απόσπασμα από ένα wannabe "ημερολόγιο της Άννας Φρανκ" που μόλις εμπνεύστηκα.
My point:δεν θέλω να γίνομαι κομπλεξικός και να υποτιμώ τις προσπάθειες και τα όνειρα κανενός.Αλλά έχει καταντήσει πλέον αστεία αυτή η τραγικότητα με την οποία παρουσιάζεται την τρίτη λυκείου.Δεν είναι και ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος.Αν σας διαβάσει κανά παιδί που τώρα μπαίνει σ'αυτή τη διαδικασία,θα νομίσει ότι είναι καλύτερο να τα παρατήσει όλα και να πάει στην Ταϋλάνδη και να κάθεται σε ασπριδερούς κωλόγερους τουρίστες με κοπρολαγνικές διαστροφές για να βγάζει το ψωμί του.I got news for you:δεκάδες χιλιάδες μαθητές δίνουν πανελλήνιες εξετάσεις κάθε χρόνο,έδω και δεκαετίες.Αν δει αυτά που γράφετε κάποιος ξένος,θα νομίσει ότι όσοι Έλληνες έχουν περάσει σε σχολή με βάση από 15 χιλιάδες μόρια και πάνω,το έκαναν με τίμημα να τους πέσουν τα μαλλιά,να ασπρίσουν οι πουτσό/μουνότριχές τους,να αποκτήσουν μόνιμο τρέμουλο στα χέρια,ακράτεια,καρκίνο του παγκρέατος,κίρρωση του ήπατος,νεφρική ανεπάρκεια,σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις,νόσο του Crohn και σύνδρομο Tourette.Νισάφι πια με την κλαψα.Και αυτό δεν το γράφω προσωπικά για την κοπελιά στην οποία έκανα το quote,το γράφω γενικά,απλά εμπνεύστηκα απ'το..."ποιητικό" του μηνύματός της.