To γελοίο της υπόθεσης είναι ότι ακόμη και οι ΗΜΜΥ, ΣΥΜΜΗ, ΤΥΜΜΗ, ΚΥΜΜΗ, ΠΥΜΜΗ, ΞΥΜΜΗ,...και πάει λέγοντας όλοι εκείνοι που σπουδάζουν όπως λένε και διαφημίζουν, κάτι πολύ "δυνατό" και πολλά "υποσχόμενο" ...ύστερα από περιπλάνηση στους πολύπλευρους χώρους εργασίας δηλώνουν μεγάλο ενδιαφέρον για να διοριστούν τελικά, ως εκπαιδευτικοί μέσω ΑΣΕΠ. Τυχαίο; Για ποιο λόγο άραγε;
Ναταλία, θες να μας πεις ότι οι φοιτητές του Μαθηματικού, του Φυσικού,..κτλ που εισήχθησαν σε Τμήματα με χαμηλή βάση (δηλ., όπως λέτε, χαμηλή ζήτηση) λόγω χαμηλού επιπέδου φοιτητών, μαθαίνουν και χαμηλού επιπέδου γνώσεις; Αποφοιτούν χαμηλού επιπέδου επιστήμονες; Αποφοιτούν με ένα περιορισμένο εύρος γνώσεων μόνο για την μέση εκπαίδευση; Από πότε η βάση εισαγωγής σε ένα Τμήμα σχετίζεται με θέματα όπως:
-
επαγγελματική αποκατάσταση αποφοίτων;
(από την στιγμή που το θέμα εύρεσης εργασίας είναι προσωπικό θέμα του πτυχιούχου δηλ., αν διαθέτει κάποια ειδικά προσόντα που ζητάει η αγορά εργασίας)
-
ποιότητα παρεχόμενων σπουδών;
(οι φοιτητές που εισήχθησαν με χαμηλά μόρια εξελίχθηκαν σε φοιτητές 3 ταχυτήτων: (α). σε εκείνους που ζορίζονται λόγω κενών και παίρνουν πτυχίο με τα χίλια ζόρια καθυστερημένα (β). σε εκείνους που ενώ είχαν κενά, τα κάλυψαν με προσωπική μελέτη και έχουν υψηλές βαθμολογικές επιδόσεις (γ). σε εκείνους που παράτησαν την σχολή και αποτελούν το 70% των εν ενεργεία φοιτητών)
Οι καθηγητές Πανεπιστημίου διδάσκουν μια σειρά μαθημάτων x ύλης και y επιπέδου το οποίο μεταβάλλεται προς την αυξημένη δυσκολία χρόνο με τον χρόνο, με αποτέλεσμα να σφίγγει η στρόφιγγα μαζικής λήψης πτυχίου με αθέμιτες μεθόδους από πολλούς φοιτητές του Φυσικομαθηματικού. Αυτό σημαίνει, ότι οι καθηγητές Πανεπιστημίου δεν κάνουν εκπτώσεις λόγω των πιθανών «κενών» που έχει το ακροατήριο. Εξάλλου το γεγονός ότι κάποιος φοιτητής είχε «κενά» στο σχολειο δεν είναι δικαιολογία για να τον εμποδίσει να μορφωθεί αν θέλει. Αλλά το θέμα εξαρτάται από το «αν θέλει» γιατί δυστυχώς οι περισσότεροι δεν θέλουν και αυτό σηκώνει άλλου είδους συζήτηση σε άλλο topic. Aπό πότε θεωρείται καλύτερος φοιτητής (από πλευράς ποιότητας στα πλαίσια μόνο των Πανεπιστημιακών σπουδών) εκείνος που εισήχθει στο Πανεπιστήμιο με 19.999 μόρια; Πώς γίνεται να λέμε από την μια ότι το Ελληνικό σχολείο έχει διαλυθεί, προσφέρει χαμηλό επίπεδο γνώσεων και έχει χάσει τους παιδαγωγικούς στόχους και από την άλλη, να μιλάμε για ποιότητες φοιτητών με βάση τα μόρια εισαγωγής (τα οποία ξέρουμε ότι φτιάχτηκαν με «ενέσεις» εκτός χώρου σχολείου); Οι φοιτητές αυτοί πως γίνεται ασχέτως 19.999 μορίων να θεωρούνται «άριστοι» από την στιγμή που το σχολείο και το σύστημα εισαγωγής...μόνο γνώσεις δεν αξιολογεί;
Μόνο για την μέση εκπαίδευση δεν προετοιμάζονται οι φοιτητές του Μαθηματικού, του Φυσικού,..κτλ. Τα μαθήματα που διδάσκονται είναι πολύ προχωρημένα, μεγάλου εύρους, πολύ φορμαλιστικά με κάθε είδους απόδειξη και πολύ επιστημονικά όπου η μέση εκπαίδευση είναι μια πιθανή εργασιακή επιλογή...η οποία για πολύ κόσμο φαντάζει δελεαστική επιλογή (λόγω του ελαστικού εργασιακού της πλαισίου). Τα προγράμμα σπουδών στα Φυσικομαθηματικά Τμήματα έχουν αναμορφωθεί ακολουθώντας τα αμερικάνικα μοντέλα σπουδών, ασχέτως αν η αγορά εργασίας είναι της Ζιμπάμουε. Δεν φταίει Ναταλία το Ελληνικό Πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα η Σχολή Θετικών Επιστημών γι' αυτό. Η Σχολή Θετικών Επιστημών έχει προσαρμοστεί στις διεθνείς φυσικομαθηματικές εξελίξεις αλλά η Ελληνική αγορά εργασίας έξω από τον χώρο του Ελληνικού Πανεπιστήμιου έχει κάποια προβλήματα που δεν είναι του παρόντος. Για παράδειγμα, προσωπικά, νιώθω πολύ ξένος και άσχετος για να γίνω καθηγητής γιατί οι γνώσεις που απέκτησα δεν έχουν σχέση με αυτά που ζητάει ο ΑΣΕΠ ή με αυτά τα μαθηματικά που αναφέρει το Αναλυτικό Πρόγραμμα της μέσης εκπαίδευσης.
