Αυτός είναι ένας από τους λόγους που με κάνει να σκεφτομαι να ξαναπροσπαθήσω. ΄Εχοντας μιλήσει με άτομα και από τα 2 τμήματα, στο ΕΜΠ διακρίνω πάνω κάτω μια πιο φυσιολογική βαθμολόγηση... Παράδειγμα: Ο 1ος μου ξάδερφος, που στα 3 πρώτα χρόνια στους μηχανολόγους ΕΜΠ πέρασε 4(!) μαθήματα, στρώθηκε και σε 5 χρόνια κατάφερε να αποφοιτήσει, συμπληρώνοντας συνολικά 8 χρόνια εκεί. Απαντώντας και σε μια αίτηση, έγινε δεκτός σε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα στις ΗΠΑ (φέτος). Δηλαδή σαν τμήμα αν ασχοληθείς σοβαρά βγαίνει, και με αρκετά καλό βαθμό.
Γενικά, ο λόγος που πιστεύω ότι υπάρχουν φοιτητές που μένουν για πάντα στα έδρανα, είναι για τους πιο παλιούς
1)Το σύστημα εξετάσεων με τα 9 μαθήματα σε β κ γ λυκείου και για τους καινούριους το υπερ-σκίσιμο πάνω από τα βιβλία στις πανελλήνιες
2)Νοοτροπία -έλλειψη αυτοπειθαρχίας
3)Τρόμπες καθηγητές, κλίμα διάλυσης στο πανεπιστήμιο
4)Χωρίς να γνωρίζει το μεγαλύτερο ποσοστό τι πραγματικά θέλει, περιμένει να έρθει από μηχανής Θεός να τους περάσει στις εξεταστικές
5) Η γενικότερη κρίση αξιών που υπάρχει, και η αντίληψη "εύκολο κέρδος - ελάςσων προσπάθεια"
6)Οι κοπέλες που φοράνε όλο και πιο ανοιχτά ρούχα το καλοκαίρι
Αξίζει όμως πραγματικάνα δώσω δεύτερη φορά πανελλήνιες; Ρίσκο υπάρχει, και επειδή δεν ξέρω αν θα γράψω όσο χρειάζεται αλλα και γιατί δεν έχω ιδέα πως θα τα βρώ μέσα. Άλλα και με το να μείνω στην Πάτρα το δεύτερο "ρίσκο" παραμένει. Η γνώμη σας;