κάτι άλλο που νιώθει κάποιος?
Μήπως είναι πόθος? Έρωτας?
Εκεί που θέλω να καταλήξω ότι πολλές φορές όταν πληγώνουμε μέσα σε μια σχέση,
είναι κυρίως επειδή δρούμε εγωιστικά.
Πληγώσαμε τον άλλον,επειδή τον ζηλέψαμε.
Πληγώσαμε τον άλλον,επειδή δεν έκανε κάτι που εμείς θέλαμε.
Πάλι αρχίζουμε να κοιτάμε το θέμα μονόπλευρα(από την ερωτική πλευρά), αλλά never mind...
Αρχικά, από πότε το να αγαπάς κάποιον σημαίνει ότι μπορείς να είσαι για πάντα μαζί του; Από πότε σημαίνει ότι πρέπει να είσαι έστω και για μια στιγμή μαζί του(μιλάω για σχέση);; Για μένα είναι μεγαλύτερη ένδειξη αγάπης το να χωρίσεις κάποιον, επειδή νιώθεις ότι αν μείνεις μαζί του θα τον πληγώσεις(ακόμη κι αν τελικά δεν το έκανες), παρά αν έμενες μαζί του και τον πλήγωνες...
Βασικά νιώθω ότι όλοι έχουμε διαφορετικό ορισμό για την αγάπη κι ότι κάποιοι από μας αρχίζουμε να την ορίζουμε στην σφαίρα του ιδεατού(κι όχι δεν είναι κακό αυτό, δεν ντρέπομαι να λέω ότι μέχρι τώρα δεν πιστεύω πως έχω αγαπήσει, ούτε καν φιλικά, εν αντιθέσει μ' ότι πίστευα μέχρι πρόσφατα

)
Δεν μιλάω για πράξεις που πηγάζουν από τον εγωισμό μας, γιατί η αγάπη είναι απαλλαγμένη από αυτόν....
Όπως πολύ ευγενικά με πληροφόρησαν, οι περιπτώσεις που σκέφτομαι εγώ, είναι πραγματικά καταστάσεις ακόμη και απίθανες να συμβούν... Καταστάσεις, οι οποίες πηγάζουν από μία άγνοια σε σχέση με τον άλλον, μια άγνοια όχι ηθελημένη(από καμία πλευρά)... Πρακτικά λέω ότι αγνοούμε μία πτυχή της προσωπικότητας του άλλου, που ποτέ δεν την έχει δείξει, που μπορεί να μην την έχει καν αντιληφθεί ο ίδιος... Ξέρω μιλάω πολύ γενικά και δεν γίνομαι κατανοητός...
Ας κάνω άλλη μια προσπάθεια να το θέσω καλύτερα... Πολλοί από μας(είτε λιγότεροι, είτε περισσότεροι απ' όσο μπορώ να φανταστώ) έχουμε ορισμένες ιδιαίτερες ευαισθησίες(το πρώτο που μου έρχεται είναι βαθιά θαμένες μνήμες ή άγνωστες επιθυμίες), τις οποίες δεν βγάζουμε προς τα έξω, επειδή δεν τις θυμόμαστε ή επειδή δεν τις γνωρίζουμε καν... Δεν βλέπω τον τρόπο που θα μπορούσε να τις έχει υπ' όψιν του κάποιος που μας αγαπά(εφόσον δεν μας γνωρίζει για όλη μας την ζωή)... Έτσι, υπάρχει η περίπτωση να καταλήξει να μας πληγώνει μέσο αυτών, πραγματικά εν αγνοία του και δίχως καμία πρόθεση...
Αυτό, τουλάχιστον από την δική μου σκοπιά, δεν δείχνει ότι δεν υπάρχει αγάπη, αλλά με την ιδέα που έχουμε -όλοι σχεδόν, ακόμη και αυτοί που εκφέρουν απόψεις όπως αυτή που λέω εγώ τώρα- για την αγάπη, μπορούμε εύκολα να θεωρήσουμε ότι τελικώς, αυτή δεν υπάρχει... Αλλά θα έχουμε δίκιο τελικώς;;
Για μένα η αγάπη είναι κάτι αρκετά ανώτερο και απαλλαγμένο από μικρότητες τέτοιου τύπου.

Προφανώς και είναι άπειρα δύσκολο να επιτευχθεί κάτι τέτοιο,
αλλά μιλάω για το πως αντιλαμβάνομαι εγώ την πραγματική αγάπη.
Καλά κάνεις

Η αγάπη δεν χωρά εκπτώσεις...
