Κι επειδή κάποιοι θα αρχίσουν το κράξιμο, ας σκεφτούν μόνο τι θα γινόταν σε ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ άλλη χώρα στον κόσμο σε αντίστοιχη περίπτωση. Για να προλάβω τους κακοπροαίρετους, ας υποθέσουμε ότι μαζευόμαστε 200 Έλληνες μετανάστες που έχουμε φύγει από την Ελλάδα λόγω της κρίσης, της πολιτικής χούντας και της σήψης γενικότερα που επικρατεί στην χώρα (καλές δικαιολογίες να μας λυπηθούν) και μεταβαίνουμε στο Λονδίνο χωρίς χαρτιά, χωρίς τίποτα, μα μόνο με την απαίτηση από την Αγγλία (πολιτισμένη χώρα, ε; ) να μας νομιμοποιήσει. Γιατί; Διότι το απαιτούμε. Τόσο απλός ο λόγος. Μπαστακωνόμαστε λοιπόν στο πρώτο δημόσιο πανεπιστήμιο με το έτσι θέλω. Το αμέσως επόμενο λεπτό, έρχεται η αστυνομία και μας πάει σηκωτούς μέσα. Α ξέχασα, εκεί δεν έχουν άσυλο, ε; Κρίμα, ατυχήσαμε. Απολίτιστοι τελικά.
Αν δεχτούμε όμως ότι οι μετανάστες είναι αυτοί που φταίνε λιγότερο στην όλη ιστορία, θα ήθελα πολύ να μου πει κάποιος, τα μιάσματα (το εξέφρασα όσο πιο ευγενικά μπορούσα) που τους έδωσαν την εντολή να πάνε να μείνουν εκεί μέσα (γιατί προφανώς ο Αμπντούλ κι ο Χασάν δεν ξύπνησαν προχθές κι είπαν ας εκμεταλλευτούμε το άσυλο, δεν ξέρουν καν την ύπαρξή του) και που μάχονται με νύχια και με δόντια για να εγκατασταθούν σε αυτήν την ταχέως αναπτυσσόμενη χώρα όσο το δυνατόν περισσότεροι παράνομοι, πώς θα πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε; Ξέρετε, καλό πράμα η φιλανθρωπία, αλλά η βλακεία έχει και όρια ανοχής.
