αν δεν έχεις σκοπό να διαβάσεις τότε γιατί θες ιατρική;
Φυσικά προτίθεμαι να διαβάσω φίλε μου. Δεν έχω σκοπό να είμαι τουρίστας. Απλά θέλω να εκφράσω το άγχος και εν μέρει τη θλιψη μου ότι πράγματι δε θα υπάρξει φοιτητική ζωή για μένα και ότι η άποψη "αν περάσεις, την έκανες λαχείο και δε θα ξανακουραστείς στη ζωή σου ποτέ πιο πολύ από Πανελλήνιες" είναι μύθος. Και συγγνώμη, αλλά ποιός φοιτητής Ιατρικής που σκοτώνεται μερόνυχτα στο διάβασμα, θα παραδεχτεί ότι μετά από μια εξαντλητική και ψυχοφθόρα χρονιά, με το που τελείωσε τις Πανελλήνιες δήλωσε ότι θα πάει με μεράκι και όρεξη για διάβασμα στη σχολή; Και όμως πολλοί ενώ αρχικά γκρίνιαζαν, το έκαναν τελικά(γκρίνια με τη θετική έννοια). Και γω ,το υπογράφω, έτσι θα κάνω.
Προσωπικά σε όλη τη σταδιοδρομία μου σα μαθητής έκανα δηλωσεις που περιείχαν την ίδια ποσότητα γκρίνιας με το παραπάνω μου post και πάντα έστρωνα τον κώλο μου και πετύχαινα το άριστο.
Τώρα σοβαρολογώ, δεν είναι αστείο: Για δύο μήνες (Δεκέμβριο - Ιανουάριο): ήμουν με ηρεμιστικά, σφυγμοί μονίμως πάνω από το 100 ,πίεση 10 η μικρή 15 και πάνω η μεγάλη, ρίγος, αϋπνία, μυικές συσπάσεις, κρίσεις πανικού (μόνο λιποθυμία δεν έπαθα, ίσως καλυτερα να πάθαινα γιατί το σύστημα θα κανε reboot από τη αρχή και δε θα αργοπέθαινα 2 μήνες).Στο σχολείο νόμιζαν πως έκανα ναρκωτικά από την έκφραση του προσώπου, ο πατέρας και η μάνα μου κόντεψαν να πεθάνουν ( κάθε μέρα έκλαιγαν ) και το αποκορύφωμα:για μία εβδομάδα μέσα στον Ιανουάριο είχα αποφασίσει να παρατήσω το σχολείο, είχα φύγει από το σπίτι γιατί δεν ήθελαν να με βλεπουν οι δικοί μου (έμενα στη γιαγιά μου) και κολλούσα πλακάκια (έχουμε γνωστό στον οποίο πήγα για δουλειά).Σε αυτή τη βδομάδα 2 φορές σκέφτόμουν επί 5 λεπτά να αυτοκτονήσω: μια φορά που ήμουν μόνος στη κουζίνα της γιαγιάς μου και έβλεπα το μαχαίρι στον πάγκο σα τη λύτρωση και μια φορά που προχωρούσα δίπλα στο κεντρικό και σκεφτόμουν αν θα πέσω μέσα στο δρόμο. Και όμως διάβαζα όλη μέρα αυτούς τους 2 μήνες. Kαι κάθε λεπτό διαβάσματος ήταν οδύνη.
ΜΗ ΤΟΛΜΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΑΣΤΕΙΕΥΤΕΙ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΦΙΛΙΚΑ με τα λεγόμενα μου. Προσπαθούσα να τα ξεχασω ,πραγματικά βούρκωσα όταν τα πληκτρολογούσα. Όποιος με αμφισβητεί και θεωρεί ανόητα ή υπερβολικά ή αστεία τα λεγόμενά μου να ΜΗΝ ποστάρει. Πραγματικά μόνο εγώ και ο 1 κολλητός μου ξέρουν όλη την αλήθεια. Και όλα αυτά, φίλε μου Βασίλη, ξεκίνησαν από μια "γκρίνια" παρόμοια με αυτή που είδες στο παραπάνω post.
Τελικά Βοήθησε ο Θεός ( στον ναό του οποίου κατέφευγα κατ' εξακολουθηση, ως ύστατη και μοναδική ελπίδα) και κατάφερα από Φεβρουάριο να ανακάμψω και να μαι:19.414. Πείτε με αχάριστο (μάλλον σκεφτείτε το, αλλά μη το γράψετε). Αλλά ακόμα δεν ξέρω αν άξιζε να καταστρέψω την υγεία μου (σίγουρα έχασα 5-6 χρόνια απ τη ζωή μου, οι μυικές συσπάσεις σε κάθε λογής μυ και το παίξιμο του ματιού έμειναν κουσούρια) και των γονιών μου για αυτά τα μόρια. Με αυτά που πέρασα και (εννοείται) την προσπάθεια στο διάβασμα που έκανα ΑΞΙΖΑ να περάσω Ιατρικη. Θα μου πείτε ίσως υπάρχουν και παιδιά που πέρασαν τα ίδια δεινά, αλλά δεν είχαν το αποτέλεσμα. Τότε πραγματικά τους ντρέπομαι για την ξεδαντροπιά μου να πω εγώ τον πόνο μου με το happy end και όχι να ακούσω το δικό τους.
Λοιπόν για να επιστρέψω, μια γκρίνια την έχουμε σε αυτό όλοι οι ευσυνείδητοι μέλλοντες φοιτητές που ξέρουμε τι έπεται. Αυτούς που μπήκαν στη σχολή απ το παράθυρο βλέπεις να κάνουν πομπώδεις δηλώσεις και τελικά να μην περνάν πάνω από 2 μαθήματα σε 2 χρόνια ( ξέρω άτομο)
Τελικά το post πήρε άλλη τροπή από αυτή που αρχικά υπολόγιζα.
Φίλε μου, προφανως όλο αυτό το post, έτσι όπως κατέληξε, δεν απευθύνεται μόνο σε σένα, προφανώς δεν έχω κάποιο παράπονο από εσένα. Είναι μια κατάθεση ψυχής (Σημειωταίον τα περί αυτοκτονίας μόνο εδώ τα είπα, ούτε καν στους κολλητούς μου).
Βy the way προτείνω να δημιουργηθεί θέμα "Οι θυσίες και ο αγώνας των επιτυχόντων και μη" ( τονίζω όλη η χρονιά είναι αυτή που μετράει. Όχι αυτά τα απαίσια κωλοτρίωρα των Πανελληνίων που μπορούν να κανουν κάποιον άριστο μη επιτυχόντα). Εκεί παρακαλώ να μεταφερθεί το post μου, γιατί βγήκα off topic.
Σόρρυ που χάλασα το κλιμα του θέματος, στενοχωρώντας μερικούς και κάνοντας άλλους να γελασουν