Προσωπικά έχω πάψει να δίνω βάση σε άρθρα, φήμες, πληροφορίες,...κτλ περί Τμημάτων με υψηλή ή χαμηλή «ζήτηση» γιατί πολύ απλά, κανένας άλλος εκτός από μένα, δεν είναι σε θέση να με ξέρει τόσο καλά σαν προσωπικότητα για να «κατευθύνει» σε κάποια z εργασιακή επιλογή. Επίσης θεωρώ φανφάρες να κάθομαι να αναλώνομαι για το τι θα κάνω μόλις πάρω το πτυχίο. Το θέμα που με χαροποιεί, είναι ότι μόλις γίνω πτυχιούχος θα έχω κάποιες επιπλέον εργασιακές πόρτες και θα είμαι μορφωμένος από την τρίτη βαθμίδα της εκπαίδευσης. Αυτό λέει πολλά από μόνο του, άλλο άν έχουμε χάσει το ορθό νόημα του Πανεπιστημίου στον βωμό «του πόσα θα βγάλω για να τα κονομήσω και τι δουλειές έχει η τάδε επιστήμη». Προσωπικά νιώθω ότι μέσω του Πανεπιστημίου μορφώθηκα σαν προσωπικότητα και αυτό πιστεύω θα με ωφελήσει στην αναζήτηση εργασίας. Το αντιμετωπίζω σαν μια προσωπική επένδυση.
Εξάλλου, βλέποντας και κάνοντας. Δεν χαράσσω την προσωπική μου πορεία με βάση τι κάνουν οι άλλοι Φυσικομαθηματικοί εργασιακά. Ούτε θα τους παραδειγματιστώ γιατί πολύ απλά σπούδασα για μένα και όχι για τους άλλους και ξέρω πολύ καλά τι έχω περάσει ως φοιτητή αλλά και πόσο αξίζει το πτυχίο που θα λάβω εντός επόμενου μήνα. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι πτυχιούχοι Φυσικομαθηματικοί στρέφονται στον χώρο της μέσης εκπαίδευσης με αφήνει παγερά αδιάφορο γιατί πολύ απλά δεν είμαι «οι όλοι». Ξέρω πολύ καλά με τι θέλω να ασχοληθώ και θα το κυνηγήσω για να το πετύχω. Ειδικά σήμερα όπου ένα πτυχίο Πανεπιστημίου δεν αποτελεί εργασιακή εγγύηση με εύρος επιλογών. Συνεπώς υπάρχουν μεταπτυχιακές επιλογές...κτλ για όσους έχουν το υπόβαθρο και ένα ποιοτικό πτυχίο. Γιατί οι Ναταλίες και πολλές άλλες, δεν έχουν μάθει ότι πολλοί μαθητές με κάθε τρόπο, εισήχθησαν σε σχολές Μηχανικών πάσης φύσεως αλλά λίγοι αποφοίτησαν Μηχανικοί...και αυτό φαίνεται από την επαγγελματική διαδρομή που κάνουν μετά, όταν τελειώνουν τα ψέματα περί πρεστιζάτων επιστημών. Το ίδιο συμβαίνει σε κάθε επιστήμη. Πολλοί εισάγονται λόγω...μορίων (και άλλων κόλπων) αλλά λίγοι τιμάνε το πτυχίο που λαμβάνουν κάποια στιγμή. Η παγιωμένη εικόνα από πολλούς και άσχετους με το θέμα εργασία, για ορισμένες επιστήμες στην Ελληνική αγορά εργασίας η οποία αυτή την στιγμή αναπροσαρμόζεται μέσω αλλαγών, δεν πρέπει αποτελεί κριτήριο επιλογής μιας επιστήμης. Με την λογική της Ναταλίας, της miro2,...κ.α. εφόσον τελειώνω Φυσικομαθηματικός θα πρέπει υποχρεωτικά να εργαστώ στην μέση εκπαίδευση αφού εκεί πάει κατά την miro2, το 99% των πτυχιούχων. Η αγορά εργασίας δεν είναι κάτι στατικό αλλά στην Ελλάδα (και μόνο) ρυθμίζεται από συντεχνίες. Από την στιγμή που το κεφάλαιο εργασία μετά τις σπουδές είναι προσωπικό θέμα του πτυχιούχου και όχι θέμα της αγοράς ή της επιστήμης ή του Πανεπιστημίου, δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει ο καθένας να κρίνει την ζήτηση από τις υποκειμενικά σωστές εργασιακές επιλογές πολλών πτυχιούχων μιας x μονόπλευρα διαμορφωμένης «χαμηλής ζήτησης» επιστήμης;
Επίσης από πλευράς εύρους, ποσότητας και ποιότητας Πανεπιστημιακών γνώσεων δεν μπορώ να καταλάβω σε τι υστερώ ένατι κάποιου ΗΜΜΥτη ή ευρύτερα, κάποιου Πολυτεχνειά; Το γεγονός μήπως ότι φοιτώ σε 4ετές Τμήμα και το πτυχίο δεν θεωρείται μεταπτυχιακό; Από πότε το Πανεπιστήμιο έγινε 2 ταχυτήτων;
